tag:blogger.com,1999:blog-72234902599794261212012-01-21T01:08:38.373+02:00μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.comBlogger1191100tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-77699091783932396862012-01-21T01:08:00.002+02:002012-01-21T01:08:38.386+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Ο αληθής ποιητής πρέπει να ομοιάζη την δρυν, ήτις όσον υψηλότερα αίρει την κεφαλήν προς τον ουρανόν, τόσον βαθύτερον βυθίζει την ρίζαν εις την γην.&nbsp;</div><br />&nbsp;<b><span style="color: #cc0000;">Εμμανουήλ Ροΐδης «Ανέκδοτοι σκέψεις». Άπαντα, Ε΄. Ερμής, 1978. 367.</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-7769909178393239686?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-9085214010990444732011-05-05T10:06:00.001+03:002011-05-06T20:30:36.947+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-x4NKmWIXvU4/TcJMFQ8cfRI/AAAAAAAAH7o/ER-WHIbViOg/s1600/JaroslavSeifert.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-x4NKmWIXvU4/TcJMFQ8cfRI/AAAAAAAAH7o/ER-WHIbViOg/s640/JaroslavSeifert.jpg" width="457" /></a></div><div style="color: #cc0000;"></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">Λιθογραφία: Oldřich Kulhánek&nbsp;</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"></div><div style="color: #cc0000;"><b>ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΓΟΛΑΝ</b></div><br />Είναι στιγμές που μες στις σκέψεις μας<br />ζηλεύουμε ακόμα και τους πεθαμένους,<br />λες και η αιώνια ανυπαρξία τους<br />είναι μονάχα ένα ξαπόσταμα<br />σε μια γλυκιά γαλήνη δίχως πόνο,<br />σε άδυτα λουλουδιών που μαραίνονται...<br /><br />Όμως αρκεί μόνο ένα ρίγος ηδονής,<br />όποιας και νά ’ναι,<br />και πρόθυμα ξαναγυρίζουμε<br />στις καθημερινές μας ταλαιπωρίες.<br /><br />Έζησα περισσότερο απ’ όλους τους ποιητές<br />της γενιάς μου...<br />Όλοι τους ήταν φίλοι μου.<br />Τελευταίος πέθανε ο Βλάντιμιρ Γόλαν.<br />Πώς να μη νιώθω αγωνία;<br />Είμαι μόνος.<br /><br />Πρώτος έφυγε ο Γίρζι Βόλκρ,<br />ήταν νέος και βιαζόταν.<br />Αχ, τα άμοιρα φιλιά σε στόματα<br />που καίγανε απ’ τον πυρετό,<br />φυματικών κοριτσιών σε σανατόριο<br />στην ακροθαλασσιά.<br /><br />Ύστερα από χρόνια πεθαίνει ο Γίντρζιχ Γόρζεϊσι,<br />ήταν ο μεγαλύτερός μας.<br />Τους στίχους του τους έγραφε σ’ ένα κατάμεστο καφενείο<br />πάνω σ’ ένα στρογγυλό τραπεζάκι<br />όπως ο στρατιώτης μετά τη μάχη τα γράμματα στην καλή του<br />πάνω σ’ ένα αναποδογυρισμένο τύμπανο.<br /><br />Ο Γιόζεφ Γόρα ήταν ο μόνος<br />που μπορούσε να μιλά στον ενικό στον Φ. Ξ. Σάλντα.<br />Για μπείτε στον δεντρόκηπό του<br />όταν αρχίζουν ν' ανθίζουνε οι μηλιές.<br />Τα συγκινητικά λουλούδια του εύωδιάζουν στον ήλιο<br />πικραμύγδαλο.<br /><br />Δεν μας αποχαιρέτησε ούτε ό Φράντισεκ Γάλας,<br />ο αγαπημένος σύντροφος.<br />Ήθελε οι στίχοι του να κρώζουν<br />στ’ αυτιά των ανθρώπων,<br />όμως καμιά φορά δεν άντεχε<br />και τραγουδούσε.<br /><br />Με μια απότομη χειρονομία έφυγε ξαφνικά<br />ο Κόνσταντιν Μπιμπλ.<br />Φαίνεται πως νοσταλγούσε την τρυφερότητα<br />των κοριτσιών της Γιάβας<br />που είναι σαν ζωντανά λουλούδια<br />κι ακροπατοϋν αθόρυβα στις μύτες των ποδιών.<br /><br />Ο Βίτιεζσλαβ Νέζβαλ βλαστημούσε τον θάνατο,<br />κι αυτός τον εκδικήθηκε.<br />Όταν απρόσμενα πέθανε το Πάσχα<br />όπως το είχε ο ίδιος προφητέψει για τον εαυτό του,<br />έσπασε ένα απ' τα δυνατά κλωνάρια<br />του δέντρου της ποίησης.<br /><br />Ούτε που αναλογίστηκε τον θάνατο<br />ο Φράντισεκ Γρούμπιν.<br />Στην αρχή δεν υποψιαζόμουν καν πού είχε ανακαλύψει<br />την καντιλένα των στίχων του,<br />ενώ εκείνος απλώς αφουγκραζόταν<br />το χαμογελαστό νερό<br />στο φράγμα του Σάζαβα.<br /><br />Ο Γόλαν έσβηνε αργά<br />και το τηλέφωνο συχνά έπεφτε απ’ το χέρι μου.<br />Σε αυτό το καταραμένο μεγάλο κλουβί της Τσεχίας<br />σκορπούσε τα ποιήματά του με περιφρόνηση,<br />σαν κομμάτια ματωμένο κρέας.<br />Τα πουλιά όμως φοβόταν.<br /><br />Ο θάνατος ζητούσε από αυτόν υποταγή,<br />υποταγή όμως αυτός δεν ήξερε τί σημαίνει<br />και μέχρι την τελευταία στιγμή<br />απεγνωσμένα πάλεψε μαζί του.<br /><br />Ο Άγγελος που του ανασήκωνε τα χέρια,<br />όταν έχανε τις δυνάμεις του,<br />καθότανε στην άκρη του κρεβατιού του <br />κι έκλαιγε.<br /><br /><div style="color: #cc0000;"><b>Jaroslav Seifert, «Η γλυκιά συμφορά της ποίησης»</b></div><div style="color: #cc0000;"><b>εκδ. Ποταμός, Αθήνα 2003, σελ. 190-192.</b></div><b style="color: #cc0000;">Μετ. Κάρολος Τσίζεκ</b><br /><br />Πηγή ποιήματος: <b style="color: #cc0000;"><a href="http://poem-for-you.blogspot.com/2009/09/114.html">ποίημα για σένα</a></b> και <b style="color: #cc0000;"><a href="http://alonakitispoiisis.blogspot.com/2010/02/blog-post_24.html">Αλωνάκι της Ποίησης</a></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-908521401099044473?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-90287475285264180042011-04-27T16:36:00.000+03:002011-04-27T16:36:26.660+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KuPYGiIs0m8/TbgZvCwVi4I/AAAAAAAAH7Y/AdRBMzt_jwQ/s1600/image001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-KuPYGiIs0m8/TbgZvCwVi4I/AAAAAAAAH7Y/AdRBMzt_jwQ/s1600/image001.jpg" /></a></div><br /><br /><div style="color: #cc0000;"><b>Σοφία Φίλντιση – Χάρισμα</b></div><br />Θα σε χαρίσω στην άνοιξη<br />απ’ τ’ όνομά σου να δώσει<br />στα λουλούδια ονόματα,<br />απ’ των ματιών σου το πράσινο<br />στους κισσούς φύλλα,<br />απ’ των ονείρων σου το μάτωμα<br />καρδιές ολοκόκκινες πάνω στο φουστάνι<br />απείραχτου κοριτσιού!<br />Θα σε χαρίσω στην άνοιξη<br />Εκείνη ξέρει να πολλαπλασιάζει στο άπειρο<br />την ομορφιά!<br /><br /><div style="color: #cc0000;"><b>(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 12, σελ. 38).</b></div><div style="color: #cc0000;"><b><a href="http://www.sarantakos.com/kibwtos/pol/filntish_xarisma.html"></a></b><a href="http://www.sarantakos.com/kibwtos/pol/filntish_xarisma.html">Νίκος Σαραντάκος</a></div><br /><div style="text-align: justify;">Άλλο ένα κομμάτι της νιότης μας, πολυαγαπημένο, έφυγε σήμερα. <b style="color: #cc0000;">Σοφία Φίλντιση</b> η συγγραφέας, ποιήτρια και σπουδαία γυναίκα, η αγαπημένη των παιδιών, νοιαζόταν τόσο τη φύση, το περιβάλλον, τους τσιγγάνους, τα παιδιά των μεταναστών. Στο καλό αγαπημένη μας Σοφία! Ελαφρύ το χώμα...</div><b><br />Με λάσπη γήτευε τις πληγές,<br />ο αέρας,<br />...<br />Κι είσαι αέρας<br />και γήτεψες τις πληγές μου,<br />και των ματιών τα αίματα<br />τ' απώθεσες στην καρδιά<br />της πρώτης ανεμώνας.</b><br /><br />*******<br /><br /><br />Η θάλασσα της νιότης μου,<br />αγέραστη σήμερα...<br />Με 'κείνα τα νέρινα δαχτυλίδια της ανάσας σου<br />κεντίδια στο γαλάζιο της σεντόνι<br />που πάνω του θ' αγαπηθούνε<br />το πρωί τα πουλιά...<br /><br />******<br /><br />Σσσστ...<br />Κάποιοι...<br />κάποιοι σύριζα στις όχτες χτίζουν τείχη,<br />που τρέμουν καθώς τα μεγέθη τους στα νερά,<br />μεταθέτουν του ψεύδους τις αντιστάσεις...<br /><br />*******<br /><br /><br /><div style="color: #cc0000;"><b>Τα παρακάτω τραγούδια σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους της Σοφίας Φίλντιση!</b></div><br /><b><span style="color: #cc0000;">Μαλώνω το βοριά &nbsp;</span> &nbsp;&nbsp;&nbsp;</b> <br /><b>&nbsp;</b><b>Ρένα Κουμιώτη</b><br /><br />Μαλώνω το βοριά που μου σφαλάει<br />τα μάτια με σκοτάδι κι ερημιά<br />σκεπάζει ο πατέρας τον Αρίστο<br />π'ανήξερος κοιμάται και γελά<br /><br />Πώς να γελάσουνε τα δυο μου χείλη<br />φαρμάκι παγωνιά χωρίς φωτιά<br />Πίκρα στην φτώχεια να μην ξαναστείλει<br />όποιος την πλάση ετούτη κυβερνά<br /><br />Μαλώνω τη νυχτιά που μου σφαλάει<br />τα μάτια με σκοτάδι κι ερημιά<br />Εξύπνησ' ο Αρίστος μας και κλαίει<br />κι η μάνα μου στον στήθος τον κρατά<br /><br /><b><span style="color: #cc0000;">Με πανί κλωστή κι αγάπη &nbsp; </span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;</b>&nbsp; &nbsp; <b>&nbsp;</b><b>&nbsp;</b><br /><b>Δήμητρα Γαλάνη</b><br /><br />Με πανί κλωστή κι αγάπη<br />ρούχο φτιάχνω στον εργάτη<br />κι απ΄την τσόντα που θα μείνει<br />φουστανάκι στην Ειρήνη<br />που ξεπάγιασ΄η καημένη<br />και με κοίταζε θλιμένη<br />μα δεν βρίσκω την βελώνα<br />χάθηκε στον αχερώνα.<br /><br />Φτιάχνω στην νυχτιά κονάκι<br />θα του βάλω κι ένα τζάκι<br />να ζεστάνω την Ειρήνη<br />που στον άνεμο έχει μείνει<br />που ξεπάγιασ΄η καημένη<br />και με κοίταζε θλιμμένη<br />μα δεν βρίσκω μια ανεμώνα<br />να σκεπάσω τον χειμώνα.<br /><br /><b><span style="color: #cc0000;">Καρτερώ</span> &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;</b> <br /><b>Δήμητρα Γαλάνη</b><br /><br />Παίρνω στην παλάμη<br />φεγγαριού κομμάτι<br />και το κάνω αδράχτι κι όλο το γυρνώ<br /><br />Και στην πρώτη γύρα<br />μου γραψε η μοίρα<br />ταίρι πως θα βρω , ταίρι πως θα βρω<br /><br />Και γυρνώ το αδράχτι<br />κι όλο καρτερώ<br /><br />κι όλο καρτερώ κι όλο καρτερώ!<br /><br />Βάζω στην καρδιά μου<br />Ένα φίλημα σου<br />λίγο απ'τη μιλιά σου να σε φανταστώ<br /><br />και γυρνώ το αδράχτι<br />και μου λέει η μοίρα<br />ταίρι πως θα βρω , ταίρι πως θα βρω<br /><br /><b><span style="color: #cc0000;">Στ' απάνω το σκαλί</span> &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;</b>&nbsp; <b>&nbsp;</b><br /><b>&nbsp;</b><b>Ρένα Κουμιώτη</b><br /><br />Νύχτα καθόμαστε στ’ απάνω το σκαλί,<br />εσύ να βλέπεις τα δυο μάτια μου να στάνε<br />κι εγώ στο πόρτο, το καράβι που ’χε ερθεί<br />κι οι άγκυρές του την καρδιά στα δυο να σπάνε.<br /><br />Τώρα καθόμαστε σαν τότε στο σκαλί<br />στράφι που πήγανε τα χρόνια μας να λέμε.<br />Σε κάθε μπάρκο σβήναμε κι ένα φιλί.<br />Ζωή, μας γέννησες φτωχούς χωρίς να φταίμε.<br /><div style="color: #cc0000;"><br /></div><b><span style="color: #cc0000;">Αν μου δίνανε &nbsp;</span> </b>&nbsp; <b>&nbsp;</b><b>&nbsp;</b><br /><b>Θέμης Ανδρεάδης</b><br /><br />Αν μου δίνανε μονάχα<br />Ένα γέλιο από παιδί<br />Κι ενός γέρου τη σοφία<br />άλλη θα 'φτιαχνα τη γη<br /><br />Και θα γέμιζα τον κόσμο περιστέρια<br />Και στα σύνορα θα φύτευα παρτέρια<br /><br />Αν μου δίνανε μονάχα<br />Στάλα πίστη από τυφλό<br />Και τα μάτια ενός κουρσάρου<br />Σ΄όλους θά 'βαζα μυαλό<br /><br />Και θα γέμιζα τον κόσμο περιστέρια<br />Και στα σύνορα θα φύτευα παρτέρια<br /><br />Αν μου δίνανε μονάχα<br />Ένα χτύπο από καρδιά<br />Και σημαία ενός πολέμου<br />Χίλια θά΄ντυνα παιδιά<br /><br />Και θα γέμιζα τον κόσμο περιστέρια<br />Και στα σύνορα θα φύτρωναν παρτέρια<br /><br /><b><span style="color: #cc0000;">Προσμονή &nbsp;</span> &nbsp;&nbsp;&nbsp;</b> <br /><b> </b><b>Δήμητρα Γαλάνη</b><br /><br />Βάλε μες στο σπίτι<br />για παιδί σκαμνί<br />Και σοφρά για ξένους<br />κάποιος θα φανεί<br /><br />Κι άνοιξε την πόρτα<br />Κατά τον νοτιά<br />Και τα χελιδόνια<br />Θα'ρθουνε ξανά<br /><br />Στρώσε τα στρωσίδια<br />στο σταμνί δροσιά<br />Στο κατώφλι αγάπη<br />Πόνος στην καρδιά<br /><div style="color: #cc0000;"><br /></div><b><span style="color: #cc0000;">Στον μακρύ γιαλό</span> &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;</b> <br /><b> </b><b>Δήμητρα Γαλάνη</b><br /><br />Βάζω εγώ τη βάρκα βάλε τον καημό<br />βρες ένα λυχνάρι μπούσουλα θα βρω<br /><br />κι έλα ν΄ανοιχτούμε κόντρα στον καιρό<br />και ν'αγαπηθούμε στον μακρύ γιαλό<br /><br />Βάλε εσύ τα μπράτσα να τραβάς κουπί<br />βάζω την αγάπη κι ένα μου φιλί<br /><br />Κι έλα ν΄ανοιχτούμε κόντρα στον καιρό<br />και ν'αγαπηθούμε στον μακρύ γυαλό<br /><br />Σαν αράξει η βάρκα στον μακρύ γιαλό<br />σβήσε το λυχνάρι μέσα στον καημό<br /><br />Και ν΄αγαπηθούμε στον μακρύ γυαλό<br />με σβηστό λυχνάρι και χωρίς καημό<br /><br /><b><span style="color: #cc0000;">Μα τώρα φεύγεις </span>&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;</b> <br /><b>Τζένη Βάνου</b><br /><br />Σ'είχα κρεμάσει<br />Στο εικονοστάσι<br />Μ' ελπίδες χίλιες κι άλλη μια<br />Σ' είχα ξηλώσει<br />Να μη σε φτάσει<br />Του ψεύτη κόσμου καμιά ψευτιά<br /><br />Μα τώρα φεύγεις<br />Προτού να φέξει<br />Και πώς ν' αντέξει πες μου η καρδιά<br />Λειψές οι ελπίδες<br />Την μια την πήρες<br />Για φυλαχτό σου στην ερημιά<br /><br />Σ' είχα ζεστάνει<br />στου ήλιου το τάσι<br />Τις κρύες νύχτες να 'χω φωτιά<br />Κρασί στις χούφτες<br />Είχα κεράσει<br />Να πέσει η πίκρα στη λησμονιά</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-9028747528526418004?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-12709342650368450252011-03-28T01:43:00.000+03:002011-03-28T01:43:59.898+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-I5uJ7eCVzBU/TY-8ObIOxvI/AAAAAAAAH7M/FPJnjnla1jQ/s1600/osip.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-I5uJ7eCVzBU/TY-8ObIOxvI/AAAAAAAAH7M/FPJnjnla1jQ/s400/osip.jpg" width="400" /></a></div><br /><div style="color: red;"><b>«Ζούμε δίχως να νιώθουμε κάτωθέ μας τη χώρα,</b></div></div><div style="color: red; text-align: justify;"><b>τα λόγια μας στα δέκα βήματα ψυχή δεν τ' ακούει τώρα,</b></div><div style="color: red; text-align: justify;"><b>μονάχα του Κρεμλίνου τον βουνίσιο ακούς παντού,</b><br /><b>το φονιά και χαλαστή του χωρικού».</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι επικριτικοί για τον Στάλιν στίχοι που έγραψε ο Οσιπ Μαντελστάμ και είχε την άτυχη έμπνευση να διαβάσει σε στενό κύκλο ομοτέχνων του σήμαναν την θανατική του καταδίκη: Σαν να μην έφτανε αυτό, είχε το θράσος να χαστουκίσει τον Αλεξέι Τολστόι, ο οποίος έσπευσε να παραπονεθεί στον επικεφαλής της σοβιετικής λογοτεχνίας, τον Γκόρκι, απειλώντας να τον αποκλείσει από εκδοτικούς οίκους και δημοσιεύσεις.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από τους πιο λυρικούς και ταυτόχρονα τραγικούς ρώσους ποιητές των αρχών του 20ού αιώνα, πνεύμα ουμανιστικό και ελεύθερο, ο Οσιπ Μαντελστάμ χαρακτηρίστηκε «εχθρός του λαού» και βίωσε τη σκληρότητα του σταλινικού καθεστώτος. Εξορίστηκε και εκτοπίστηκε, οδηγήθηκε στο κατώφλι της τρέλας, έζησε σε ανέχεια, πέθανε σε στρατόπεδο εργασίας στο Βλαδιβοστόκ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τη συγκλονιστική ιστορία του καταγράφει η σύζυγός του Ναντιέζντα στη βιογραφία «Ελπίδα στα χρόνια της απελπισίας. Αναμνήσεις από τη ζωή μου με τον Οσιπ», που θα κυκλοφορήσει αύριο στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», σε μετάφραση από τα ρωσικά της Σταυρούλας Αργυροπούλου και με πρόλογο του Αναστάση Βιστωνίτη. Πρόκειται για τις αναμνήσεις της από τα τέσσερα τελευταία χρόνια της ζωής του Μαντελστάμ -ξεκινά με την πρώτη του σύλληψη το 1934 και τελειώνει με τον θάνατό του το 1938, την αποκαλούμενη περίοδο του Μεγάλου Τρόμου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Αγαπητέ Σούρα! Βρίσκομαι στο Βλαδιβοστόκ/ Βορειοαντολικά Αναμορφωτικά Στρατόπεδα Εργασίας, 11ο παράπηγμα. Μου επιβλήθηκε ποινή 5 ετών για αντεπαναστατική δραστηριότητα από το Ειδικό Διακστήριο. (...) Η υγεία μου είναι σε κακή κατάσταση. Είμαι στο έπακρον εξαντλημένος...». Το τελευταίο γράμμα του ποιητή στον αδελφό του και στη σύζυγό του στάλθηκε τον Οκτώβριο του 1938. Ζητούσε να του στείλουν ρούχα, τρόφιμα και χρήματα, αλλά δεν τα έλαβε ποτέ. Δύο μήνες μετά πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια, σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα, ή τύφο κατά την επικρατέστερη εκδοχή.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η Ναντιέζντα «τριάντα χρόνια αργότερα του έστησε το λαμπρότερο κενοτάφιο που μπορούσε κανείς να φανταστεί γράφοντας το χρονικό "Ελπίδα στα χρόνια της απελπισίας"» σημειώνει ο Α. Βιστωνίτης. «Το χειρόγραφο του βιβλίου στάλθηκε κρυφά στη Δύση κι εκδόθηκε το 1970 προκαλώντας πολιτισμικό, κοινωνικό και πολιτικό σοκ. Στη Σοβιετική Ενωση κυκλοφόρησε σε σαμιζντάντ, με αποτέλεσμα δεκάδες συγγραφείς και διανούμενοι που παρελαύνουν στις σελίδες του, να χάσουν τον ύπνο τους. Ηταν αναπόφευκτο. Κανένα βιβλίο δεν αποκάλυπτε τη μικρότητα, τη δειλία, τη ρουφιανιά και την αθλιότητα ενός διόλου ευκαταφρόνητου μέρους της συντεχνίας των συγγραφέων. Τόσο εκείνων (ή εκείνου) οι οποίοι κατέδωσαν τον Μαντελστάμ στις μυστικές υπηρεσίες όσο και αυτών που από ιδιοτέλεια, φόβο, φιλοτομαρισμό ή απλώς αδιαφορία αρνήθηκαν να τον βοηθήσουν».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σ' αυτό το χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου διαβάζουμε για τις εξονυχιστικές έρευνες στο διαμέρισμα του Μαντελστάμ από όπου εξαφανίστηκαν όλα του τα χειρόγραφα, για τα σωματικά βασανιστήρια, το μαρτύριο της αϋπνίας που υπέστη. «Ο ανακριτής θεωρούσε τη συγγραφή ποιημάτων "τρομοκρατική ενέργεια"» αναφέρει η Ναντιέζντα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στριμωγμένοι σε ένα βαγόνι για ζώα ασφυκτικά γεμάτο από άλλους κρατουμένους, το ζεύγος μεταφέρθηκε στο Τσερτίν. Στο νοσοκομείο της πόλης ο Μαντελστάμ επιχείρησε να αυτοκτονήσει πηδώντας από το παράθυρο. Οπως περιγράφει η σύντροφός του: «Ο Ο.Μ. κειτόταν στο πάτωμα ενός εντελώς άδειου δωματίου που ονομαζόταν χειρουργείο, προσπαθώντας να ξεφύγει από τους άντρες που τον κρατούσαν, ενώ η γιατρός τού έβαζε τον ώμο στη θέση του ξεφωνίζοντας βρισιές -αυτές αντικαθιστούσαν το αναισθητικό που ήταν ανύπαρκτο στο νοσοκομείο...».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πολλές προσωπικότητες παρελαύνουν στις σελίδες του βιβλίου: Η <b><span style="color: red;">Άννα Αχμάτοβα</span></b>, κορυφαία ποιήτρια του ακμεϊσμού και πιστή φίλη του ζεύγους. Ο <b><span style="color: red;">Μαξίμ Γκόρκι</span></b>: «Οταν απευθυνθήκαμε σ' αυτόν με την παράκληση να δώσει στον Μαντελστάμ ένα παντελόνι κι ένα πουλόβερ, ο Γκόρκι διέγραψε τη λέξη "παντελόνι" και είπε "Θα τα καταφέρει και χωρίς αυτό..."». Ο <b style="color: red;">Μπορίς Πάστερνακ </b>και οι αμφιλεγόμενες προσπάθειές του να μεταπείσει τον Στάλιν να επανεξετάσει την υπόθεση του ποιητή. Ο νεότερος ποιητής <b style="color: red;">Κόλια Τίχονοφ</b>, ο οποίος έκρινε τα λογοτεχνικά χειρόγραφα: «Ποιος είναι όμως ο Μαντελστάμ, που δεν υπολογίζει κανέναν, κι από πάνω μας ζητάει σπίτι και δουλειά;».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γεννημένος στη Ρίγα της Λετονίας το 1891, με γερμανοεβραϊκές ρίζες, ο Όσιπ Μαντελστάμ σπούδασε στο Παρίσι, τη Χαϊδελβέργη, την Πετρούπολη, διαμορφώνοντας μια ιδιαίτερη κουλτούρα. Αγαπούσε την παλαιορωσική λογοτεχνία, ενώ «ο Μαρξ τον είχε ελκύσει όταν ήταν γυμνασιόπαιδο -κι εκεί έληξε η υπόθεση». Ταξίδεψε στην Ιταλία και γοητεύτηκε από την «πανανθρώπινη γη» της Μεσογείου που συνδεόταν με την παγκόσμια κουλτούρα. Πίστευε στη νίκη της επανάστασης, απογοητεύτηκε όμως όταν είδε ότι ο ενθουσιασμός έδωσε τη θέση του στην απληστία, στην παρακμή και την αδράνεια.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκπρόσωπος του ακμεϊσμού, παραλλήλιζε τον εαυτό του με οικοδόμο που χτίζει στη γη κάτι όμορφο: «Η αίσθηση του κόσμου για τον καλλιτέχνη είναι ταυτοχρόνως όπλο και μέσο, όπως το σφυρί στα χέρια του λιθοξόου, και η μοναδική πραγματικότητα είναι το ίδιο το έργο» έγραφε στην «Αυγή του ακμεϊσμού».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: red;">«"Η ποίηση είναι εξουσία" </b>έλεγε ο Ο.Μ. <b><span style="color: red;">"Και εφόσον σκοτώνουν για χάρη της, τη φοβούνται". Συμπεριφερόταν ως κάτοχος της εξουσίας κι αυτό απλούστατα φιτίλιαζε όσους επιδίωκαν να τον εξοντώσουν»</span></b> γράφει η σύζυγός του, η οποία σχεδόν ώς το τέλος της ζωής της, το 1980, αναγκαζόταν να μετακινείται σε διαφορετικές πόλεις της Ρωσίας, ζώντας ως δασκάλα ξένων γλωσσών και από ασήμαντες μεταφράσεις που δημοσίευε με ψευδώνυμο.<br /><br /><a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&amp;id=261925"><br /></a></div></div><div style="color: red;"><a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&amp;id=261925">ΠΑΡΗ ΣΠΙΝΟΥ, Ελευθεροτυπία </a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-1270934265036845025?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-14379214684179975812011-03-11T10:36:00.000+02:002011-03-11T10:36:58.609+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-FIVNihuFq2o/SScoq46om7I/AAAAAAAAFNg/xo1iJRpHydU/s1600/entimo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://lh3.googleusercontent.com/-FIVNihuFq2o/SScoq46om7I/AAAAAAAAFNg/xo1iJRpHydU/s320/entimo.jpg" width="240" /></a></div><b><span id="goog_212315647"></span><span id="goog_212315648"></span>Τις εκδηλώσεις τους για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης προετοιμάζουν η Εταιρεία Συγγραφέων, η Κοινωνία των (δε)κατων και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπορεί η ποίηση να έρχεται σε δεύτερη –ή και τρίτη-τέταρτη– μοίρα στα βιβλιοφιλικά έντυπα, όπως παραπονιούνται οι ποιητές, όλοι αναγνωρίζουμε όμως ότι το αρχαιότερο λογοτεχνικό είδος καλλιεργείται αδιαλείπτως και αγαπιέται με πάθος που δεν συναντάμε συχνά στους αναγνώστες της πεζογραφίας. Πολλή ποίηση θα ακούσουμε αυτόν τον μήνα, καθώς πλησιάζει η 21η Μαρτίου, η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Αφιερωμένες στον δεύτερο νομπελίστα μας είναι πολλές από τις εκδηλώσεις, μιας και το 2011 έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού Ετος Ελύτη. Σημειώστε τις ημερομηνίες:</div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #cc0000;">Παρασκευή 18 Μαρτίου, 7:30 μ.μ.</b> (Café Dasein, Σολωμού 12): Η κάθοδος των βορείων. Ποίηση στο Κουτί – Ενα μεταφυσικό αλφαβητάρι με την Ελσα Κορνέτη και τον Γιώργο Αλισάνογλου (διοργανώνει η Κοινωνία των (δε)κάτων).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #cc0000;">Δευτέρα 21 Μαρτίου, 7 μ.μ. </b>(Public Πλατείας Συντάγματος, Αθήνα): Οι Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Βασίλης Βασιλικός, Κική Δημουλά, Ρούλα Κακλαμανάκη, Γιάννης Κοντός, Ανδρέας Μήτσου, Στρατής Πασχάλης, Λύντια Στεφάνου, Ευγενία Φακίνου, Τηλέμαχος Χυτήρης διαβάζουν ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη. Αντίστοιχα στο Public στη στοά Χιρς στη Θεσσαλονίκη, την ίδια μέρα και την ίδια ώρα, ποιήματα του Ελύτη θα διαβάσουν οι: Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Θωμάς Κοροβίνης, Ευτυχία Λουκίδου, Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Μάρκος Μέσκος, Ζωή Σαμαρά, Γιώργος Σκαμπαρδώνης και την ανάγνωση θα συντονίσει ο Σταύρος Ζαφειρίου. (Διοργανώνουν η Εταιρεία Συγγραφέων σε συνεργασία με το ΕΚΕΒΙ).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #cc0000;">Δευτέρα 21 Μαρτίου, 8 μ.μ.</b> (Café Floral, Πλατεία Εξαρχείων): «30 έως 30». Νέοι ποιητές διαμορφώνουν ένα τοπίο της νέας ποίησης και διαβάζουν από το έργο τους. Θα μιλήσει η Τιτίκα Δημητρούλια (Διοργανώνει η Κοινωνία των (δε)κατων).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #cc0000;">Δευτέρα 21 Μαρτίου, 9:30 μ.μ</b><span style="color: #cc0000;">.</span> (Café Floral, Πλατεία Εξαρχείων): Μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων και της Κοινωνίας των (δε)κατων διαβάζουν ποιήματά τους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #cc0000;">Πέμπτη 31 Μαρτίου, 8 μ.μ.</b><span style="color: #cc0000;"> </span> (Ελληνοαμερικανική Ένωση): Εκδήλωση με θέμα «Η ποίηση στην Κοινωνία των (δε)κατων». Θα παρουσιαστούν οι συλλογές ποίησης των Μαχμούντ Νταρουίς, Τσαρλς Σίμικ, Πάνου Καπώνη και Βασίλη Μαραγκού. Θα μιλήσουν: Παντελής Απέργης, Γιώργος Μπλάνας, Χρύσα Σπυροπούλου, Στρατής Χαβιαράς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το ΕΚΕΒΙ φροντίζει στίχοι του Ελύτη να ταξιδέψουν με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Μυτιλήνη, στη Ρόδο και σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας και σύντομα θα ανακοινώσει λεπτομέρειες και για τις ποιητικές βραδιές που διοργανώνει σε συνεργασία με βιβλιοθήκες της επαρχίας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><b>Πηγή: <a href="http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=388061">Το Βήμα</a></b></div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-1437921468417997581?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-13830157287975220822010-11-01T01:18:00.000+02:002010-11-01T01:18:14.645+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/TM3xvF4w7MI/AAAAAAAAHS4/97zdBDF1puk/s1600/mul-thumb-large.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/TM3xvF4w7MI/AAAAAAAAHS4/97zdBDF1puk/s1600/mul-thumb-large.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">Ο <b style="color: red;">Harry Mulisch</b> απεβίωσε χθες Σάββατο, σε ηλικία 83 ετών, όπως ανακοίνωσε σήμερα το ολλανδικό πρακτορείο ειδήσεων ANP. Ο συγγραφέας έγινε ιδιαίτερα γνωστός από τα βιβλία του «Η ανακάλυψη του ουρανού» και «Η απόπειρα». </div><div style="text-align: justify;">Η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του "Η απόπειρα", απέσπασε ένα βραβείο Όσκαρ, το 1987. Ο Χάρι Μούλις αφήνει πίσω του ένα έργο βαθιά σημαδεμένο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότερα από 70 διηγήματα, δοκίμια, μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές και θεατρικά έργα. Θεωρείται επάξια ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Ολλανδούς συγγραφείς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Μεγαλώσαμε όλοι μαζί του. Είναι το τέλος μιας εποχής και μια μεγάλη απώλεια για τα ολλανδικά γράμματα", δήλωσε ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σύμφωνα με τον εκδοτικό οίκο του, ο συγγραφέας απεβίωσε στην κατοικία του στο Άμστερνταμ, μετά από μάχη με τον καρκίνο.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/TM34VH0EG5I/AAAAAAAAHS8/hOxgl89Xg4w/s1600/mulisch1993-3gr.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/TM34VH0EG5I/AAAAAAAAHS8/hOxgl89Xg4w/s1600/mulisch1993-3gr.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θεωρείται ο σπουδαιότερος σύγχρονος Ολλανδός συγγραφέας κι από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους. Τα τελευταία χρόνια είναι μόνιμα υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ. «Η ανακάλυψη του ουρανού», το πιο γνωστό του βιβλίο, γαλούχησε γενεές Ολλανδών αναγνωστών.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Αν έχεις άγχος πότε θα σου έρθει η καλή ιδέα, έχασες», εξομολογείται ο Μούλις. «Δεν πρέπει ποτέ να φοβάσαι την έλλειψη έμπνευσης. Η καλή ιδέα δεν θα σου έρθει εκεί που την περιμένεις, καθισμένος στο γραφείο σου, αλλά ξαφνικά, μέσα στο τραμ ή στο ντους». Αγαπάει ιδιαίτερα τη φιλοσοφία και δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. «Ακόμα και η σύγχρονη αρχιτεκτονική στις κλασικές αρχαιοελληνικές αρχές βασίζεται» λέει. «Και ξέρετε κάτι; Ακόμα κι όταν είχατε τον Παττακό και τον Παπαδόπουλο, ποτέ δεν ξεχνούσα ότι σε αυτό εδώ το μέρος γεννήθηκε η Δημοκρατία».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι από τους Ευρωπαίους συγγραφείς, ίσως με το πιο ενδιαφέρον βιογραφικό. Γιος συνεργάτη των ναζί και μιας Εβραίας, από μικρός αναγκάστηκε να ζήσει στο πετσί του τη δύσκολη οικογενειακή του κατάσταση και τα τραύματα από αυτή την εμπειρία δεν μπορούσαν παρά να επηρεάσουν το λογοτεχνικό του έργο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η ζωή του Μούλις μοιάζει να ακολούθησε, στο καλύτερο και στο χειρότερο, την Ιστορία της ευρωπαϊκής ηπείρου. Μετά τον πόλεμο βρέθηκε να αναλύει, συχνά ξεσηκώνοντας θύελλα διαμαρτυριών λόγω της «αιρετικής» ματιάς του, το φαινόμενο του ναζισμού. Ελαβε μέρος στις διαδηλώσεις των «Πρόβο» των αρχών της δεκαετίας του '60 γοητευμένος από την κουβανική επανάσταση. Βρέθηκε να διαδηλώνει κατά των Αμερικανών για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Η «αιρετική» του ματιά γίνεται αισθητή σε όλα τα έργα του, είτε αυτά είναι μυθιστορήματα είτε δοκίμια, όπως το περίφημο βιβλίο που έγραψε για τον Αϊχμαν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Ο πυρήνας του έργου μου -εξηγεί- βρίσκεται στη φαντασία. Χρησιμοποιώ υλικό από την πραγματικότητα αλλά για να κάνω κάτι που δεν ανήκει στην πραγματικότητα». «Είναι σαν το πορτρέτο μιας γυναίκας με ένα ψάρι στο κεφάλι που ζωγραφίζει ο Πικάσο. Κανέναν δεν ενδιαφέρει ποια είναι η γυναίκα ή ποιο είναι το ψάρι. Αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι τι ζωγραφίζει ο Πικάσο, αλλά πώς το ζωγραφίζει».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/11/2007</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Χάρι Μούλις, μίλησε στη Μικέλα Χαρτουλάρη και στον Ανταίο Χρυσοστομίδη στις «Κεραίες της εποχής μας» στην ΕΤ1. Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στο Άμστερνταμ και στην Αθήνα. Το σενάριο, η σκηνοθεσία και το μοντάζ είναι του Απόστολου Καρακάση και η φωτογραφία του Δημήτρη Κορδελά. Τη μουσική υπογράφει ο Σταύρος Ξαρχάκος και την εκτέλεση παραγωγής ο Θάνος Λαμπρόπουλος (Περίπλους). </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/TM34j9iyO1I/AAAAAAAAHTA/ujhMeD7O79s/s1600/mulisch460.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/TM34j9iyO1I/AAAAAAAAHTA/ujhMeD7O79s/s1600/mulisch460.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-1383015728797522082?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-19537826323012574172010-08-25T16:18:00.000+03:002010-08-25T16:18:37.449+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/THUXnVDJLZI/AAAAAAAAHR4/L2-uy5RYhJ4/s1600/Joaqu%C3%ADn+Sorolla.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/THUXnVDJLZI/AAAAAAAAHR4/L2-uy5RYhJ4/s400/Joaqu%C3%ADn+Sorolla.jpg" width="302" /></a></div><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>Joaquín Sorolla</b></div><br />Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ<br />είναι μη γίνω "ποιητής".<br />Μην κλειστώ στο δωμάτιο<br />ν' αγναντεύω τη θάλασσα<br />κι απολησμονήσω.<br />...Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου<br />κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ<br />μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.<br />Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλιωσε<br />για να με χρησιμοποιήσει.<br />Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα<br />για να κοιμίζω τους δικούς μου.<br />Μη μάθω μέτρο και τεχνική<br />και κλειστώ μέσα σε αυτά<br />για να με τραγουδήσουν.<br />Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά<br />τις δολιοφθορές που δε θα παίρνω μέρος<br />μη με πιάσουν στην κούραση<br />παπάδες και ακαδημαϊκοί<br />και πουστέψω<br />Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί<br />και την καθημερινότητα που συνηθίζεις<br />σκυλιά μας έχουν κάνει<br />να ντρεπόμαστε για την αργία<br />περήφανοι για την ανεργία<br />Έτσι είναι.<br />Μας περιμένουν στη γωνία<br />καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.<br />Ο Μάρξ...<br />τον φοβάμαι<br />το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν<br />αυτοί οι αλήτες φταίνε<br />δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό<br />μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...<br /><br /><div style="color: #990000;"><b>απ' το "Ιδιώνυμο" της Κατερίνας Γώγου</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-1953782632301257417?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-77276914978815046452010-06-21T22:25:00.001+03:002010-06-21T22:26:06.174+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/TB8Csdse5hI/AAAAAAAAHFQ/MhB5cy_UNxU/s1600/Jose_Saramago.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="230" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/TB8Csdse5hI/AAAAAAAAHFQ/MhB5cy_UNxU/s640/Jose_Saramago.jpg" width="640" /></a></div><br /><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>José Saramago</b></div><br />[...]<br /><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>-- Με τα υπόλοιπα Νομπέλ δεν παρατηρείται όμως τέτοια πολεμική όσο με τα Νομπέλ Λογοτεχνίας. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό; </b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Είναι η λέξη. Είναι η δύναμη και η σημασία και η ίδια η χρήση της λέξης. Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια: η λέξη είναι επικοινωνία. Η λέξη όμως δεν είναι αθώα, αφού δεν είναι εξ ορισμού καλή και αγαθή. Οι λέξεις είναι τρομερές και πρέπει κανείς να είναι πολύ προσεκτικός όταν έχει να κάνει μαζί τους. Οι λέξεις όμως που μιλούν για δικαιοσύνη, για αλληλεγγύη, για αλλαγή του κόσμου, για αλλαγή του τρόπου ζωής, για αλλαγή νοοτροπίας που θα μας οδηγήσει σε πιο ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ μας, με περισσότερο σεβασμό και κατανόηση, αυτές είναι οι καλές λέξεις. Με αυτές τις λέξεις θέλω να διατηρώ το δικαίωμά μου να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο κατά έναν τρόπο διαφορετικό». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-- Παρά λοιπόν τις αντιλήψεις που θέλουν την εικόνα κυρίαρχη, εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι οι λέξεις μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Και ναι και όχι. Οι λέξεις μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, για να συμβεί όμως αυτό πρώτα απ' όλα θα πρέπει να ειπωθούν. Οχι όμως μόνο να ειπωθούν αλλά και να πέσουν σε γόνιμο έδαφος ώστε να μετατραπούν σε κινητήρα δράσης. Η αλήθεια είναι ότι διανύουμε καιρούς κατά τους οποίους λέξεις και μηνύματα αρνητικά, όπως το "πρέπει να θριαμβεύσεις", για παράδειγμα, βρίσκονται στο απόγειό τους. Αυτό σημαίνει, υπονοείται σαφέστατα, ότι η παρέμβαση του καθένα μας στη ζωή θα πρέπει να υπόκειται σε αυτή τη σύμβαση. Αυτό όμως βλέπουμε ότι οδηγεί τελικά στον εγωισμό, στην αδιαφορία και στη μη αλληλεγγύη. Τι συμβαίνει λοιπόν; Ηττηθήκαμε όσοι υποστηρίζουμε μια διαφορετική πορεία; Λέω πάντα ότι όπως οι νίκες έτσι και οι ήττες δεν είναι ποτέ οριστικές. Δεν έχει νόημα να πιστεύει κανείς ότι επειδή κέρδισε τώρα αυτή η νίκη του θα διαρκέσει για πάντα. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για την ήττα. Η ήττα αυτή τη στιγμή είναι γι' αυτούς που πιστεύουν σε μια διαφορετική λογική οικοδόμησης του κόσμου. Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου ηττημένο, ηττημένο όχι στις προσωπικές μου πεποιθήσεις, αφού αυτές κανένας δεν μπορεί να μου τις πάρει, ηττημένο όμως με την έννοια ότι όταν επιχειρήθηκε να τεθεί σε εφαρμογή μια νέα αντίληψη για τη ζωή απέτυχε παταγωδώς. Από την άποψη αυτή θεωρώ τον εαυτό μου ηττημένο. Είμαι όμως απολύτως πεπεισμένος ότι, ακόμη και αν εγώ δεν θα βρίσκομαι εδώ, η σημερινή ήττα θα μετατραπεί σε νέα πάλη και νέα νίκη που με τη σειρά της δεν θα είναι και αυτή οριστική. Δεν πρόκειται απλώς για ελπίδα, έχει να κάνει με το ότι δε θέλω να χάσω τον μόνο λόγο που έχω για να ζω: τη συνείδηση του ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε δεν είναι ένας κόσμος καλός, το αντίθετο, και ότι είναι ανάγκη να τον αλλάξουμε». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>-- Μαθαίνει κανείς περισσότερο από τις ήττες παρά από τις νίκες... </b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Ασφαλώς. Απόδειξη αυτού είναι το ότι κάθε φορά που υπάρχει μια νίκη, βλέπουμε με το πέρασμα του χρόνου να διαφθείρεται, σαν να υπάρχει ένα είδος που εισχωρεί και κατατρώει τα πάντα. Δείτε τι συμβαίνει στην πολιτική, αλλά όχι μόνο εκεί, ακόμη και σε προσωπικό επίπεδο. Το κακό σε κάθε περίπτωση είναι όταν δεν μαθαίνει κανείς από τις ήττες και όταν επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>-- Δεν λειτουργεί η μνήμη; </b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Αυτό είναι ένα από τα σημερινά προβλήματα. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι αυτό που μετρά είναι η ημέρα που βρισκόμαστε σήμερα. Αυτό είναι ένα τρομερό λάθος. Είμαστε πλασμένοι από το παρελθόν. Το προσωπικό και το συλλογικό παρελθόν. Γι' αυτό δεν πρέπει να λησμονούμε τίποτε...». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>-- Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαχειριστούμε τη μνήμη; </b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος είναι η χρήση των λέξεων. Αυτών που γράφονται σήμερα και αυτών που γράφτηκαν χτες. Και αυτό επειδή, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στη μεν προσωπική μας μνήμη φτάνουμε μέσω των αναμνήσεων, στη συλλογική όμως μνήμη φτάνουμε μέσω των βιβλίων, των ιστορικών κειμένων, εκεί δηλαδή όπου βρίσκονται οι λέξεις. Θα έλεγα ότι για μας, γι' αυτό που εμείς αποκαλούμε παρόν, η μνήμη βρίσκεται στις λέξεις που γράφτηκαν, που βρίσκονται εκεί, και το μόνο που μένει να κάνει κανείς είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και να αναζητήσει τις λέξεις που έμειναν πίσω. Και οι λέξεις που γράφονται σήμερα έχουν νόημα και συμπληρώνουν τέλεια τις λέξεις που έμειναν πίσω». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>-- Έχετε πει ότι «δεν είμαι ποιητής, αλλά κάνω ποίηση». Τι σημαίνει να κάνει κανείς ποίηση σήμερα; </b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Νομίζω ότι σημαίνει σήμερα αυτό που σήμαινε πάντα. Η ποίηση είναι η πιο βαθιά έκφραση που υπάρχει, όπως και η φιλοσοφία· νομίζω ότι αποτελούν τους δύο δρόμους για να φτάσει κανείς στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Η φιλοσοφία, αυτή η διαρκής και συστηματική έρευνα για την ανθρώπινη ύπαρξη και την κοινωνία, και η ποίηση, αυτό το είδος της κατάδυσης ως τα τρίσβαθα της ανθρώπινης ψυχής ­ κάτι που μόνο η ποίηση μπορεί να κάνει. Δεν θέλω να πω με αυτό ότι το μυθιστόρημα ή το διήγημα δεν καταφέρνουν να αγγίξουν και να εισχωρήσουν στην ανθρώπινη ψυχή. Η ποίηση όμως μπορεί να αγγίξει το ανείπωτο, αυτό που δεν μπορεί να εκφραστεί. Όσο και να κινείται η πρόζα προς αυτή την κατεύθυνση, πάντα θα είναι λίγη μπροστά στην ποίηση. Όταν άρχισα να γράφω τα μυθιστορήματά μου, μετά από κάποιες απόπειρες να γράψω ποίηση, συνειδητοποίησα ότι έκανα καλύτερη ποίηση σε αυτά παρά στα ποιήματα που είχα γράψει νωρίτερα». </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>-- Ποια είναι η σχέση σας με τη φιλοσοφία; </b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">«Προτείνω να επιστρέψουμε στη φιλοσοφία. Και το λέει αυτό κάποιος που δεν είναι φιλόσοφος, που δεν είναι παρά ένας απλός αναγνώστης, περίεργος, της φιλοσοφίας. Με τη φιλοσοφία μού συμβαίνει ό,τι και με τα μαθηματικά ή την αστρονομία. Τα γνωρίζω πολύ λίγο. Εχοντας εμπιστοσύνη στο ότι το ανθρώπινο είδος θα περάσει σώο και αβλαβές στη νέα χιλιετία, προτείνω ένα είδος ονείρου στο οποίο αν έπρεπε να δώσω ένα όνομα θα το αποκαλούσα επιστήμη του κόσμου, η φιλοεπιστήμη. Κάτι που θα μας οδηγήσει στο να καταλάβουμε καλύτερα το ποιοι είμαστε· το πού πάμε μου είναι αδιάφορο και επιπλέον εγώ ξέρω πού πηγαίνω και πού πρέπει να πάω. Να υπήρχε όμως μια γνώση που να ήταν κοινή σε όλους μας, μια γνώση που να μας έκανε να καταλάβουμε καλύτερα τι τελικά είναι και τι σημαίνει το ότι ζούμε, ότι σκεφτόμαστε, δημιουργούμε, φανταζόμαστε και κάνουμε πράγματα. Δεν ανησυχώ ούτε για την αρχή ούτε για το τέλος της ταινίας. Όχι. Θέλω απλώς να έχω μια ιδέα για το τι είμαι, γιατί με εκνευρίζει αφάνταστα το να φύγω τελικά από εδώ γνωρίζοντας ό,τι ακριβώς και στην αρχή του ταξιδιού». </div><br />[...]<br /><br /><div style="color: #990000;"><b>-- Επειτα όμως από όλα όσα έχετε επιτύχει, τι μένει ακόμη; </b></div><br />«Μένουν πολλά. Και πρώτα απ' όλα η ζωή. Η φιλοδοξία της ζωής, του να ζήσεις, υπάρχει μήπως κάτι ανώτερο από αυτό; Μου μένει η ζωή». <br /><br /><div style="color: #990000;"><b>José Saramago</b></div><div style="color: #990000;"></div><br /><div style="text-align: justify;">Aπεβίωσε σε ηλικία 87 ετών ο Νομπελίστας Πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου. Ο εκδότης του δήλωσε ότι ο Σαραμάγκου πέθανε στο σπίτι του στο Λανθαρότε, στα Κανάρια Νησιά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σύμφωνα με τον εκδότη, Τζεφερίνο Κοέλο, η κατάσταση της υγείας του συγγραφέα είχε επιδεινωθεί μετά από μία πρόσφατη ασθένεια.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Ζοζέ Σαραμάγκου γεννήθηκε το 1922 στο χωριό Αζινιάγκα της Πορτογαλίας. Χρειάστηκε να εγκαταλείψει νωρίς το σχολείο για να δουλέψει. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η πρώτη του νουβέλα Γη της αμαρτίας εκδόθηκε το 1947, μεσολάβησαν όμως τριάντα περίπου χρόνια μέχρι την έκδοση του σημαντικότερου μέρους του έργου του, για το οποίο βραβεύτηκε το 1998 με το βραβείο Νόμπελ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ανάμεσα στα πιο γνωστά του μυθιστορήματα είναι: Εγχειρίδιο ζωγραφικής και καλλιγραφίας (1977), Από τη γη θρεμμένος (1980), Το χρονικό του μοναστηριού (1983), Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις (1984), Η πέτρινη σχεδία (1986), Ιστορία της Πολιορκίας της Λισαβόνας (1988), Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον (1997), Περί τυφλότητος (1995), Όλα τα ονόματα (1997).</div><br /><div style="color: #990000;"><b>Ολόκληρη η συνέντευξη: <a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&amp;artid=104062&amp;ct=47&amp;dt=18/10/1998">To Βήμα</a></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-7727691497881504645?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-31666140952251549072010-05-23T23:48:00.001+03:002010-08-21T22:46:56.145+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S_mS5u6VPEI/AAAAAAAAHA0/3LfbT0twZh4/s1600/Flery+Loty.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S_mS5u6VPEI/AAAAAAAAHA0/3LfbT0twZh4/s640/Flery+Loty.jpg" width="606" /></a></div><div style="text-align: justify;"><b>Μια φωτογραφία από τη σχολική γιορτή για τις απόκριες του 1947! Η Φλέρη Παπαδαντωνάκη (Νταντωνάκη) δέκα χρονών, ντυμένη πριγκίπισσα, δεύτερη από δεξιά στην πρώτη γραμμή, την πρώτη φορά που τραγούδησε δημόσια και κατέπληξε όλο το σχολείο. Δίπλα της η Λότη ντυμένη κοκκινοσκουφίτσα!</b></div><br /><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>Στη μνήμη της Φλέρης Νταντωνάκη:</b></div><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>«Το πρώτο χειροκρότημα» της Λότης Πέτροβιτς</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">(από το ημερολόγιο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">΄Ενα τσούρμο μασκαρεμένα παιδιά ποζάρουν χαμογελαστά στη φωτογραφία, ενθύμιον Δ’ Δημοτικού Ιονίου Σχολής γράφει πίσω. Μια Ινδή, ένας ιππότης, μια Ολλανδέζα, λογής άλλες αυτοσχέδιες στολές – δύσκολα ακόμα τα χρόνια κι ας είχε λήξει η κατοχή, ας είχανε περάσει δυο χρόνια κι όλας από τα Δεκεμβριανά στην Αθήνα. Στην υπόλοιπη χώρα έβραζε ακόμα ο εμφύλιος. Μα τα παιδιά ήταν παιδιά, είχαν δικαίωμα ακόμα στη χαρά, στο καρναβάλι. Στην άκρη εγώ κοκκινοσκουφίτσα. Δίπλα μου εκείνη, ντυμένη μαχαρανή μ΄ ένα μακρύ φουστάνι κι ένα χάρτινο στέμμα στα πυκνά καστανοκόκκινα μαλλιά της. Λάμπουν τα μεγάλα μαύρα της μάτια, φέγγει το μελαχρινό της πρόσωπο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">- Τραγούδι τώρα, πρόσταξε μια δασκάλα που έπαιζε πιάνο και λογιζόταν ως η «μουσικός» του σχολείου, όταν είδε τα παιδιά να μουσκεύουν από το χορό.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια μαγευτική φωνή ξεχώρισε αμέσως. Ήταν της «μαχαρανής»</div><div style="text-align: justify;">Ένας, ένας σωπάσαμε όλοι. Έμεινε μόνο η δική της, η φωνή της. Κι όταν τελείωσε ξεσπάσαμε σε χειροκροτήματα.</div><div style="text-align: justify;">- Μπράβο Παπαδαντωνάκη! Ενθουσιάστηκε η δασκάλα και την ανέβασε πάνω στο τραπέζι. Πάμε πάλι από την αρχή!</div><div style="text-align: justify;">Εκείνη χαμογέλασε, τα μάτια της άστραψαν. Έκανε μια υπόκλιση τεντώνοντας το φουστάνι της μαχαρανής και άρχισε ξανά το τραγούδι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήταν 20 Φεβρουαρίου του 1947, δυο μήνες και είκοσι μέρες πριν κλείσει τα δέκα, η πρώτη μέρα που μάγεψε το κοινό της. Ένα κοινό που χρόνια αργότερα θα απλωνότανε πέρα από την πατρίδα της και θα λάτρευε τη Φλέρυ Νταντωνάκη.</div><br />Πηγή:<b style="color: red;"> <a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=685889&amp;id=1098545765#%21/photo.php?pid=685889&amp;id=1098545765">Πόλυ Χατζημανωλάκη</a></b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/THAsEXJwBLI/AAAAAAAAHRo/08ZsYtk0NWk/s1600/000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/THAsEXJwBLI/AAAAAAAAHRo/08ZsYtk0NWk/s640/000.jpg" width="422" /></a></div><br /><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>Λίγο πριν από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, στο</b></div><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>Ζάππειο, όπου μαζεύονταν όλα τα σχολεία για να ξεκινήσουν: Από δεξιά: Φλέρη</b></div><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>Παπαδαντωνάκη (Νταντωνάκη), Λότη Πέτροβιτς, Λένα Ζωιτοπούλου. 24 Μαρτίου 1950!</b></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/THAsQK_K0WI/AAAAAAAAHRw/jvUwnQZfQsI/s1600/00.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/THAsQK_K0WI/AAAAAAAAHRw/jvUwnQZfQsI/s640/00.jpg" width="516" /></a></div><div style="text-align: center;"><b style="color: #990000;">Εδώ η Φλέρη και η Λότη σε σχολική εκδρομή στον ΄Αγιο Μερκούριο, το 1954!!!</b></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"></div><br />Πηγή φωτογραφιών:<b style="color: red;"> </b><b><span style="color: #990000;"><a href="http://www.facebook.com/loty.petrovits#%21/loty.petrovits">Λότη Πέτροβιτς</a></span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-3166614095225154907?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-1794487608914637992010-05-15T22:56:00.006+03:002010-05-16T01:05:28.167+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S-3V5C0dC8I/AAAAAAAAG_k/GZr88kcZHbY/s1600/ekdromi14052010+021A.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S-3V5C0dC8I/AAAAAAAAG_k/GZr88kcZHbY/s640/ekdromi14052010+021A.jpg" width="640" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><br /><div style="color: red;"><b>Η σκάλα</b></div><br />Μητέρα, όταν με ζώνει αχνό το βράδυ<br />και στην ψυχή μου ο πόνος σου όλος μπαίνει,<br />συχνά η στοργή σου πάει λαμπαδισμένη<br />πράσινη, ολόρθη φλόγα στο σκοτάδι.<br /><br />Γύρω απ΄τη λάμψη, οι θύμησες κοπάδι<br />πεταλουδίτσες, νάτες!... Και προβαίνει<br />το πατρικό μας σπίτι, το ρημάδι,<br />κ' η σκάλα του η ψηλή, η καταχνιασμένη.<br /><br />Τριάντα σκαλοπάτια... Πώς ναν' τά 'βρει<br />ο στίχος σου, καημέ, να πάρει δρόμο;...<br />Ως πού 'ρθε κι η βροχάτη ώρα, η μαύρη:<br /><br />Έσταζε μέσα η πίκρα στάλα-στάλα,<br />σε κατεβάζαν τέσσερις στον ώμο·<br />κι έτριζε, Μάνα δύστυχη, όλ' η σκάλα!<br /><br /></div><div style="color: red; text-align: center;"><b>Στέφανος Δάφνης (1882-1947)</b></div><div style="color: red; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S-3Ws8ijbnI/AAAAAAAAG_s/Ux5ugkQEhD0/s1600/ekdromi14052010+022A.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S-3Ws8ijbnI/AAAAAAAAG_s/Ux5ugkQEhD0/s640/ekdromi14052010+022A.jpg" width="640" /></a></div><div style="color: red; text-align: center;"><b>&nbsp;Η δάφνη που φύτεψε ο ποιητής</b></div><br /><div style="text-align: justify;">Στέφανος Δάφνης (1882-1947)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του ποιητή, πεζογράφου και θεατρικού συγγραφέα Θρασύβουλου Ζωιόπουλου. Γεννήθηκε στο Άργος από Αργείτισσα μητέρα και αναπλιώτη πατέρα. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Ναύπλιο και σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Σε ηλικία 25 ετών (το 1907) εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως καθηγητής μαθηματικών και αργότερα ως τμηματάρχης στην εθνική βιβλιοθήκη. Ήταν παντρεμένος με την αξιόλογη ποιήτρια Αιμιλία Κούρτελη (1881-1941). Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το έζησε στην Αθήνα, όπου και πέθανε.</div><div style="text-align: justify;">Ο Στ. Δάφνης δημοσίευσε αρκετά διηγήματα σε διάφορα περιοδικά της εποχής του, στα οποία υπάρχουν πολλά ηθογραφικά στοιχεία και κατάλοιπα ρομαντισμού. Πολλά από αυτά είναι αναπλιώτικα ( Ο ονειροκρίτης, Αίμα στον κάμπο, Το αγρίμι, Ο ξένος των Χριστουγέννων, Φρυκτωρία, Ο Αρχάγγελος, Το μυστικό των Λοδεράνων, μια τουρκοβενετσιάνικη ιστορία). Επίσης, έγραψε αρκετά μονόπρακτα (Της φυλακής, όπου ζωντανεύει τη βασανισμένη ζωή των κρατουμένων στο Παλαμήδι, Το πατρικό σπίτι, Ο σπαραγμός, που βραβεύτηκε από την Εταιρεία Θεατρικών Συγγραφέων, Το αγριογούρουνο, Το τραγούδι της καρδιάς, ερωτικό δράμα). Αν και είναι γνωστός ο Σπ. Δάφνης περισσότερο ως πεζογράφος, εν τούτοις η ποίησή του είναι ανώτερη από το πεζογραφικό και θεατρικό του έργο. Σημειώνουμε την πρώτη του ποιητική συλλογή Ο ανθισμένος δρόμος (1911), Το ανοιχτό παράθυρο (1920), που τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του Φιλαδέλφειου Ποιητικού Αγώνος, κ.ά.</div><div style="text-align: justify;">Επίσης, έγραψε τα δώδεκα σονέτα με τον γενικό τίτλο: Ο κύκλος της χαράς και του πόνου.<br /><br /><div style="color: red;"><b>Πηγή ποιήματος: Ο Νουμάς, Τόμ. 21, Αρ. 780 (1924)</b></div><div style="color: red;"><b>Πηγή βιογραφίας:<a href="http://www.argosculture.gr/texnes-kai-politismos/psifiaki-istoriki-bibliothiki/prosopa/stefanos-dafnis/"> Άργος Πολιτισμός</a></b> </div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-179448760891463799?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-54193852803974164282010-04-24T00:24:00.001+03:002010-04-24T08:20:47.748+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S9JqDtbpMEI/AAAAAAAAG9g/Kr3x5lTJL94/s1600/NikosStangos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S9JqDtbpMEI/AAAAAAAAG9g/Kr3x5lTJL94/s320/NikosStangos.jpg" width="277" /></a></div><div style="text-align: center;"><b>Νίκος Στάγκος&nbsp;</b></div><div style="text-align: center;"><b>Φωτό: David Plante</b></div><div style="color: #cc0000;"><br /></div><div style="color: #cc0000;"><br /></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ </b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Ν’ ανταποκρίνονται οι λέξεις σε έννοιες. Τέτοιο μπέρδεμα!</div><div style="text-align: center;">Ούτε μεταφορές, ούτε παρομοιώσεις. Να αυτοαναφέρονται.</div><div style="text-align: center;">Οι λέξεις να είναι έννοιες χωρίς αναφορά.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Η αναφορά είναι άστατη, προσωπική. Δεν είναι ήχος.</div><div style="text-align: center;">Ο ήχος δεν αναφέρεται σε τίποτα έξω απ’ αυτόν.</div><div style="text-align: center;">Οι ήχοι δεν είναι μεταφορές ή παρομοιώσεις.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Όταν οι λέξεις θα είναι μόνο ήχοι, ο νους θα πλέκει στεφάνια.</div><div style="text-align: center;">Λεξικές δομές. Το νόημά τους δομικό.</div><div style="text-align: center;">Τα στεφάνια των λέξεων μόνο στεφάνια λέξεων.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Οι έννοιες, οι αναφορές, είναι μόνο προσθέσεις, προεκτάσεις</div><div style="text-align: center;">Διαφθορές των λέξεων που αναιρούν των λέξεων την αυτονομία</div><div style="text-align: center;">Και αρνούνται την ηχητική τους ιδιότητα που σιγά-σιγά χάνεται.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Τότε οι δήθεν δομές και τα στεφάνια των λέξεων γίνονται</div><div style="text-align: center;">Των λέξεων ερείπια.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;"><b>Νίκος Στάγκος</b></div><div style="text-align: justify;">Ο Νίκος Στάγκος γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου του 1936 στην Αθήνα. Ο πατέρας του καταγόταν από μια αρχαία ελληνική πόλη στις όχθες της Μαύρης Θάλασσας, την Απολλωνία, η οποία βρίσκεται στη σημερινή Βουλγαρία. Η μητέρα του καταγόταν και αυτή από τη Μικρά Ασία και ήρθαν και οι δύο στην Ελλάδα με την «ανταλλαγή πληθυσμών».</div><br /><br /><a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_25/05/2008_270918"><br /><b>Ένα ενδιαφέρον άρθρο για τον Νίκο Στάγκο</b></a><br /><b><br /></b><br /><b><a href="http://www.delearpoetry.gr/main.php">Πηγή ποιήματος: Περιοδικό Δέλεαρ</a></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-5419385280397416428?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-63845733500383758192010-03-21T02:48:00.002+02:002010-05-16T01:06:28.781+03:00<div style="color: #990000; text-align: center;"><b>ΜΗΝ ΑΠΟΡΕΙΣ ΜΗΤΕΡΑ</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Μην απορείς μητέρα, μην τρομάζεις</div><div style="text-align: center;">τούτα τα ποιήματα διαβάζοντας. Θα τα βρίσκεις, βέβαια</div><div style="text-align: center;">λίγο στενάχωρα, σάμπως να θέλουν</div><div style="text-align: center;">από τις λέξεις μέσα να βγούν. Ίσως, ακόμα,</div><div style="text-align: center;">το γιό σου μέσα τους να μην αναγνωρίζεις. Κι όμως</div><div style="text-align: center;">δικά του είναι, μητέρα, αυτόν εικονίζουν.</div><div style="text-align: center;">Πάσχουν κι' αυτά όπως κι' αυτός από ασφυξία,</div><div style="text-align: center;">χάνονται μέσα τους, γυρίζουν, επιστρέφουν,</div><div style="text-align: center;">πάσχουν να βγουν από τις λέξεις όπως κι εκείνος</div><div style="text-align: center;">πάσχει να βγεί απ' το πετσί του μέσα.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Μην απορείς μητέρα, μην τρομάζεις. Προ πάντων</div><div style="text-align: center;">μη σε κυριέψει απελπισία. Κάτι στηρίζει</div><div style="text-align: center;">το γιό σου, που εσύ δεν βλέπεις:</div><div style="text-align: center;">μέσα του, από τα πόδια ως την κορφή, είναι μιά κολόνα</div><div style="text-align: center;">που τον στυλώνει, τον κρατά μ' όρθιο κεφάλι,</div><div style="text-align: center;">που τον ψυχώνει, βήμα με βήμα, αγκώνα με αγκώνα,</div><div style="text-align: center;">μέσ' απ' τα ερείπια ν' ανοίγει δρόμο και να προχωράει.</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S6VsLgJIckI/AAAAAAAAG7Y/hYSZPhpcnqg/s1600-h/%CE%A0.%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85,+%CE%91%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85,+%CE%A4%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%82+%CE%9A%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%AE%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="441" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S6VsLgJIckI/AAAAAAAAG7Y/hYSZPhpcnqg/s640/%CE%A0.%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85,+%CE%91%CE%BD%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85,+%CE%A4%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%82+%CE%9A%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%AE%CF%82.jpg" width="640" /></a></div><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>Π.Μάρκογλου, Ανέστης Ευαγγέλου, Τόλης Καζαντζής</b></div><br />Πηγή φωτό: <a href="http://www.diapolitismos.gr/fotografiko/foto_arxeio.php?id_atomo=11" style="color: #990000;">Φωτογραφικό αρχείο Διαπολιτισμού</a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ο Ανέστης Ευαγγέλου (1937-1994) γεννήθηκε και έζησε στη Θεσσαλονίκη. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1960 με την ποιητική συλλογή Περιγραφή εξώσεως. Από τότε δημοσίευσε άλλα επτά ποιητικά βιβλία (Μέθοδος αναπνοής, 1966, Αφαίμαξη '66-'70, 1971, Ποιήματα 1956-1970, 1974, Διάλειμμα, 1976, Χάι κάι, 1978, Απογύμνωση, 1979, Η Επίσκεψη και άλλα ποιήματα, 1987, Το χιόνι και η ερήμωση). Το 1988 συγκέντρωσε σε έναν τόμο όλη την ως τότε ποιητική δημιουργία του, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρατηρητής με τον τίτλο Τα Ποιήματα, 1956-1986. Έγραψε επιπλέον και δημοσίευσε τα πεζογραφήματα Το Ξενοδοχείο και το σπίτι 1966 (επανέκδοση, διευρυμένη με τον τίτλο, Το ξενοδοχείο και το σπίτι και άλλα πεζά, Νεφέλη, 1985), το βιβλίο Ανάγνωση και γραφή (Παρατηρητής, 1981), στο οποίο συγκέντρωσε κείμενα λογοτεχνικής κριτικής, και το δοκίμιο Εννέα εκδοχές για την ποίηση και την ποιητική (Παρατηρητής, 1990). Τη χρονιά του θανάτου του, το 1994, κυκλοφόρησε η τελευταία του ποιητική συλλογή, Το χιόνι και η ερήμωση, από τις εκδόσεις Χειρόγραφα, καθώς και η ποιητική ανθολογία Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά 1950-1970, από τις εκδόσεις Παρατηρητής. Το 1995, κυκλοφόρησε πάλι η πρώτη του ποιητική συλλογή, Περιγραφή εξώσεως, από τις εκδόσεις Χειρόγραφα. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, πολωνικά, ρουμάνικα, ολλανδικά και σλοβενικά).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-6384573350038375819?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-19300440604541496382010-03-07T04:07:00.000+02:002010-03-07T04:07:33.337+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S5MJ__IiYFI/AAAAAAAAG5w/rSNUJgJ_0gw/s1600-h/fabian+perezFabian+and+Monica+II-933x700.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S5MJ__IiYFI/AAAAAAAAG5w/rSNUJgJ_0gw/s640/fabian+perezFabian+and+Monica+II-933x700.jpg" width="640" /></a></div><div style="text-align: center;"><b style="color: #990000;">Fabian Perez</b></div><br /><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ</b></div><br /><div style="text-align: center;">Στη θερμή αγκάλη της έγειρε ο καημένος</div><div style="text-align: center;">και τραγούδια φλογερά της Αγάπης λέει.</div><div style="text-align: center;">Σαν τρελός από χαρά και σαν μεθυσμένος</div><div style="text-align: center;">μες στην ευτυχία του τραγουδεί και κλαίει.</div><div style="text-align: center;">Μα εκεί που αυτός θρηνεί μέσα στην αγκάλη,</div><div style="text-align: center;">στον καθρέπτη βλέπει αυτή' φαίνεται σαν κρίνος</div><div style="text-align: center;">και γελά στου εγωισμού τη γλυκιά τη ζάλη !</div><div style="text-align: center;">... Ήτανε Γυναίκ' αυτή. Ποιητής εκείνος.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: center;"><b>Κλαύδιος Μαρκίνας</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Πηγή: <a href="http://xantho.lis.upatras.gr/test2_pleias.php?art=61000">openarchives.gr</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-1930044060454149638?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-30546570959353643252010-02-05T01:51:00.000+02:002010-02-05T01:51:26.110+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S2tbxWDaaEI/AAAAAAAAG1I/F6CXc2KxOyA/s1600-h/14-04-09.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S2tbxWDaaEI/AAAAAAAAG1I/F6CXc2KxOyA/s400/14-04-09.jpg" width="267" /></a></div><div style="text-align: center;"><b>Κώστας Αξελός! Στο καλό!</b></div><br />[...]<br /><div style="color: #990000; text-align: justify;">Αν τελειώνει η φιλοσοφία, μετά τι;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Το έργο σας είναι διαποτισμένο από την ποίηση.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αναμφισβήτητα. Πέρα από την ποίηση του ανθρώπου με τη λυρική έννοια, υπάρχει η ποιητικότητα του κόσμου που είναι πιο δυνατή. Και η ανθρώπινη ποίηση είναι ένα ανταύγασμά της. Με ενδιαφέρει η ποίηση που ξεφεύγει από όλα τα όρια και φτάνει σε ένα ύπατο σημείο όπου συντρίβεται, συντρίβοντας και τον ποιητή της.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Τι είναι ο Θεός;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Τι κρατά ζωντανή τη σκέψη σας;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η αναζήτηση, στη ζωή και στη σκέψη, της σύγκλισής τους και η αδυναμία της απόλυτης συνέπειας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Είναι ποιοτικό κριτήριο για σας η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θα έπρεπε να είναι. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα σε μας βρίσκεται ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό. Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">[...]</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Τι είναι ο έρωτας;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η αναζήτηση που έγκειται στη συνάντηση και τη μη συνάντηση με τον άλλον.</div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Τι είναι για σας το θηλυκό;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το ήμισυ του κόσμου. Κάτι πάρα πολύ κυρίαρχο, όχι σε επίπεδο διάκρισης φύλων, άντρας - γυναίκα. Είναι σαν δύο δυνάμεις στον κόσμο. Η σχέση με το θηλυκό είναι ένα από τα σημεία συνάντησης, των ανθρώπων μεταξύ τους και με τον κόσμο, και μαζί απομάκρυνσης. Δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συνάντηση αρσενικού και θηλυκού.</div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Επαιξε ρόλο το θηλυκό στη ζωή και στο έργο σας;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πάρα πολύ. Αλλά δεν ξέρω πολύ καλά πού και πώς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Ο θάνατος;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διατρέχει όλη τη ζωή, είναι το οριστικό τέλος της και διατηρεί τα ίχνη της ζωής του θανόντος, που κι αυτά θα εξαφανιστούν κάποτε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Τον φοβάστε;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο. Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός, γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή. Αλλά είναι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Οι περισσότεροι φοβούνται.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο άνθρωπος φοβάται τη ζωή περισσότερο από το θάνατο. Τη ζωή που οδηγεί προς το τέλος νομίζω ότι φοβούνται οι άνθρωποι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Μεγαλύτερος φόβος σας;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το στέγνωμα της ψυχής και της σκέψης.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">[...]</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Η μεγαλύτερη χαρά;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι συναντήσεις -στιγμιαίες και καίριες- με εκφάνσεις της φύσης, η δύναμη του έρωτα και της φιλίας που περιέχει τον έρωτα, οι σκέψεις που έρχονται σε μας.</div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Το μεγαλύτερο όραμα;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το όραμα της συνάντησης της σκέψης και του κόσμου και η παραδοχή του φευγαλέου. Η παραδοχή της φανέρωσης και της ταυτόχρονης απόσυρσης, όσο γίνεται πιο γαλήνια.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Νιώθετε ότι πρέπει να αποδείξετε κάτι;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Από την εφηβεία είχα την εντύπωση ότι έπρεπε να πω αυτό που βλέπω.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Η εξάρτηση από τους άλλους είναι αδυναμία;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εχουμε αναγκαία εξάρτηση από τους άλλους ανθρώπους. Η εξάρτηση πάλι δημιουργεί τα κενά της. Εξάρτηση και μη εξάρτηση έχουν το αναγκαίο στοιχείο που είναι και θετικό και αρνητικό.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Αυτοδυναμία;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν μπορεί να υπάρξει σε κανένα επίπεδο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Η εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ειλικρινά, δεν έχω μια ενιαία εικόνα του εαυτού μου. Οταν γνωρίζω ότι η τάδε σκέψη είναι σημαντική, τότε νομίζω ότι ίσως αυτό είναι περαστικό, λέω ότι προσπαθώ να τολμάω να σκέπτομαι, ενώ το μεγαλύτερο σύνολο των ανθρώπων σήμερα δεν σκέπτονται… Θα έλεγα, είναι πρισματική η εικόνα του εαυτού μου, όπου γυρίζουν διαρκώς όλα τα χρώματα, όπως στο καλειδοσκόπιο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Η σύγχρονη Ελλάδα;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι ένα πρόβλημα. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση ούτε Ευρώπη ούτε Ασία. Βαδίζει προς την αναζήτηση μιας ενότητας, την οποία δεν βρίσκει εύκολα. Δεξιά και Αριστερά είναι φθαρμένες και δεν αναδύεται ένας δρόμος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Πώς θα ανακαλύψουν οι Ελληνες πολιτικοί την «πραγματική πολιτική»;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον στενό πολιτικαντισμό. Είναι όμως αυτό δυνατό;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Είναι εφικτή η Δημοκρατία;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η Δημοκρατία μένει ουτοπική, δηλαδή δεν έχει πουθενά τόπο να πραγματοποιηθεί. Το ίδιο της το νόημα μας ξεφεύγει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Τι σας έχει δώσει η Ελλάδα;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια ζωική ορμή. Την επαφή με τα στοιχεία της, τη θάλασσα, τον αέρα, τη γη, τη φωτιά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Τι σας έχει πάρει;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν είχα ποτέ την προκατάληψη, ώστε να μπορέσει να μου την πάρει.</div><div style="text-align: justify;">[...]</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">Από συνέντευξή του στον Γιώργο Δουατζή <a href="http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_14/04/2009_275322">στο "Κ" Καθημερινή</a></div><span style="color: #990000;">Πορτρέτο: Αλέξανδρος Αβραμίδης</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-3054657095935364325?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-8896621253122100642010-01-21T23:21:00.000+02:002010-01-21T23:21:11.048+02:00<div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S1jE3AiSFRI/AAAAAAAAGyo/lpNEFaVtWJA/s1600-h/SAXTOURHS+1992.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S1jE3AiSFRI/AAAAAAAAGyo/lpNEFaVtWJA/s640/SAXTOURHS+1992.jpg" /></a><br /></div><br /><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>Μνήμη Σαχτούρη</b><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έχουν και τα αισθήματα τον χρόνο τους: μπορεί να είναι σύγχρονα ή υστερόχρονα. Τα υστερόχρονα (εύκολα ή και ύποπτα) περισσεύουν - αυτά ακούγονται συνήθως στους επικήδειους λόγους. Τα άλλα, όσα δηλώνονται στην ώρα τους, σπανίζουν. Τούτο ισχύει τόσο στη ζωή όσο και στην ποίηση. Ο Μίλτος Σαχτούρης έζησε την ανισόρροπη αυτή μοιρασιά της κριτικής και του αναγνωστικού κοινού για το έργο του, και την αποτύπωσε σε κάποια ποιήματά του με μαύρο χιούμορ. Ελπίζω η δική μου εκτίμηση για τον ποιητή να μην έφτασε πολύ αργά.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ομολογήθηκε πρώτη φορά το 1978 σε πανεπιστημιακά μαθήματα, που έγιναν καθ' οδόν επιφυλλίδες του «Βήματος», προτού συγκροτηθούν σε τομίδιο το 1980. Ο λόγος για το, εξαντλημένο εδώ και χρόνια, βιβλίο που φέρει τον τίτλο «Μίλτος Σαχτούρης: Ανθρωποι-Χρώματα-Ζώα-Μηχανές» (δημοσιεύτηκε στις εκδόσεις Γνώση, με την επιμέλεια του Μάνου Ελευθερίου, στον οποίο οφείλεται και η απογραφή της κριτικής από το 1945 έως το 1980). Αργότερα είδαν το φως δύο ακόμη μελετήματα (το «Αντιχάρισμα» και οι «Παραμορφώσεις του Οιδίποδα στη νεοελληνική ποίηση»), που ενσωματώθηκαν αντιστοίχως στους τόμους «Πίσω Μπρος» (1986) και «Διαλέξεις» (1992).<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ξεκινώντας εκείνο το μακρινό φθινόπωρο του 1977 τα μαθήματα για τον Σαχτούρη στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, παρεκάλεσα τον ποιητή να μας στείλει, αν ήθελε, έναν δικό του χαιρετισμό. Ανταποκρίθηκε αμέσως και ιδού το αποκαλυπτικό γράμμα του, με οκταήμερη ημερομηνία γραφής <b><span style="color: #990000;">«17-25 Δεκεμβρίου 1977» και τίτλο «Σαν αυτοπαρουσίαση»:</span></b><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Πρέπει απαρχής να πω ότι ποτέ δεν σκέφτηκα να εξηγήσω τα ποιήματά μου. Θυμάμαι μόνο πως γράφτηκαν σε ώρες απρόσμενες· νύχτες χειμωνιάτικες, κουκουλωμένος σε μια κουβέρτα, πεταγόμουν ξαφνικά απ' το κρεβάτι, σαν μια αστραπή, σαν κάτι κόκκινο να με χτύπησε στο κεφάλι, έφτιαχνα τον σκελετό του ποιήματος κι ύστερα έπεφτα και κοιμόμουνα.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Όμως μέρες πολλές ύστερα τα δούλευα, όπως ο τεχνίτης δουλεύει ένα οποιοδήποτε αντικείμενο, κι αν στο τέλος δεν με ικανοποιούσε, το έσχιζα και το πετούσα. Τα περισσότερα τα πετούσα. Ποτέ δεν κάθησα a priori να γράψω ένα ποίημα. Έτσι όλα τα έγραψα, όπως λέω παραπάνω.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Άλλα τη νύχτα, άλλα σε παγωμένα καφενεία της Κατοχής, σε έρημες ταβέρνες στο Νέο Φάληρο, ακτή Πρωτοψάλτη, κοντά στο μεσαιωνικό τυπογραφείο του Ταρουσόπουλου (με τι νοσταλγία τις θυμάμαι!).</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Μια φορά συνάντησα τον Σεφέρη σ' ένα βιβλιοπωλείο (λίγο πριν φύγει για την Αγγλία).</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>- Γράφετε; με ρώτησε.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>- Ναι, συνεχώς, του απάντησα, γράφω και σχίζω.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>- E, λοιπόν, μου λέει, να γράφετε, γιατί θά 'ρθει μια μέρα που δεν θα μπορείτε να γράφετε τόσο εύκολα.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Τι δίκαιο που είχε ο σοφός ποιητής!</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Τώρα βλέπω τα ποιήματά μου όλα μαζί, με αφορμή που τα ξανατυπώνω. Ολόκληρη ζωή τριάντα χρόνων περνάει μπροστά μου.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Βλέπω ότι πολλά έχουν ατέλειες, άλλα είναι σκοτεινά και δύσκαμπτα, αλλά βλέπω ότι είναι α λ η θ ι ν ά και πως δεν θα μπορούσα αλλιώς να τραγουδήσω.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Παράξενα μου φαίνονται τα καινούρια που γράφω (ακόμη και πολλά που περιέχονται στην τελευταία μου συλλογή «Το Σκεύος», 1971).</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Σα νά 'χουν γραφτεί από έναν άλλον άνθρωπο που πέρασε μια κόλαση και τώρα είναι λίγο, πολύ λίγο, πιο ησυχασμένα.</i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><br /></i></span><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b>ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ</b></i></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο μεταξύ είχε αποτυπωθεί και η φωνή του ποιητή. Στον δίσκο «Ο Σαχτούρης διαβάζει Σαχτούρη» ο ποιητής απαγγέλλει τα ποιήματά του σαν παιδί, αμήχανα και αθώα, με ένα είδος παγωμένης συγκίνησης που απαγορεύει την αισθηματολογία και τον ναρκισσισμό. H αίσθηση της φωνής σημαδεύει την αίσθηση της ποίησης, με συντροφική μοναξιά, με φιλάνθρωπη αποκάλυψη, με απορία για τον κόσμο και τα άκοσμά του. Θα κλείσω τη μνημονική ομολογία αντιγράφοντας ένα ποίημα του Σαχτούρη, μπορεί και το καλύτερο που έγραψε. Τίτλος του: Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το μυαλό μου κουρασμένο / πώς έπεσα / και τσακίστηκα // τώρα / με δεκανίκια / χρυσά τρίγωνα, χρυσά τετράγωνα γύρω κρεμνάω // τώρα η άσπρη φίλη μου, μαύρο φάντασμα / τώρα η μαύρη φίλη μου άσπρο φάντασμα / κι εκείνη που χάθηκε με τ' ασημένιο καρφί / στον ποταμό / δεν ξέρω ποιος; ο ήλιος ή το χιόνι // δεν ξέρω ποια; τα χελιδόνια ή τα σπουργίτια // μετράω ολοένα μετράω / η μητέρα μου ολοένα κλαίει / μετράει η μητέρα μου ολοένα μετράει.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">* Στον δίσκο «Ο Σαχτούρης διαβάζει Σαχτούρη» ο ποιητής απαγγέλλει τα ποιήματά του σαν παιδί, αμήχανα και αθώα, με ένα είδος παγωμένης συγκίνησης<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&amp;ct=114&amp;artid=165394&amp;dt=10/04/2005"></a><br /><div style="color: #990000; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&amp;ct=114&amp;artid=165394&amp;dt=10/04/2005" style="color: #990000;"><b>Δ. Ν. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ <br />Το Βήμα, Κυριακή 10 Απριλίου 2005</b></a><b></b><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-889662125312210064?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-51672690290817254332010-01-08T01:03:00.002+02:002010-01-08T01:43:55.445+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S0ZvrEAo0yI/AAAAAAAAGvg/FiLE11ZSmbY/s1600-h/Asterios+Toutios.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/S0ZvrEAo0yI/AAAAAAAAGvg/FiLE11ZSmbY/s640/Asterios+Toutios.jpg" /></a><br /></div><br /><div style="color: #990000;"><b>Πραγματικός χρόνος </b><br /></div><div style="color: #990000;"><b><br /></b><br /></div>θέλω να γράψω ένα ποίημα για τον εαυτό μου<br />μόνο ένα<br /><br />υποσχέσεις που ξέρω πως δε θα κρατήσω<br /><br />να καθαρίσω<br />μια και καλή μ’ αυτό<br /><br />θέλω ένα ποίημα ογκώδες<br />που να μιλά για τα πάντα<br />στον εαυτό του<br /><br />θέλω να σκίσω αυτό το ποίημα<br /><br />ίσως τα πράγματα να ‘ταν διαφορετικά<br />αν ήσουν εδώ<br />μόνο που δεν ξέρω τί είσαι<br /><br />γράφω πάλι για σένα<br />γράφω πάλι για μένα<br />είσαι ο εαυτός μου<br />είσαι ό,τι θέλω να ‘σαι<br /><br />αυτό το ποίημα δε θα τελειώσει τόσο εύκολα<br /><br />σε φτιάχνω όπως θέλω<br />είσαι η εικόνα της τελειότητας του κάθε μικρού πράγματος<br />της κάθε μικρής στιγμής<br />ενσωματώνεις ότι έχω αγαπήσει<br />και παίρνεις τη μορφή<br />των ανθρώπων που είναι δίπλα μου<br />των εκάστοτε ανθρώπων<br />μέχρι να αντιληφθώ<br />πως δεν είσαι εσύ στην πραγματικότητα<br />τότε απογοητεύομαι<br /><br />δε μπορώ να λατρέψω κάτι λιγότερο<br />δε μπορώ να πιστέψω σε κάτι λιγότερο<br />δε μπορώ ν’ αγαπήσω κάτι λιγότερο<br /><br />τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο<br /><br />αντιλαμβάνομαι πως επιστρέφω σε παλιές συνήθειες<br />επικίνδυνες συνήθειες<br />δοκιμές<br />πειραματισμοί<br />νόμιζα πως είχα φτάσει κάπου<br />ίσως γυρίζω πάλι στην αρχή<br /><br />είναι ο δεύτερος γύρος<br /><br />ο καλλιτέχνης πρέπει να υπερβεί τον εαυτό του<br />δεν αρκεί<br />να αυτοπροσωπογραφείται<br /><br />η υπέρβαση μπορεί να έχει δύο κατευθύνσεις<br /><br />αυτό το ποίημα δε θα σώσει τον κόσμο<br /><br />αυτοαναφέρομαι<br />είναι αστείο<br /><br />αυτό το ποίημα έχει αρχίσει να κουράζεται<br /><br />δεν καταφέρνει και πολλά<br /><br />κανείς δεν είναι μόνος<br />υπάρχουν πολλά περίεργα πλάσματα<br />προδομένα<br />από τα μυστικά τους<br />άπειρα παράλληλα σύμπαντα<br />άπειρες επιλογές<br />μόνο<br />που όταν κάτι γίνεται παρατηρήσιμο<br />χάνει την αρχική του ποιότητα<br /><br />όλοι είμαστε μόνοι<br /><br />αυτό το ποίημα αντιφάσκει<br /><br />τίποτα δεν αξίζει να λέγεται<br /><br />αυτό το ποίημα αυτοαναιρείται<br /><br />κοιτάζω κατάματα την αλήθεια<br />και την καταστρέφω<br /><br />θέλω μονάχα ν’ αγαπήσω<br />μερικές φορές<br />νομίζω πως τα καταφέρνω<br /><br />μα η σκέψη μου δε φεύγει μακριά<br /><br />η μουσική γίνεται πιο έντονη<br /><br />καιρός να κάψουμε τους στίχους μας<br />και να σκορπίσουμε τις στάχτες<br /><br />τροφή για τους δράκους<br /><br /><b>(Καλοκαίρι 2003)</b><br /><div style="color: #990000;"><b><br /></b><br /></div><div style="color: #990000;"><b>ποιητές εκδιδόμενοι</b><br /></div><br />Κι ίσως να μην αξίζανε τα όσα είχαμε να πούμε<br />παρασυρμένοι από μια κάποια μετεφηβική ορμή<br />ή μία ενίοτε ασυνείδητη ημιμάθεια.<br /><br />Κι ίσως να ήτανε καλύτερα<br />να μέναμε για πάντα βουβοί της ζωής εραστές<br />και δέκτες της σοφίας ευθυνόφοβοι.<br /><br />Ποιος όμως ήρθε να μας ορίσει;<br /><br />Μονάχα εμείς το μέτρο του εαυτού μας<br />κι όλων του κόσμου η θεώρηση λειψή.<br /><br /><div style="color: #990000;"><b>έρωτας</b><br /></div><br />Έχω μια ραγισμένη καρδιά<br />εισιτήριο γι' αστέρια που έχουν ήδη σβήσει.<br />Είμαι ακόμα εδώ<br />εγώ, που δεν υπήρξα ποτέ.<br /><br />Έχω ένα κουρασμένο μυαλό<br />ένα σταματημένο ρολόι.<br /><br />Έχω ένα ποιήμα που δεν άξιζες.<br /><b><br /></b><br /><div style="color: #990000;"><b>Από τις <a href="http://users.uom.gr/%7Etoutios/apostrofes/index.html">Αποστροφές</a>. </b><br /></div><br /><div style="color: #990000;"><b>Ποίηση</b><br /></div><br />“Δεν είναι για χόρταση η ποίηση”<br />μου ψιθύρισε στ’ αυτί<br />μια άυπνη νύχτα.<br />“Και δεν αρκεί<br />μονάχη της<br />για τίποτα”.<br /><br />Σηκώθηκα<br />άναψα το φως<br />και το σημείωσα.<br /><br /><div style="text-align: justify;">Ο Αστέριος Τούτιος (<b style="color: #990000;"><a href="http://atypilesxi.wordpress.com/author/toutios/">toutios</a></b>) γεννήθηκε το 1976. Δημοσιεύει ποίηση από το 2000 κυρίως στο διαδίκτυο. Περισσότερα μέσω <a href="http://users.uom.gr/%7Etoutios/poetry.html" style="color: #990000;">της προσωπικής του ιστοσελίδας</a><span style="color: #990000;">.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-5167269029081725433?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-26493566734809746872009-12-29T08:52:00.000+02:002009-12-29T08:52:10.695+02:00<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Szmm-8lOu_I/AAAAAAAAGro/Q3RvJXK5WmU/s1600-h/saranti.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Szmm-8lOu_I/AAAAAAAAGro/Q3RvJXK5WmU/s640/saranti.jpg" /></a><br /></div><br /><br /><div style="color: #990000;"><b>Για τον πατερα</b><br /></div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν ηταν πρωτος στα μαθηματα, ουτε στο τρεξιμο, ουτε στο πηδημα. Στην ταξη δεν τον προσεχε κανεις ιδιαιτερα, δεν ειχε ακουσει ενα "μπραβο" και στα διαλειμματα, αν επαιζε, ηταν παντα μαζι μ' αυτους που φτιαχνουν μια ομαδα. Ποτε δεν ηταν αρχηγος. Αρχηγος ημουν εγω, ηταν ο Ποτης, ο Βαγγελης. Εμεις κανονιζαμε ποτε θα παιζαμε πολεμο ή κλεφτες κι αστυνομους, εμεις ειχαμε το προνομιο να λεμε ιστοριες. Οι αλλοι ακουγαν. Ολο για κατορθωματα τους λεγαμε, ηρωισμους, παλεματα, πετροπολεμους, μονομαχιες. Και ολα φανταστικα! Το ξεραμε πως δεν ηταν αληθεια αυτα που λεγαμε. Ποτε δεν ειχαν γινει τετοια πραγματα στο χωριο μας, μα αυτο δεν ειχε καμια σημασια.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μιλουσαμε ακομα και για φαντασματα! Μας αρεσαν οι αγριες ιστοριες, που ανακατευονταν οι υπερφυσικες δυναμεις. Ολο κατι ειχαμε δει, ολο και κατι ειχαμε ακουσει. Και το δειλινο, την ωρα που μεγαλωναν και βαραιναν οι ισκιοι, ολο σ' αυτα γυριζε η κουβεντα μας. Αντριχιαζμε, κρυφα, μα κανενας δεν τ' ομολογουσε.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν ξερω πως βγηκε τοτε η φημη, που ολο και φουντωνε: Ο Αντρεας φοβαται!<br /></div><div style="text-align: justify;">- Φοβασαι βρε; Αληθεια ειναι πως φοβασαι στα σκοταδια;<br /></div><div style="text-align: justify;">- Ναι, εκαμε ησυχα οπως ολα του. Φοβαμαι, τη νυχτα αγριευομαι, δεν το θελω!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και μια μερα αναποδογυριστηκε ο κοσμος ολος! Ολα, οτι πιστευαμε, γκρεμιστηκαν ετσι σε μια στιγμη και το ξαφνιασμα μας ηταν μεγαλο, τοσο που για καιρο χασαμε τα νερα μας και δεν ξεραμε πια τι να πιστευουμε και τι οχι.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπηκε ο δασκαλος στην ταξη ενα πρωι και κοιταξε τον Αντρεα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">- Τη νυχτα ο Αντρεας δεν κοιμηθηκε διολου, ειπε. Αρρωστησε ο πατερας του και πηγε να φερει το γιατρο. Μα ο γιατρος δεν ηταν στο χωριο, γι αυτο χρειαστηκε να παει ως τα Δεντρά, για να τον βρει και να τον φερει.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Επειτα αρχισε το μαθημα, μα κανεις δεν ειχε νου ν' ακουσει. Εβρεχε εξω σιγανα κι ολων οι σκεψη ηταν στη χτεσινη νυχτα που ερχοταν η μπορα η μεγαλη κι αστραφτε και βροντουσε και φυσαγε ο αερας να ξεριζωσει δεντρα και πηρε σκεπες και γκρεμισε πεζουλια... Κεινη την ωρα ο Αντρεας - που το ελεγε οξω φωνη πως αγριευται στα σκοταδια - περπατουσε ολομοναχος να φερει το γιατρο.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο διαλεμμα πηγα κοντα του - ηταν καποτε στην ομαδα μου, ημουν αλλοτε αρχηγος του.<br /></div><div style="text-align: justify;">- Ειδες, του ειπα, μας κορόιδευες ολους τοσον καιρο. Δε φοβηθηκες διολου χτες τη νυχτα!<br /></div><div style="text-align: justify;">- Φοβηθηκα! Ποιος το ειπε πως δε φοβηθηκα; εκαμε νυσταγμενα. Κι εφυγε.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;"><b>ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΣΑΡΑΝΤΗ</b><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Πέθανε τη Δευτέρα, σε ηλικία 89 ετών, η λογοτέχνης και ακαδημαϊκός Γαλάτεια Σαράντη.Η Γαλάτεια Σαράντη, η οποία γεννήθηκε στην Πάτρα το 1920, ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ηταν η πρώτη γυναίκα που εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, το 1997, στην έδρα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στα Ελληνικά Γράμματα, εμφανίσθηκε το 1945 από το περιοδικό ''Νέα Εστία'', με το διήγημα ''Το Κάστρο'', ενώ το μυθιστόρημά της ''Επιστροφή'' τιμήθηκε το 1953 με το ''Βραβείο των Δώδεκα''.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δύο άλλα βιβλία της Γαλάτειας Σαράντη απέσπασαν βραβεία: ''Το παλιό μας σπίτι" -το 1969- απέσπασε το β' Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος και το ''Να θυμάσαι τη Βίλνα'' -το 1979- το α' Κρατικό Βραβείο Διηγήματος.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εξάλλου, η Ακαδημία Αθηνών της είχε απονείμει το 1979 το Βραβείο Ουράνη, για το μυθιστόρημα ''Ρωγμές''.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κατά καιρούς, η Γαλάτεια Σαράντη συνεργάστηκε με την κρατική ραδιοφωνία σε λογοτεχνικές εκπομπές, καθώς και με αρκετά λογοτεχνικά περιοδικά.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είχε παντρευτεί τον δικηγόρο Σταύρο Πατσούρη, με τον οποίο είχε αποκτήσει δύο παιδιά.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η κηδεία της Γαλάτειας Σαράντη θα γίνει την Τετάρτη, στις 12 το μεσημέρι, από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-2649356673480974687?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-8646956421783609842009-12-27T16:00:00.004+02:002009-12-28T11:01:02.089+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Szhzi9fPuiI/AAAAAAAAGrY/hIUcf2DPRcQ/s1600-h/poiitvraveion.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Szhzi9fPuiI/AAAAAAAAGrY/hIUcf2DPRcQ/s320/poiitvraveion.jpg" /></a><br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ανακοινώθηκαν τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2009, από τη Διεύθυνση Γραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, τα οποία αφορούν τις εκδόσεις του έτους 2008.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αναλυτικά :<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας απονέμεται ομόφωνα στον <b style="color: #990000;">Νάνο Βαλαωρίτη</b> για το σύνολο του έργου του.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το Βραβείο Περιοδικού απονέμεται κατά πλειοψηφία εξ ημισείας στα περιοδικά <b style="color: #990000;">«πόρφυρας» και «Εντευκτήριο»</b> για την συμβολή τους στην προβολή και διάδοση της ελληνικής λογοτεχνίας.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το Βραβείο Ποίησης απονέμεται κατά πλειοψηφία στον <b style="color: #990000;">Λευτέρη Πούλιο</b> για το έργο του με τίτλο «Η κρυφή συλλογή», εκδόσεις Κέδρος.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το Βραβείο Διηγήματος απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείας στους : <b style="color: #990000;">Τόλη Νικηφόρου</b> για το έργο του με τίτλο «Ο δρόμος για την Ουρανούπολη», εκδόσεις Νεφέλη και <b style="color: #990000;">Αργύρη Χιόνη </b>για το έργο του «Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες», εκδόσεις Κίχλη.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το βραβείο Μυθιστορήματος απονέμεται ομόφωνα στον <b style="color: #990000;">Γιάννη Ατζακά</b> για το έργο του «θολός βυθός», εκδόσεις Άγρα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το βραβείο Δοκιμίου - Κριτικής απονέμεται κατά πλειοψηφία στον <b style="color: #990000;">Χρίστο Ρουμελιωτάκη</b> για το έργο του «Ασκήσεις αυτογνωσίας», εκδόσεις Τυπωθήτω.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το βραβείο Χρονικού - Μαρτυρίας απονέμεται ομόφωνα στην <b style="color: #990000;">Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου </b>για το έργο της «Υπόθεση Γκράνιν : Η λογοτεχνική κριτική στο εδώλιο - : Η δίκη της "Επιθεώρησης τέχνης" το 1959 και η απολογία του Κώστα Κουλουφάκου», εκδόσεις Καστανιώτης.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Την Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας αποτελούν ο Μαστροδημήτρης Παναγιώτης, Πρόεδρος, ο Αθανασόπουλος Ευάγγελος, Αντιπρόεδρος, ο Ανδρειωμένος Γεώργιος, η Πάτσιου Βασιλική (Βίκυ), η Δημακοπούλου Χαρίκλεια, η Σχινά Αικατερίνη, ο Λεονάρδος Γεώργιος, ο Νιάρχος Αθανάσιος και ο Χατζηαντωνίου Κωνσταντίνος.<br /></div><br /><div style="color: #990000;"><b><a href="http://news.ert.gr/el/politismos/eidiseis/31162-kratika-brabeia-logotexnias-2009">ΕΡΤ-Ειδήσεις</a></b><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-864695642178360984?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-18343142465103869602009-11-28T22:47:00.003+02:002009-11-28T22:49:31.036+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxGLrwipVTI/AAAAAAAAGl0/RCqh5TLieUg/s1600/Rosa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxGLrwipVTI/AAAAAAAAGl0/RCqh5TLieUg/s400/Rosa.jpg" /></a><br /></div><br /><div style="color: #990000;"><b>Παράφασις </b><br /></div><div style="color: #990000;"><b>ή </b><br /></div><div style="color: #990000;"><b>Η κοιλάδα με τους Ροδώνες</b><br /></div><br />; τί είναι στη ζωή να μην είναι αίνιγμα<br />γρίφος;<br />; μα κι η ζωή η ίδια δεν είναι γρίφος<br />αίνιγμα;<br /><br />τι δυστυχία οι τεχνοκράτες<br />μέσα στην τύφλα απ' ολούθε που τους περιζώνει<br />να παραμένουνε στις κούφες πεποιθήσεις(;) τους<br />ισχυρογνώνονες<br />πεισματωμένοι<br />γινατζήδες<br /><br />του ποιητή<br />πια μόνη -θεόθεν- σωτηρία λύσις<br />παρηγόρηση<br />μένει η κοιλάς με τις τριανταφυλλιές<br />ό εστι<br />μεθερμηνευόμενο<br />η κοιλάδα των ροδώνων<br /><br /><div style="color: #990000;"><b>Νίκος Εγγονόπουλος</b><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-1834314246510386960?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-57621913945324056382009-11-28T22:12:00.000+02:002009-11-28T22:12:06.219+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF5vMp_qDI/AAAAAAAAGlQ/zRFRWD7eVy4/s1600/Francisco+Ayala,.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF5vMp_qDI/AAAAAAAAGlQ/zRFRWD7eVy4/s400/Francisco+Ayala,.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">&nbsp;"Perdonen por estar aún en el mundo. A esta edad es casi una insolencia"</span><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF5NWBTr5I/AAAAAAAAGlA/OZ_LAUrm-lU/s1600/Francisco+AyalaRey.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF5NWBTr5I/AAAAAAAAGlA/OZ_LAUrm-lU/s400/Francisco+AyalaRey.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">El Rey da el pésame a la viuda de Francisco Ayala en presencia de Zapatero, a la derecha.</span><br /></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF5eE3OPLI/AAAAAAAAGlI/G8pvJKyFaPY/s1600/Francisco+Ayala,Jos%C3%A9+Luis+Rodr%C3%ADguez+Zapatero.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF5eE3OPLI/AAAAAAAAGlI/G8pvJKyFaPY/s400/Francisco+Ayala,Jos%C3%A9+Luis+Rodr%C3%ADguez+Zapatero.jpg" yr="true" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">El príncipe de Asturias conversa con Carolyn Richmond, viuda del escritor Francisco Ayala, en presencia de la cuidadora del escritor, Fátima, el presidente del Gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, la ministra de Cultura, Angeles González-Sinde, el alcalde de Madrid, Alberto Ruiz-Gallardón</span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">Σηκώθηκε σχετικά αργά, ως συνήθως. Την ώρα εκείνη είχε ήδη φτάσει η Fátima, η διακριτική και στοργική γυναίκα, Μαροκινής εθνικότητας, που φρόντιζε εδώ και εξήμισι χρόνια τον γραναδίνο συγγραφέα. Ο Francisco Ayala ζήτησε πρωινό: καφέ, χυμό, ένα χτυπητό αυγό σε στυλ γαλλικής ομελέτας και την ατέλειωτη μαγκνταλένα του Προυστ(magdalena proustiana), την οποία δεν τελείωσε, και έμεινε τριμμένη στο τραπεζομάντιλο. Μετά το πρωινό κατά τις εντεκάμισι το πρωί, γύρισε για να βάλει τη μάσκα οξυγόνου και στις δώδεκα, κατά την ώρα του Angelus, αποφάσισε να την αφαιρέσει. Η Fátima τον ρώτησε γιατί την έβγαλε, και εκείνος απάντησε: «Επειδή πρόκειται να πεθάνω." Η Fátima επέμεινε: <br />- «Πότε;» <br />- «Τώρα, πρόκειται να πεθάνω», απάντησε. Ο Αγιάλα πήρε τα χέρια της Fátima, τα έκλεισε στα δικά του και τα φίλησε τρεις φορές, ζητώντας συγγνώμη: «Συγγνώμη για όλα, συγγνώμη για όλα, συγγνώμη για όλα.»&nbsp; Η Fátima κάλεσε την ψυχή του Don Francisco, την Carolyn, η οποία μόλις ήρθε έπιασε το χέρι της. Με απόλυτη νηφαλιότητα, ο Αγιάλα πέθανε σφίγγοντας το χέρι της "γρηούλας του», όπως αποκαλούσε ιδιωτικά τη σύζυγό του. Το χέρι της αιώνιας αγάπης, της αληθινής, της μοναδικής. Πέθανε καθισμένος στον καναπέ, κοιτώντας τα μάτια της, όπως οι Τιτάνες. Με απλότητα ευλογημένη και συντροφικότητα. Αθόρυβα και ταπεινά. Απολύτως διαυγής. <br /><br />Πηγή: <a href="http://www.abc.es/20091105/cultura-libros/desayuno-cafe-zumo-huevo-20091105.html"><strong><span style="color: #990000;">ABC.es</span></strong></a><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iOrNVvH8nLI&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/iOrNVvH8nLI&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Francisco Ayala, είχε παρευρεθεί στα 103 χρόνια του, στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Luis García Montero "Vista cansada" (Κουρασμένη Όραση, Εκδόσεις Visor), στην περιβόητη Φοιτητική Εστία(la Residencia de Estudiantes) της Μαδρίτης στις 26 Μαρτίου του 2008, όπου μίλησε κάνοντας χιούμορ κι έχοντας μια διαύγεια απίστευτη. Το βίντεο είναι πραγματικά ένα ντοκουμέντο αισιοδοξίας και χαράς. Δυο στοιχεία που χάριζε απλόχερα ο Francisco Ayala στους ανθρώπους με την παρουσία του. <br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: #990000;">Luis García Montero: Αντίο σε ένα λογοτεχνικό αιώνα. Η διαύγεια και η σεμνότητα</span></strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μου χρειάστηκαν πολλές ώρες φιλίας με τον Φρανθίσκο Αγιάλα, ώστε η εμπιστοσύνη μιας σχεδόν καθημερινής συνομιλίας να προσπεράσει τη συγκίνηση της ιστορικής του φυσιογνωμίας. Για έναν λογοτεχνοχτυπημένο όπως εγώ, στα όρια του φετιχισμού, το πέρασμα στον ενικό ήταν ευκολότερο να επιτευχθεί μέσα από μια πραγματική φυσικότητα. Μερικές φορές του έλεγα -κι εκείνος μου απαντούσε μ' ένα ήρεμο χαμόγελο- το ότι με εντυπωσίαζε πολύ να πίνω ποτό και να τρώω ελιές μ' έναν άνδρα από μιαν άλλη εποχή.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Επρόκειτο για ένα συναίσθημα μεγαλύτερο από τον καθαρό λογοτεχνικό θαυμασμό. Πέραν του ότι είναι ο μυθιστοριογράφος των «Κυνηγός στην&nbsp; αυγή», «Το κεφάλι του προβάτου» ή «Ο κήπος των απολαύσεων», ο Francisco Ayala ήταν το τελευταίο αστέρι μιας εκθαμβωτικής εποχής της ισπανικής λογοτεχνίας. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF7SNjCrDI/AAAAAAAAGlg/ehQCdNyH-wo/s1600/Francisco+Ayala+en+su+ingreso+en+la+RAE.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF7SNjCrDI/AAAAAAAAGlg/ehQCdNyH-wo/s400/Francisco+Ayala+en+su+ingreso+en+la+RAE.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μιλάω, του σχολίαζα εγώ, με τον επιτετραμμένο του λογοτεχνικού περιοδικού <a href="http://www.filosofia.org/hem/med/m013.htm"><span style="color: #990000;">La Gaceta Literaria</span></a> το 1927, να κριτικάρει την πρεμιέρα της Mariana Pineda, του δράματος του Federico García Lorca. Μιλάω με το αγόρι που καθόταν στα γόνατα του Manuel Azaña και του Jose Ortega y Gasset. Μ' έναν τολμηρό συγγραφέα που προκάλεσε την οργή του Luis Cernuda με τα σχόλιά του σχετικά με το «Το Προφίλ του Αέρα». Ή με τον νεαρό avant garde που μόλις έγινε γνωστή στη Γερμανία η άνοδος του ναζισμού, αποφάσισε να αφιερωθεί στην πολιτική φιλοσοφία, στην υπεράσπιση της φιλελεύθερης συνείδησης και την οικοδόμηση ενός δημοκρατικού ισπανικού κράτους. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF7s1TdxdI/AAAAAAAAGlo/8Kht9sbWZNM/s1600/Francisco+Ayala,+vistiendo+capa+de+tuno,+tras+recibir+el+premio+Cervantes+en+1992.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF7s1TdxdI/AAAAAAAAGlo/8Kht9sbWZNM/s640/Francisco+Ayala,+vistiendo+capa+de+tuno,+tras+recibir+el+premio+Cervantes+en+1992.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br />Διανοούμενος και πολίτης του εικοστού αιώνα, η ζωή τον οδήγησε σε πολύ δύσκολες καταστάσεις, και πάντα έβγαινε νικητής απ' αυτές, με μια εκπληκτική ανθρώπινη και λογοτεχνική αξιοπρέπεια. Συγκινητική ήταν η ηθική ακεραιότητα με την οποία βίωσε τη δημοκρατική δέσμευσή του κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Έξυπνη, η λογοτεχνική κατεύθυνση με την οποία ανταποκρίθηκε στους πολέμους της Ισπανίας και της Ευρώπης, αφήνοντας την avant garde πρόζα για τις αναζητήσεις του κριτικού ρεαλισμού. Καταπληκτικός, ο τρόπος που έζησε στην εξορία, όχι σαν μια απλή καταδίκη στη νοσταλγία, αλλά ως μια προοπτική που θα του επέτρεπε να κατανοήσει τις μεγάλες μεταβολές που προκαλούνται από την τεχνολογική ενοποίηση του κόσμου. <br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxB-79ACo8I/AAAAAAAAGkw/1A7_Ke1Tt2s/s1600/ayalamonterosabina.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxB-79ACo8I/AAAAAAAAGkw/1A7_Ke1Tt2s/s640/ayalamonterosabina.jpg" /></a><br /></div></div><div style="text-align: justify;"><br />Όλα τα συγκέντρωσε με πνευματική διαύγεια και προσωπική εντιμότητα. Πάντα υπήρχε μέσα του, αυτό το παιδί που έζησε στη Γρανάδα, που είχε μάθει την αξιοπρέπεια εν μέσω των οικονομικών δυσκολιών των γονιών του, βασιζόμενος στον εαυτό του και χωρίς να ζητήσει ποτέ, τίποτα από κανέναν. Μια ακραία αντίληψη της ατομικής ευθύνης, αυτό ήταν ο Φρανθίσκο ως πολίτης και ως συγγραφέας. Μιλώντας μαζί του πήγαινα υποθετικά από τον Julián Besteiro στον Juan Negrín και από τον Ramón Gómez de la Serna στον Jorge Luis Borges, από τον Juan Ramón Jiménez του Puerto Rico στον Antonio Machado του Collioure.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF6q4CqTeI/AAAAAAAAGlY/XJr6lebwm80/s1600/Francisco+Ayala,+en+casa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxF6q4CqTeI/AAAAAAAAGlY/XJr6lebwm80/s640/Francisco+Ayala,+en+casa.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στις αρχές του XXI αιώνα, δίπλα σε μια οθόνη υπολογιστή ή ένα υπερσύγχρονο μηχάνημα για την ανάγνωση με τα μάτια των αιωνόβιων, κάποιος είχε την αίσθηση ότι ζει εκ των έσω την ασημένια εποχή της ισπανικής λογοτεχνίας. Μου χρειάστηκαν πολλές ώρες φιλίας για να αντικατασταθεί ο ενθουσιασμός και ο λογοτεχνικός φετιχισμός από φυσικότητα. Και η φυσικότητα επέτρεψε ώστε η μαρτυρία του παρελθόντος να δώσει τη θέση της στο προσωπικό παράδειγμα. Μέχρι την προτελευταία ημέρα, μέχρι το προηγούμενο πρωί πριν από το θάνατό του, είχε στα μάτια του και στη σβησμένη φωνή του τη ζωντανή φλόγα της περιέργειας για τα γεγονότα του κόσμου. Γελούσε με καλή διάθεση με τα ταξίδια μου, τις ανησυχίες μου, τις πολιτικές αυταπάτες μου. Μας έλεγε ότι ζούσε στην επόμενη γενιά, αλλά αποτελούσε μέρος του παρόντος και των ερωτημάτων για το μέλλον. Έτσι, ο κόσμος των φίλων του και η οικογένειά του ήταν ο κόσμος του. <span style="color: #990000;">Τώρα, όταν μαζί του πεθαίνει μια άλλη εποχή, μου απομένει ένα τεράστιο κενό. Αλλά αυτό το κενό δεν το προκαλεί η απώλεια των μεγάλων ανδρών και των μεγάλων έργων. Είναι το κενό του φίλου, το άδειο μπουκάλι ουίσκι που μόλις λίγες μέρες πριν αφήσαμε μισογεμάτο, το κενό από τις νύχτες της φιλίας με την Carolyn Richmond και τον Francisco Ayala. Θα χρειαστούν πολλές ώρες ώστε η ιστορική συγκίνηση να μπορέσει να παρηγορήσει για την απουσία του φίλου που έφυγε. </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο Luis García Montero είναι ποιητής-συγγραφέας. Συντονιστής των εκδηλώσεων για την εκατονταετηρίδα του Francisco Ayala. <br /></div><br />Πηγή: <a href="http://www.elpais.com/articulo/cultura/lucidez/pudor/elpepicul/20091104elpepicul_9/Tes"><strong><span style="color: #990000;">El País</span></strong></a><br />Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxDJ5e1sQbI/AAAAAAAAGk4/VpFrHOGKOT4/s1600/monteroayalajpg.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SxDJ5e1sQbI/AAAAAAAAGk4/VpFrHOGKOT4/s640/monteroayalajpg.jpg" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-5762191394532405638?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-90199890218124250002009-11-12T00:40:00.002+02:002009-11-12T21:21:37.072+02:00<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Svs9HlffPZI/AAAAAAAAGgg/r9Nhl6wtOl0/s1600-h/damage4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Svs9HlffPZI/AAAAAAAAGgg/r9Nhl6wtOl0/s400/damage4.jpg" /></a><br /></div><br /><br />α΄<br /></div><div style="text-align: justify;">Κάθε που δάκρυζε του ζητούσε να την γεμίσει με λέξεις.<br /></div><div style="text-align: justify;">Λέξεις που νά ΄χουν μια ιδέα απο άγγιγμα δροσερών χειλιών<br /></div><div style="text-align: justify;">πάνω σε μέτωπο<br /></div><div style="text-align: justify;">ή απο σκιά αναμμένου σπίρτου στο σκοτάδι.<br /></div><div style="text-align: justify;">Κι εκείνος της έλεγε. Δεν την ένοιαζε άν ήταν αλήθεια ή ψέμματα.<br /></div><div style="text-align: justify;">Απλά τις ήθελε΄ - ούτε κι εκείνος προλάβαινε να εξακριβώσει<br /></div><div style="text-align: justify;">μέσα του το αληθές ή το ψευδές των λόγων του.<br /></div><div style="text-align: justify;">Τότ' εκείνη γαλήνευε. Τα μάτια της δύο σκούρα κομμάτια χαλάζι<br /></div><div style="text-align: justify;">που πλάγιαζαν απαλά στο σεντόνι της φωνής του.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πότε πότε, τέτοιες στιγμές, θυμόντουσαν τα παιδικά τους χρόνια.<br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν ήταν κοινά, ούτε καν όμοια.<br /></div><div style="text-align: justify;">Όσο εκείνη ήταν ακόμα παιδί, εκείνος περπατούσε, ήδη, το δάσος<br /></div><div style="text-align: justify;">κάποιου αποχωρισμού με το κρύο το φίλημα του θανάτου<br /></div><div style="text-align: justify;">στο τρυφερό μάγουλο.<br /></div><div style="text-align: justify;">Έπειτα ήρθε η μαζική, πρόσκαιρη και υποκριτική αγάπη που τον έβαλε<br /></div><div style="text-align: justify;">στο δικό του περιθώριο - αυτό της κλεφτής ματιάς προς<br /></div><div style="text-align: justify;">την τελειότητα.<br /></div><div style="text-align: justify;">Έπειτα οι προσευχές, τ΄ άσπρα κεριά πλάι στο μάρμαρο των Σταυρών<br /></div><div style="text-align: justify;">κι αργότερα ακόμη, το δεύτερο φίλημα του θανάτου<br /></div><div style="text-align: justify;">σε μάγουλα αντρικό.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στο μεταξύ, πριν ακόμα γνωριστούν και αγαπηθούν, είχε κι εκείνη<br /></div><div style="text-align: justify;">αποκτήσει και ορθώσει τον δικό της Σταυρό.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">β΄<br /></div><div style="text-align: justify;">Κάποια μέρα λοιπόν που δάκρυσε, του ζήτησε πάλι να την γεμίσει<br /></div><div style="text-align: justify;">με λέξεις.<br /></div><div style="text-align: justify;">Μα όπως άρχισε να μιλά, εκείνη πετάχτηκε και τού 'πε με φωνή<br /></div><div style="text-align: justify;">ψυχρή: ''λες ψέμματα''. Απέδωσε την, για κείνον, ύπαρξή της<br /></div><div style="text-align: justify;">στη φαντασία του και έφυγε.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">γ΄<br /></div><div style="text-align: justify;">Λίγο καιρό μετά, εκείνος κατάλαβε πως όλα όσα της έλεγε ήταν<br /></div><div style="text-align: justify;">αλήθεια. και πως αυτό πού 'χε αγαπήσει απο κείνη, δεν ήταν<br /></div><div style="text-align: justify;">απαύγασμα της φαντασίας του μα εκείνο το κομμάτι της που αποφάσισε<br /></div><div style="text-align: justify;">χάριν αυτού του κόσμου, να πετάξει.<br /></div><div style="text-align: justify;">Εκεί ανήκε κι ο ίδιος: στο πιό τρυφερό της βλέμμα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">δ΄<br /></div><div style="text-align: justify;">Κάποτε ένα κρύο χάδι βεβαιώνει τα πάντα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ε΄<br /></div><div style="text-align: justify;">Κι αχ, σ΄έναν κόσμο που βιάζεται, οι πιό ωραίες μας αλήθειες<br /></div><div style="text-align: justify;">είναι μακροπρόθεσμες στην απόδειξη.<br /></div><div style="text-align: justify;">Πούστη χρόνε.<br /><br /><div style="color: #cc0000;"><b>Αθανάσιος Κούρτης </b><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-9019989021812425000?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-49828236253034424302009-11-05T15:54:00.000+02:002009-11-05T15:55:38.747+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/StiqmLyYDNI/AAAAAAAAGaI/UIzpOPnJK9k/s1600-h/Cine.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/StiqmLyYDNI/AAAAAAAAGaI/UIzpOPnJK9k/s400/Cine.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393248126752001234" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Το Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος-Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης και ο Ιωνικός Σύνδεσμος διοργανώνουν σειρά εκδηλώσεων με θέμα Ποιητές στην Οθόνη. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων θα προβάλλονται ταινίες με Έλληνες ποιητές και οι δημιουργοί τους θα συζητούν γι' αυτές με τους θεατές. Οι προβολές και η συζήτηση θα γίνονται στην αίθουσα "Στράτος Μελεμενής" του Ιωνικού Συνδέσμου (Τσουρουκτσόγλου 1 &amp; Λεωφ. Ηρακλείου 251, Νέα Ιωνία) και ώρα 8.00 μ.μ.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων:</span><br /><br />19/10/09: Ανδρέας Εμπειρίκος, σκην. Τάσος Ψαρράς<br />02/11/09: Οδυσσέας Ελύτης "Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα", σκην. Γιώργος Καρυπίδης<br />16/11/09: Μιχάλης Κατσαρός, σκην. Γιάννης Σολδάτος<br />30/11/09: Άρης Αλεξάνδρου "Ανήκω στο ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών", σκην. Τάκης Χατζόπουλος<br />14/12/09: Γιάννης Ρίτσος "Ένα όνειρο για τη ζωή και το ψωμί. Η Ελλάδα του Γιάννη Ρίτσου", σκην. Παντελής Βούλγαρης<br />11/01/10: Διονύσιος Σολωμός "Ο Σολωμός των Ελλήνων", σκην. Πάνος Κυπαρίσσης<br />25/01/10: Κωνσταντίνος Καβάφης "Κ.Π. Καβάφης: 50 χρόνια από το θάνατό του", σκην. Μαίρη Κουτσούρη<br />08/02/10: Νίκος Καρούζος, σκην. Δέσποινα Καρβέλα<br />22/02/10: Άγγελος Σικελιανός "Αφιέρωμα στον Άγγελο Σικελιανό", σκην. Μαίρη Κουτσούρη<br />08/03/10: Μανόλης Αναγνωστάκης "Ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης", σκην. Λάκης Παπαστάθης<br />22/03/10: Γιώργος Σεφέρης "Ημερολόγια Καταστρώματος", σκην. Στέλιος Χαραλαμπόπουλος<br />29/03/10: Μίλτος Σαχτούρης "Κληρονόμος πουλιών", σκην. Λευτέρης Ξανθόπουλος<br /></div><br /><br />Πηγή: <a style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2009/10/14/2028.html">"Ποιητές στην Οθόνη"</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-4982823625303442430?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-27882177236653082372009-10-17T14:52:00.008+03:002009-10-17T15:17:41.427+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Stmzr_KO95I/AAAAAAAAGaw/afu4GhzUdMI/s1600-h/logo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 340px; height: 42px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Stmzr_KO95I/AAAAAAAAGaw/afu4GhzUdMI/s400/logo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393539597022984082" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/StmzeZVLNpI/AAAAAAAAGao/6u8hsBQTNAQ/s1600-h/%CE%91%CE%9D%CE%95%CE%A0%CE%99%CE%A4%CE%A1%CE%95%CE%A0%CE%A4%CE%91+%CE%9A%CE%91%CE%99+%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A4%CE%A1%CE%95%CE%A0%CE%A4%CE%91.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 51px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/StmzeZVLNpI/AAAAAAAAGao/6u8hsBQTNAQ/s400/%CE%91%CE%9D%CE%95%CE%A0%CE%99%CE%A4%CE%A1%CE%95%CE%A0%CE%A4%CE%91+%CE%9A%CE%91%CE%99+%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A4%CE%A1%CE%95%CE%A0%CE%A4%CE%91.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393539363530028690" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ένας ακόμη Ρεθεμνιώτης ποιητής<br /><br />Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009<br /><br />Καμιά άλλη εποχή δεν ενέπνευσε τους ποιητές του κόσμου όσο το φθινόπωρο. Είναι η εποχή των ποιητών. Γι’ αυτό είχε τέτοια απρόσμενη επιτυχία εκείνη η φθινοπωρινή βραδιά η αφιερωμένη στην Ποίηση.<br /><br />- Μα εκεί μακριά, στο κέντρο του Μυλοποτάμου;<br /><br />- Ναι, ακριβώς εκεί, στο κέντρο του Μυλοποτάμου.<br /><br />- Μα ποια είναι η Πετραδού;<br /><br />- Πρέπει όλοι να την μάθουν την Πετραδού! Όπως όλοι πρέπει να γνωρίσουν τον Στρατή, τον παιδικό μου φίλο (Τα νιάτα του έφαγε ο Στρατής, στα ξυλουργεία ολημερίς, κατά παράφραση του γνωστού τραγουδιού, για να φτιάξει μιαν απίστευτη αίθουσα και πολλά άλλα).<br /><br />Σήμερα όμως, το θέμα μου είναι άλλο. Θέλω να σας αποκαλύψω έναν άγνωστο Ρεθεμνιώτη ποιητή, άγνωστο στους περισσότερους τουλάχιστον. Για την ακρίβεια, τον γνωρίζουν δύο ή τρεις το πολύ Ρεθεμνιώτες. Άγνωστος μεν, εξαίρετος τεχνίτης του λόγου όμως. Το όνομά του είναι Γεώργιος Γεωρβασάκης.<br /><br />Η αποκάλυψη ενός άγνωστου (ή ξεχασμένου) συμπατριώτη μας ποιητή, κρύβει πάντα μιαν ιδιαίτερη συγκίνηση. Είναι σαν να ξεπετάγεται ξαφνικά από το χώμα ένας πίδακας νερού, προορισμένος να ξεδιψάσει ζωντανά πλάσματα.<br /><br />Ο «ραβδοσκόπος» στον οποίο οφείλω την αποκάλυψη αυτού του πίδακα-Ρεθεμνιώτη ποιητή, είναι ο ανεξάντλητος Μανός Αστρινός.<br /><br />Ο <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Γεώργιος Γεωρβασάκης</span>, αυτός λοιπόν διατηρούσε βιβλιοπωλείο και τυπογραφείο στην οδό Αρκαδίου, ακριβώς στο χώρο του μετέπειτα βιβλιοπωλείου Πίσσα. Ίσως διότι ό άνθρωπός αυτός ήταν ο ίδιος ποιητής, στο βιβλιοπωλείο του σύχναζαν οι πνευματικοί άνθρωποι της εποχής. Συμπεριλαμβάνεται και ο Παντελής Πρεβελάκης, με τον οποίο ήταν φίλοι.<br /><br />Ο στίχος του Γεωρβασάκη, δεν είναι «του ποδαριού». Είναι δυνατός, δεμένος, δουλεμένος με μαστοριά. Τα νοήματα ξεπηδούν σαν πραγματικός πίδακας.<br /><br />- Αυτό είναι, σκέφτομαι και αναφωνώ. Δεν είναι τυχαίο που ξεπηδούν τόσοι πολλοί ποιητές από μια πόλη που την είπανε «πόλη των γραμμάτων». Στο πείσμα των αιώνων και των εποχών και των πυροτεχνημάτων, σ’ αυτή την πόλη πάντα θα γράφονται ποιήματα!<br /><br />Ψάχνοντας, μπόρεσα να βρω (εδώ βλέπετε να ξυπνά μέσα μου ο ερευνητής), και να σας παρουσιάσω σήμερα ένα γνήσιο ποίημα του Γεωρβασάκη, επίκαιρο μάλιστα, αφού είναι αφιερωμένο στο φίλο του τον Παντελή Πρεβελάκη. Ιδού!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Στον Παντελή Πρεβελάκη</span><br /><br />Ως ν’ άνοιξες την πόρτα Παραδείσου<br />Κι ήρθαν τ’ αηδόνια και σου κελαιδήσα<br />Και πήρες το σκοπό που σου κρατήσα<br />Ωραίε Ποιητή, κι είναι μαζί σου.<br /><br />Το λόγο κάνοντάς τον για ν’ ανθίσου<br />Περιποκλάδια σε νερά βουνίσα<br />Τ’ άνθια κρατάς στα χέρια σου περίσσα<br />Και βάγια κλείνουν μπρος στην κεφαλή σου.<br /><br />Χαρά σου και τιμή σου η γεννήτρα<br />Και αναπνιά σου οι τραχιές Μαδάρες<br />Κι όπου πατάς και ξεμυτίζουν φύτρα.<br /><br />Κοσμοπολίτης κι ασκητής, στα χέρια<br />Γαλήνια μαστορεύεις τις αντάρες<br />Και φτερουγάς στο Λόγο, περιστέρια.<br /></div><br /><br />Πηγή: <a style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.rethnea.gr/news/index.php?page=anepitrepta-anapotrepta">ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-2788217723665308237?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-55896827562300111962009-08-20T20:09:00.005+03:002009-08-20T20:50:24.369+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/So2MdI2pVjI/AAAAAAAAGOs/Hc67-Sj50Ao/s1600-h/kasdagli.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 160px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/So2MdI2pVjI/AAAAAAAAGOs/Hc67-Sj50Ao/s400/kasdagli.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5372104362743649842" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Το τρένο πάνω από το κοιμητήρι</span><br /><br />Σφύριγμα ξεχασμένο μες στην άδεια νύχτα<br />φωτεινά παράθυρα που τρέχουν στο σκοτάδι<br />τρένο φορτωμένο ψυχές μες στη μοναξιά,<br />φορτωμένο με όνειρα που δεν αλήθεψαν ποτέ<br />κι είναι γι αυτό τ' αληθινότερα όνειρά μας.<br /><br />Άνθρωποι σκύβουν έξω απ' τα τζάμια<br />μια στιγμή -πέρασαν- δε μάθαμε τίποτα γι ' αυτούς<br />μόνο το χέρι τους που μας χαιρέτησε και χάθηκε-<br />κι άλλοι άνθρωποι κι άλλα χέρια που χαιρετάνε<br />κι ένα μαύρο σημάδι που βούλιαξε μες στο μαύρο σκοτάδι<br />ύστερα ένα μικρό φως κι ύστερα τίποτα πια.<br /><br />Κι οι γραμμές κυλούν αδιάκοπα χωρίς να ξέρουμε το τέλος τους<br />αδιάκοπα πάνω απ' το κοιμητήρι με τα τρεμάμενα καντήλια<br />και κάτω στα μνήματα κοιμούνται εκείνοι που είναι<br />αξεδιάλυτα δεμένοι μαζί μας<br />κι ονειρεύονται το αιώνιο πέρασμα της ζωής<br />που είναι τόσο πικρή και σύντομη και ωραία.<br /><br />Από τη συλλογή: <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Οι δρόμοι του μεσημεριού(1963)</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΟΧΙ, ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΗ ΓΗ</span><br /><br />Όχι, Δε βρίσκεσαι στη γη, δεν σ' άγγιξε η φθορά·<br />σου έκλεισε ο Άγγελος τα μάτια και ξεκίνησες για το<br />μεγάλο φάος<br />πάνω από τις αρχαίες θάλασσες που κατοικούσαν οι θεοί<br />πάνω απ' τις χλωροπράσινες θύμησες των παιδικών σου<br />χρόνων.<br /><br />Εγώ μονάχα ξαφνικά βρέθηκα μες στο σκότος<br />που ούτε ένα αστέρι δεν το γαληνεύει<br />και μένω ν' αφουγκράζομαι μια πόρτα<br />που ξέρω ότι δε θ' ανοίξει ποτέ.<br /><br />Απόσπασμα<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Από τη συλλογή Νέκυια(1999)</span><br /><br />Πηγή: <a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.agra.gr/books/0500_0599/book565.html">Εκδόσεις Άγρα</a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Η Παναγιά της ρεμματιάς</span><br /><br />Ο παλιός ζωγράφος νήστεψε πολύ,<br />έκανε την προσευχή του κατά την ανατολή,<br />έπιασε με κατάνυξη το πινέλο και χάραξε<br />τα κερένια χέρια και τα χαμηλωμένα μάτια της<br />και το στρογγυλό μάγουλο του Βρέφους.<br /><br />Είχε όμως στα πόδια του ένα σκύλο μ'αγαθή ματιά,<br />ο κότσυφας σφύριζε τον όρθρο στην ιτιά,<br />κ' η καλόγρια έβγαζε νερό από το πηγάδι<br />κ' έψελνε ένα τροπάριο στή Χαριτωμένη.<br /><br />Ο ζωγράφος έκανε το σταυρό του κ' έγραψε: Μήτηρ Θεού.<br />Και δεν ήξερε πώς είχε ζωγραφίσει μια μητερούλα ταπεινή,<br />που σκυμμένη νανουρίζει το μωρό της με ψιλή παιδιάτικη φωνή.<br /><br />Χωρίς άλλο η Παναγιά σηκώνεται πρωί-πρωί<br />και γυρνάει τη ρόκα της ως την ώρα που σημαίνει εσπερινός.<br />Η μια μέρα πλάι στην άλλη πάει στρωτά<br />σαν τα γράμματα του Οκτώηχου -<br />κ' η βδομάδα αρχίζει μ' ένα κόκκινο μεγάλο κεφαλαίο:την Κυριακή.)<br /><br />Χωρίς άλλο το μωρό της παίζει με μια γίδα κανελλιά,<br />κ' εκείνη το κοιτάζει με πελώρια μάτια εκστατικά,<br />που δεν πίστεψαν ακόμα ολότελα το μήνυμα του Αγγέλου.<br /><br />Κι όπως είναι απλή κι ανήξερη, και δε φοβάται το κακό,<br />λέει στην προσευχή της να γεμίσουνε καρπό oι δαμασκηνιές,<br />να γιάνουν τα μικρά, που τα πείραξε της καρυδιάς το αγερικό.<br /><br />Μοναχά την ώρα που μακραίνουν οι ίσκιοι στις γωνιές<br />απλώνεται και στην άσπρη ψυχή της ο άγνωστος ίσκιος του Σταυρού<br />και τότε μπορείς ν' ακουμπήσης στην ποδιά της και να φωνάξης σιωπηλά<br />τον πλούσιο πόνο, τον ατέλειωτο καημό του κόσμου,<br />το μεγάλο σου φόβο,το μεγάλο φόβο της αγάπης...<br /><br />Κ' η Παναγιά θα σε νανουρίζη, μαζί με το μωρό της, χωρίς να μιλά...<br /><br />Πηγή:<span style="color: rgb(204, 0, 0);"> </span><a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/grpoetry/kasdagli.html">Μυριόβιβλος</a><br /><br /><br />Πέθανε σε ηλικία 88 χρόνων η Λίνα Κάσδαγλη, ποιήτρια και μεταφράστρια.<br /><br />Η κηδεία της θα γίνει την Πέμπτη 20 Αυγούστου, στις 3 μ.μ., από το Β' Νεκροταφείο Αθηνών.<br /><br />Η Λίνα Κάσδαγλη γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1921από γονείς εκπαιδευτικούς. Φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Γαλλικό Ινστιτούτο, ενώ έμαθε και την αγγλική γλώσσα σε επίπεδο διδασκαλίας. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μετάφραση και με την επιμέλεια βιβλίων. Με τη λογοτεχνία πρωτοασχολήθηκε στο πλαίσιο της «Διάπλασης των Παίδων» (με το ψευδώνυμο «Ροζελάντια"), στις δραστηριότητες της οποίας συμμετείχε από νωρίς. Το 1943 πρωτοεμφανίζεται με τη δημοσίευση ενός ποιήματος του Ch. Peguy στη «Νέα Εστία», όπου δημοσίευσε ένα χρόνο αργότερα και πρωτότυπους στίχους της. Το 1952 κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή της, με τίτλο «Ηλιοτρόπια». Εκτός από τη «έα Εστία», συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Παλμός», «Ο Στάχυς» και «Εποχές», Τα «Νέα Ελληνικά». Έργα της μεταφράστηκαν στα αγγλικά, τα γερμανικά, τα ιταλικά και τα βουλγαρικά. Ήταν επί πολλά χρόνια υπεύθυνη του περιοδικού του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών ("Η Οδηγός"), όπου υπέγραφε την πολύ επιτυχημένη στήλη επικοινωνίας με τις νεαρές αναγνώστριες με την υπογραφή «Θεία Νεραντζούλα».<br /><br />Έλαβε επίσης μέρος σε επιτροπές για τη σύνταξη σχολικών βιβλίων (υπουργείο Παιδείας, Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη). Ήταν παντρεμένη με τον συγγραφέα Εμμ. Χ. Κάσδαγλη, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά.<br /><br />Εκδήλωσε την αντίθεσή της στη χούντα υπογράφοντας το κείμενο διαμαρτυρίας δεκαοκτώ συγγραφέων, τον Απρίλιο του 1969, μαζί με τους Μιχαέλα Αβέρωφ, Αλέξανδρο Αργυρίου, Θανάση Βαλτινό, Γιώργο Γεραλή, Ιάσονα Δεπούντη, Λιλή Ιακωβίδη, Παντελή Καλιότσο, Νίκο Κάσδαγλη, Φώντα Κονδύλη, Αλάξανδρο Κοτζιά, Μένη Κουμανταρέα, Κωστούλα Μητροπούλου, Ρόδη Ρούφο, Κώστα Ταχτσή, Καίη Τσιτσέλη και Θ.Δ. Φραγκόπουλο, καθώς και με τη συμμετοχή της στη συλλογική έκδοση «Δεκαοκτώ κείμενα» (1970) που επακολούθησε. Πρόκειται για το πρώτο αντιστασιακό βιβλίο, που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1970. Κείμενά του μεταφράστηκαν αμέσως σε άλλες γλώσσες και δημοσιεύθηκαν στον ξένο Τύπο, ενώ κυκλοφόρησε αγγλική έκδοση ολόκληρου του τόμου δύο χρόνια αργότερα.<br /><br />Πηγή: <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ΑΠΕ - ΜΠΕ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-5589682756230011196?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-64557850563032548512009-07-07T13:06:00.000+03:002009-08-14T20:13:30.710+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SiuQ4MhY2FI/AAAAAAAAGDU/08Ql7HfO4uY/s1600-h/XBello.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 211px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SiuQ4MhY2FI/AAAAAAAAGDU/08Ql7HfO4uY/s400/XBello.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344524677913565266" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ΜΙΣΟΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ</span><br /><br />Εγώ, που δεν πιστεύω πια σε ό,τι γράφω,<br />που λέω ψέματα όταν μιλώ για την απόχρωση<br />αυτών που έχουν σημασία, εγώ, στα εικοσικαιβάλε<br />χρόνια της ζωής μου, στο Οβιέδο, δηλώνω<br />πως δίκιο έχουν τα πράγματα που ξεφεύγουν,<br />ο καπνός του τσιγάρου, ο αέρας που αναπνέω,<br />η ζωή που μου φεύγει μέσα απ’ τα χέρια<br />σα νερό σε πανέρι.<br />Εγώ, που κρυώνω απόψε<br />και μαντεύω εκεί μακριά, απομονωμένο,<br />το φως σ’ ένα παράθυρο κάποιας που δεν με περιμένει,<br />εγώ, που έκανα όλα όσα ήθελα,<br />και έκανα όλα όσα δεν ήθελα,<br />εγώ έχω για προορισμό μου το άγνωστο<br />και για παρελθόν τη νοσταλγία<br />όσων δεν έζησα.<br />Σιωπηλά έφερα τη σκέψη μου στη σιωπή.<br />Την επίφοβη και σκεφτική σιωπή, αμείλικτη<br />όταν κάποιος περιμένει μια λέξη από μένα<br />(εγώ δε σκέφτομαι τίποτα, κοιτώ το ταβάνι, αποκοιμιέμαι<br />και ονειρεύομαι τις απίθανες ζωές που διαισθάνομαι).<br />Σιωπηλά έφερα τη σκέψη μου σε σένα και στη ζωή μου<br />σε σένα, γιατί σε χάνω και τραγουδώ<br />εκείνο που πρόσμενα να έχω και δεν έχω.<br />Το ξέρω εγώ το φως σε ένα παράθυρο, τη νύχτα,<br />και το πλάσμα που βρίσκει απάγκιο στο φως αυτό, γλυκό<br />και ξανθό σαν το φως του ήλιου στο σιτάρι.<br />Την ξέρω εγώ τη δειλία που φέρνουν τα χρόνια<br />και το πόδι που σκοντάφτει στα χαλιά<br />και το ον που άστοχα, άκαιρα, μπαίνει εντός μου<br />και δε θέλει πια να βγει ποτέ. Εγώ, ο Ζουάν Μπέγιο,<br />που έχω περάσει τη ζωή μου διαβάζοντας βιβλία<br />που θέλησα να ζήσω απ’ αυτή την πλευρά του καθρέφτη<br />(εδώ πια ζωή δεν υπήρχε),<br />εγώ, που γνωρίζω τη θάλασσα απ’ αυτά που γράφω,<br />και το φως της ημέρας απ’ αυτά που έχουν γράψει άλλοι,<br />εγώ υπήρξα ευτυχής και υπήρξα δυστυχής, με αγάπησαν και<br />αγάπησα<br />και έναν έρωτα που πλέκει μεταξύ τους ματιές με έννοιες.<br />Περπατώ στο δρόμο και κοιτώ τα πρόσωπα του κόσμου.<br />Τα πρωινά, στα μικρομάγαζα του Pumarín<br />(όπου μπορείς να αλλάξεις δυο κουβέντες για ένα σκόντο<br />πέντε τοις εκατό)<br />μίλησα όλο ευγένεια, καλούς τρόπους, ζήτησα να μην είναι<br />επώδυνη η ζωή.<br />Όμως το σούρουπο μπήκε καλπάζοντας στη ζωή μου<br />σα γέρικο άλογο που τρέχει για να μη σταματήσει,<br />το σούρουπο μπήκε με γκρίζα φώτα και δίχως ψιχάλα.<br />Το σούρουπο έφερε μοναξιά, παλιούς ξαναδιαβασμένους<br />στίχους<br />με πάθος πια προσποιητό. Μουχλιασμένους στίχους παλιούς<br />που επαναλαμβάνω εδώ<br />προσποιούμενος πάθος, προσποιούμενος έρωτα,<br />προσποιούμενος πως είμαι<br />τα λόγια που λέω.<br />Υπήρξαν πλοία που είδα στο λιμάνι χωρίς ποτέ να<br />επιβιβαστώ.<br />Υπήρξαν έρημοι που διέσχισα, στους χάρτες, με το δάχτυλο.<br />Υπήρξαν γυναίκες που αγάπησα, με έναν έρωτα βουβό,<br />και που συνέχισαν να τραβούν το δρόμο τους,<br />δίχως να με δουν<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ</span><br /><br />Είμαι το απόγεμα εκείνο ανάμεσα σε πολλά απογέματα,<br />εκείνο που κρύβει από την παιδική ηλικία<br />ένα λαβύρινθο από βροχή και ήλιο.<br />Είμαι η σιωπή μιας κάμαρης,<br />εδώ και χρόνια, όπου γράφω ανώφελα.<br />Είμαι όλες οι μέρες που πέρασα προσμένοντας<br />μακριά, πολύ μακριά απ’ τη θάλασσα.<br />Είμαι το ξερό φύλλο που εγώ ο ίδιος μάζεψα,<br />εκείνο που μετά λησμόνησα,<br />ανάμεσα στις σελίδες ενός άγραφου βιβλίου.<br />Είμαι κάποιοι στίχοι του Ζεράρ ντε Νερβάλ,<br />δικαιολογία σήμερα για τη ζωή μου.<br />Είμαι το ρόδο που μούσκεψε η βροχή,<br />μυστικό κι εφήμερο, απόμακρο.<br />Είμαι η φωνή του ποταμού, κρυμμένη<br />πίσω από τις φλαμουριές της παιδικής ηλικίας.<br />Είμαι η ματιά, τρομερή και ξένη,<br />του Βίνσεντ βαν Γκογκ.<br />Είμαι τα πράγματα που φεύγουν,<br />αυτά που δε μένουν.<br />Είμαι, φευγαλέα, οι στίχοι ετούτοι.<br />Κι είμαι και εσύ κι εκείνος ο τρίτος<br />που θα διορθώνει αύριο τούτους τους στίχους.<br />Είμαι το συμβολικό και θλιμμένο αυτό απόγεμα,<br />αυτό που για πάντα φυλάει<br />τη νύχτα στο σπίτι.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Xuan Bello</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Μετ. Νίκος Πρατσίνης</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ο Ζουάν Μπέγιο γεννήθηκε στο Πανιθέιρος (Τινέο, Αστούριας) το 1965. Διέμεινε μεγάλο χρονικό διάστημα της παιδικής του ηλικίας στην Τουδέλα Βεγίν ενώ, έφηβος πλέον, έφυγε πηγαίνοντας να ζήσει στο Οβιέδο στου οποίου το πανεπιστήμιο παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας. Το 1982 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα, με τον τίτλο Nel cuartu mariellu, το οποίο είχε συγγράψει σε ηλικία 16 ετών. Από τότε δεν έπαψε να δημιουργεί ένα πολύπλευρο λογοτεχνικό έργο στο χώρο της ποίησης, του δοκιμίου, της πεζογραφίας και της δημοσιογραφίας. Υπήρξε συνιδρυτής κάποιων αστουριανικών λογοτεχνικών περιοδικών, όπως το Andréi και το Zimbru, καθώς και συνεργάτης του Lletres asturianes και του Clarín. Ανήκει στη λεγόμενη «δεύτερη γενιά του Surdimientu» (δηλ. της δεύτερης «βουβής» μεταπολεμικής -λόγω φρανκισμού- γενιάς, στμ.) και υπήρξε ενεργό μέλος της λογοτεχνικής ομάδας Óliver. Είναι συντάκτης του εβδομαδιαίου φύλλου Les noticies, στο οποίο τακτικά δημοσιεύει άρθρα. Ο Ζουάν Μπέγιο είναι, χωρίς αμφιβολία, από τους πλέον σημαίνοντες συγγραφείς στην αστουριανή γλώσσα, καθώς και ο συγγραφέας που έχει επιτύχει την περισσότερη προβολή σε ολόκληρη την Ισπανία, με αξιοσημείωτες επιτυχίες, στο κοινό και την κριτική, με βιβλία όπως το Historia universal de Paniceiros και το Los cuarteles de la memoria, τα οποία έχει ο ίδος μεταφράσει στα καστιλιάνικα και συγκεντρώσει στην έκδοση με τον τίτλο Paniceiros (2004).</div><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή: Instituto Cervantes de Atenas</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-6455785056303254851?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-47772241168620172302009-06-22T12:43:00.000+03:002009-08-14T20:12:59.080+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Smbj88VoMoI/AAAAAAAAGHM/QXZ35qjTCTk/s1600-h/Sur+le+rivage,+aux+c%C3%B4t%C3%A9s+du+couple+de+Vincent.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 283px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Smbj88VoMoI/AAAAAAAAGHM/QXZ35qjTCTk/s400/Sur+le+rivage,+aux+c%C3%B4t%C3%A9s+du+couple+de+Vincent.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361223042559652482" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Νίκος Λυγερός: Sur le rivage, aux côtés du couple de Vincent<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Η θάλασσα είναι η μοίρα μας.</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Και η Μαύρη Θάλασσα η μαύρη μοίρα μας.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Νίκος Λυγερός</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Η ποίηση και η λογοτεχνία μεταφράζονται;</span><br /><br />Το θέμα είναι αν μεταφράζεις λογοτεχνία ή τα νοητικά σχήματα της λογοτεχνίας. Για το πρώτο, δεν το πιστεύω, για το δεύτερο νομίζω πως ναι. Όταν είσαι γνώστης ενός συγγραφέα, μπορείς να μεταφράσεις τα νοητικά του σχήματα. Όλη η λογοτεχνία δεν είναι δύσκολη. Το να μεταφράσεις Μαλαρμέ είναι πολύ δύσκολο, το να μεταφράσεις Βρεττάκο είναι πολύ εύκολο, το να μεταφράσεις Καμύ είναι πολύ εύκολο. Λεξιλόγιο πολύ χαμηλό, αλλά το πρόβλημα είναι τα σχήματα, είναι δύσκολο να μεταφράσεις το υπόβαθρο. Το να μεταφράσεις το «Άξιον Εστί» του Ελύτη γίνεται, αλλά με ποιο αποτέλεσμα; Πως ο άλλος μπορεί να νιώσει τι θα πει Αλβανικό Έπος; Το να μεταφράσεις το «Στο περιγιάλι το κρυφό» του Σεφέρη είναι πολύ πιο εύκολο μερικές φορές γιατί είναι λίγο εκτός ελληνικού πλαισίου. Έχει σχέση όχι μόνο με την λογοτεχνία, δείτε τον Αγγελόπουλο στον κινηματογράφο, μεταφράζεται γιατί δεν λέει σχεδόν τίποτα λεκτικά, είναι της εικόνας. Αντίθετα ο Μπέργκμαν μεταφράζεται δύσκολα, φέρει πολύ την νοοτροπία της Σκανδιναβίας.<br /><br />Ας πούμε για τον Ντοστογιέφσκι, τον διαβάζω στα γαλλικά γιατί την περίοδο που γράφει, η γαλλική γλώσσα είναι πολύ ανεπτυγμένη στη Ρωσία και μέσα υπάρχουν ολόκληρες εκφράσεις στα γαλλικά. Σαν Έλληνας ξέρεις τον Ντοστογιέφσκι με ένα ύφος που είναι καλύτερο απ' ό,τι τον ξέρει ο Καμύ. Ο Καμύ όταν γράφει τους «Δίκαιους» που αφορά τη Ρωσία (1905) έχει ένα γαλλικό ύφος. Έχω ανεβάσει το συγκεκριμένο έργο στο θέατρο προσθέτοντας σκηνές με ύφος ρωσικό της συγκεκριμένης εποχής, τι σημαίνει να είσαι δούλος, τι σημαίνει να είσαι ορθόδοξος για τα δεδομένα εκείνα, να μπορεί να σε «καθαρίζει» ο καθένας μόνο επειδή είσαι χωρικός. Αυτό δεν φαίνεται όμως τόσο πολύ στον Καμύ. Φαίνονται τα «οστά» της δομής αλλά δεν φαίνεται η σάρκα. Εμείς το καταλαβαίνουμε καλύτερα από τους Γάλλους γιατί η αισθητική μας μοιάζει, μοιάζουν τα «χρώματα».<br /><br />Δυστυχώς, αν και η γραφή του Καμύ είναι σχετικά εύκολη, ίσως σε σχέση με τον Σάρτρ που έχει δύσκολη γραφή και θα είχες και αυτό το πρόβλημα στη μετάφραση. Δυστυχώς, συχνά ο μεταφραστής δεν έχει το νοητικό επίπεδο του συγγραφέα και επειδή η γλώσσα είναι εύκολη μπορεί να θεωρήσει πως και η σκέψη είναι εύκολη. Επειδή δεν έχω διαβάσει ελληνική μετάφραση του Καμύ, καμιά φορά λέω: «Αυτό το πράγμα δεν το έχει γράψει ποτέ ο Καμύ» που μπορεί να έχει μείνει σε άτομα που το έχουν διαβάσει μεταφρασμένο.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Συνέντευξη στον Κώστα Ονισένκο</span><br /><br />Αδυνατούμε να αναφέρουμε όλους τους τομείς δράσης του 38χρονου Νίκου Λυγερού. Το πρώτο στοιχείο που αναφέρει συνήθως κάποιος μιλώντας για αυτόν είναι ο υψηλός δείκτης νοημοσύνης που τον καθιστά τον ευφυέστερο Έλληνα στον κόσμο. Το 189 IQ του κ. Λυγερού είναι σχεδόν διπλάσιο από ενός μέσου ανθρώπου. Παίζει σκάκι από 2 (!) ετών, είναι καθηγητής μαθηματικών στη Λυών, επισκέπτης καθηγητής στη Θράκη όπου διδάσκει θεωρία ομάδων και ιστορία και φιλοσοφία των μαθηματικών, επισκέπτης καθηγητής στην Αθήνα όπου διδάσκει επιστημολογία, βιοηθική και κυβερνητική. Είναι καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας και στην Αστυνομική Ακαδημία. Είναι expert μετάφραστης -διερμηνέας στα γαλλικά δικαστήρια, έχει εκδώσει λογοτεχνικά βιβλία και ποιητικές συλλογές ενώ γράφει και σκηνοθετεί θεατρικές παραστάσεις. Είναι λάτρης και μαχητής της Κύπρου, στην οποία κατέχει και τη θέση στρατηγικού συμβούλου.<br /><br />Στις τρεις ώρες συνομιλίας ο κ. Λυγερός έδωσε πολλά στοιχεία για τον εαυτό του και την ευφυΐα. Μίλησε για την επιστήμη και την τέχνη, για τα μαθηματικά και τη θρησκεία, για την πολιτική και τη διπλωματία, για τις σχολικές παρελάσεις και τη σημαία και βέβαια δεν παρέλειψε τη μεγάλη του αγάπη: την Κύπρο.<br /><br /><a href="http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathextra_1_26/09/2007_164495">Καθημερινή</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SmRc2DghW7I/AAAAAAAAGGk/m2vTNuOgC_o/s1600-h/14-09-06.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 315px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SmRc2DghW7I/AAAAAAAAGGk/m2vTNuOgC_o/s400/14-09-06.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360511540202134450" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-4777224116862017230?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-91061328211954485202009-04-12T00:36:00.002+03:002009-08-03T01:36:40.226+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SeJbKnkoNzI/AAAAAAAAF6I/w8mvOYMuwCw/s1600-h/kastrakarabiasthnammoGCrie.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 293px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SeJbKnkoNzI/AAAAAAAAF6I/w8mvOYMuwCw/s400/kastrakarabiasthnammoGCrie.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323917947484780338" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:78%;">Φωτό: G.Crie<br /></span></div><span style="font-weight: bold;">Ο έρωτας</span><br /><br />Οι λέξεις είναι καράβια<br />και χάνονται έτσι, από στόμα σε στόμα,<br />όπως από ομίχλη σε ομίχλη.<br />Φέρνουν την πραμάτεια τους στις συνομιλίες<br />χωρίς να βρίσκουν ένα λιμάνι,<br />τη νύχτα που τις βαραίνει, σαν μια άγκυρα.<br /><br />Πρέπει να συνηθίσουν να μεγαλώνουν<br />και να ζουν με υπομονή ξύλου<br />φθαρμένου από τα κύματα,<br />που έχει φαγωθεί, ενώ μουσκεύεται αργά,<br />μέχρι η συνηθισμένη μποτίλια<br />να φτάσει στη θάλασσα και να τις βυθίσει.<br /><br />Γιατί η ζωή μπαίνει στις λέξεις<br />όπως η θάλασσα σ' ένα καράβι,<br />καλύπτει με χρόνο το όνομα των πραγμάτων<br />και οδηγεί στη ρίζα ενός επιθέτου<br />στον ουρανό μιας ημερομηνίας,<br />στο μπαλκόνι ενός σπιτιού,<br />στο φως μιας πόλης καθρεφτισμένης σ' ένα ποτάμι.<br /><br />Γι αυτό, ομίχλη στην ομίχλη,<br />όταν ο έρωτας εισβάλλει στις λέξεις,<br />χτυπά στους τοίχους, σημαδεύοντάς τους<br />με τα σημάδια μιας προσωπικής ιστορίας<br />κι αφήνει στο παρελθόν των λεξιλογίων<br />αισθήσεις ψύχους και ζέστης,<br />νύχτες που είναι η νύχτα,<br />θάλασσες που είναι η θάλασσα,<br />μοναχικούς περιπάτους μ' επιμήκυνση της φράσης<br />και τρένα κρατημένα και τραγούδια.<br /><br />Αν ο έρωτας, όπως όλα, είναι ζήτημα λέξεων,<br />πλησιάζοντας το κορμί σου δημιουργήθηκε μια γλώσσα.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Luis García Montero</span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold;">Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span></span><br /><div style="text-align: center;"><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/xqFcEFJpINk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/xqFcEFJpINk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-9106132821195448520?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-87592563866840915812009-04-08T01:40:00.004+03:002009-04-08T01:49:10.675+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SdvWiipsUSI/AAAAAAAAF5o/nU-QGfhTwDM/s1600-h/Teresa+G%C3%B3mez.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SdvWiipsUSI/AAAAAAAAF5o/nU-QGfhTwDM/s400/Teresa+G%C3%B3mez.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322083273573945634" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><a href="http://www.maureenbooth.com/entredos.htm">Από την συλλογή ζωγραφικής και ποίησης της Maureen Lucía Booth, με τίτλο: Εntredos</a><br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Λέξεις στο δέρμα</span><br /><br />Στη Silvia<br /><br />Λέξεις σιωπή για ξεκούραση,<br />λέξεις καράβι που πλέουν στα όνειρά μου,<br />λέξεις ελεύθερες να με ξεσηκώνουν,<br />λέξεις δύναμη στη ρημαγμένη καρδιά μου,<br />λέξεις πικρές σαν την απόσταση<br />λέξεις φιλί που στεγνώνουν τα δάκρυά μου,<br />λέξεις τρυφερές σαν τα χείλη σου στα μαλλιά μου,<br />λέξεις φως που φωτίζουν το πεπρωμένο μου,<br />λέξεις γέλιο,<br />χάρισέ μου λέξεις.<br /><br />Μίλα μου<br />μακρινός,<br />ισχυρός,<br />έμπιστος.<br /><br />Φέρε μου με το στόμα σου την ελπίδα.<br /><br />Δώσε μου τη φωνή σου, αγάπη μου,<br />για να περάσω την αδιαπέραστη γέφυρα της ζωής.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Teresa Gómez</span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold;">Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-8759256386684091581?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-11842134631536711932009-04-05T22:30:00.004+03:002009-04-05T22:39:23.133+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SdhfsnAgNsI/AAAAAAAAF5A/5vMTs7izM4g/s1600-h/Javier+Egea.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 100px; height: 148px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SdhfsnAgNsI/AAAAAAAAF5A/5vMTs7izM4g/s400/Javier+Egea.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321108179728217794" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Ποιητική</span><br /><br /> Στην Aurora de Albornoz<br /><br /> Αλλά ήταν απογυμνωμένος. Κι εγώ του χαμογελούσα.<br /> <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Juan Ramón Jiménez</span><br /><br />Ήρθε πρώτα επιπόλαιη - εγώ παιδί μ' αυτιά -<br />και μας έβαλε στα δάχτυλα ένα όνειρο ελπίδας<br />ή κάποια διαστροφή: στα πέπλα της και στο χορό της<br />εφάρμοζαν οι συλλαβές, οι ρυθμοί, οι λαγόνες.<br /><br />Αλλά θελήσαμε το κορμί της πάνω στους σκουπιδότοπους<br />Επειδή επίσης τα ρούχα της λεκιάστηκαν στην αργοπορία<br />του φωτός και της ελευθερίας: αυτή η τρυφερή εκδίκηση<br />που την έφερε στους δρόμους και στα φυλακισμένα φεγγάρια.<br /><br />Στη συνέχεια μας επισκεπτόταν με περίεργα παλτά,<br />αλλά ήταν γυμνή κι εγώ της χαμογελούσα<br />με το νέο χαμόγελο της συνενοχής.<br /><br />Γιατί, παρ' όλα αυτά γίναμε φίλοι<br />και κρατήθηκα σταθερός χάρη σε σένα, ποίηση,<br />χωριουδάκι οπλισμένο κόντρα στη μοναξιά.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Javier Egea</span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold;">Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span></span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Javier Egea (*Granada; 1952 - 1999), considerado uno de los poetas españoles más importantes de los años ochenta y fue uno de los padres del movimiento poético La otra sentimentalidad junto con Luis García Montero y Álvaro Salvador Jofre. Consiguió, entre otros premios literarios, el «Antonio González de Lama» por su libro Troppo Mare y el «Premio Internacional de poesía Juan Ramón Jiménez» por Paseo de los Tristes.<br /><br />En sus círculos cercanos era conocido como "Quisquete".<br /><br />Publicó muy pocos libros de poesía: Serena luz del viento (1974), A boca de parir (1976), Troppo Mare (1980), Paseo de los tristes (1982, tal vez su obra más representativa), La otra sentimentalidad (1983, junto a Luis García Montero y Álvaro Salvador, Argentina 78 (1977, pero editado en 1983 por «La Tertulia»), y Raro de Luna (1990).<br /><br />Gran admirador de Rafael Alberti, también publicó, junto a Luis García Montero, en 1982, el librito Manifiesto albertista, que ambos leyeron en presencia del poeta gaditano en el local «La Tertulia», en 1982.<br /><br />Al morir, dejó incompleto un libro que al parecer iba a titularse Los sonetos del diente de oro, los cuales fueron publicados en 2006 por la editorial I&amp;CILE, con reproducción en facsímil.<br /><br />Javier Egea no fue un poeta 'académico' sino que más bien fue un poeta a pie de calle, que vivió en íntima relación con la poesía. Comprometido con la izquierda, su poesía puede ponerse en relación con las teorías literarias desarrolladas por el catedrático de la Universidad de Granada, Juan Carlos Rodríguez Gómez.<br /><br />Participó en numerosos actos culturales y políticos (recitales poéticos por toda España, y en Cuba y Argentina), y realizaba actuaciones musicales y poéticas con la actriz argentina Susana Oviedo, con textos de García Lorca, Alberti y María Teresa León, Bertolt Brecht o Garcilaso de la Vega. Fue también guía de la Casa-museo de Federico García Lorca en la Huerta de San Vicente de Granada.<br /><br />Javier Egea se quitó la vida en su ciudad, el jueves 29 de julio de 1999.<br /><br />Πηγή βιογραφίας: <a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Javier_Egea">Wikipedia</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-1184213463153671193?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-47942706286788660302009-03-28T23:50:00.000+02:002009-03-29T00:05:58.676+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Sc56ybFSXhI/AAAAAAAAF4k/0fpUYkRsRvU/s1600-h/rufus.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 287px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Sc56ybFSXhI/AAAAAAAAF4k/0fpUYkRsRvU/s400/rufus.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318323216653114898" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ΣΤΗ ΓΗ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΟΣ</span><br /><br />Με πονάει το ποίημα, αδελφέ μου.<br />Με πονάει.<br />Πονάει σαν μέσα του αντηχήσει<br />κάτεργου σιωπή.<br />Και το τριζόνι στο ρολόι κι ο χρόνος<br />που περνάει...<br /><br />Κι έξω να βρέχει λύπηση σαν άστρα<br />σε αχυρώνες,<br />Στα κενά λόγια που έξαφνα τα<br />ερήμωσε ο θεός.<br /><br />Κι εσύ όλο να οπισθοχωρείς στη γη<br />του κανενός.<br />Για τη σιωπή, για τη σιωπή, που<br />εντός της έχει πάψει,<br />κούφιο του ανθρώπου δεκανίκι,<br />ο λόγος να βροντάει.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Milan Rúfus (1928-2009)</span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Μετάφραση Κάρολος Τσίζεκ</span></span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">V ΖΕΜΙ ΝΙΚΟΗΟ</span><br /><br />Boli ma bαsen, brat moj.<br />Boli ma.<br />Galejne mlcanie v nej<br />zaznieva a boli.<br />Α cas a cas a cvrcek<br />v hodinach...<br /><br />Α vonku prsi stesk jak hviezdy<br />na stodoly,<br />na prazdne, bohom vyl'udnene<br />slova.<br /><br />Α d'alej cu'vas v zemi<br />nikoho.<br />Pre ticho, ticho, v<br />ktorom nedun£<br />slovo, ta duta barla<br />clovekova.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Milan Rúfus (1928-2009)</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Σλοβακία</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Το διαβατήριο της Παρασκευής</span><br /><span style="font-weight: bold;">ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 27/03/2009</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ο Σλοβάκος <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"> Milan Rúfus</span> (Δεκέμβριος 10, 1928 – Ιανουάριος 11, 2009), υπήρξε ποιητής, δοκιμιογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και ακαδημαϊκός.<br /><br />Γεννήθηκε στη Závažná Poruba, στην περιοχή της Zilina. Ως φοιτητής στην Faculty of Arts at Comenius University στην Bratislava σπούδασε Σλοβακική Γλώσσα, Λογοτεχνία και Ιστορία. Από το 1952-1989 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο την ιστορία της Σλοβακίας και Τσεχική λογοτεχνία. Από το 1971-1972 δίδαξε στο πανεπιστήμιο της Νάπολης. Ως συνταξιούχος το 1990 ζούσε με την οικογένειά του στην Bratislava. Πέθανε σε ηλικία 80 ετών στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Bratislava.<br /><br />Ο Rufus δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα τη δεκαετία του 1940 και την πρώτη του συλλογή, Az dozrieme("Στην ωριμότητα") το 1956. Ακολούθησαν ακόμα 20 βιβλία ποίησης. Ένα παιδικό βιβλίο του το Modlitbičky ("Μικρές Προσευχές") έχει χαρακτηριστεί το πιο επιτυχημένο του έργο. Προς το τέλος της ζωής του, δημοσιεύεται επίσης το Basen («Ποίημα και χρόνος") και το Vernosť ("Πίστη").<br /><br />Σε ένα βιβλίο δοκιμίων, Človek, čas a tvorba( "Ανθρώπινα, Χρόνος και Δημιουργία"), εξετάζει τα ζητήματα της ποίησης και της σχέσης της με την αλήθεια, την πατρίδα και το χρόνο.<br /><br />Βραβεία και αναγνώριση<br />Ο Rufus, του οποίου τα έργα έχουν μεταφραστεί σε 15 γλώσσες, ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας τρεις φορές από το 1991. Υπήρξε ο πρώτος νικητής του Βραβείο Ποίησης της διεθνούς διάσκεψης κορυφής στο Crane, το 2008. Τα ποιήματα πρόκειται επίσης να μεταφραστούν στα κινέζικα.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:78%;" >Πηγή: Αγγλική Wikipedia<br />Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-4794270628678866030?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-5287170813027672532009-03-28T03:14:00.002+02:002009-03-28T11:30:49.316+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Sc1M00noY2I/AAAAAAAAF4c/pYPUz-9sRyI/s1600-h/EugenioMontejo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 294px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Sc1M00noY2I/AAAAAAAAF4c/pYPUz-9sRyI/s400/EugenioMontejo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317991205356200802" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);">Foto: GORKA LEJARCEGI - El país</div><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ΓΡΑΦΗ</span><br /><br />Κάποια φορά θα γράψω με πέτρες,<br />μετρώντας κάθε μια απ' τις φράσεις μου<br />κατά βάρος, όγκο, κίνηση.<br />Κουράστηκα απ' τα λόγια.<br /><br />Όχι άλλα μολύβια: ικριώματα, θεοδόλιχοι,<br />ηλιακή γύμνια του αισθήματος<br />σχεδιασμένου στα βάθη των βράχων<br />της μυστικής μουσικής του.<br /><br />Θα σχεδιάσω με γραμμές στα βότσαλα<br />τ' όνομά μου, την ιστορία του σπιτιού μου<br />και τη θύμηση εκείνου του ποταμού<br />που ρέει πάντα αργοπερνώντας<br />μέσα στις φλέβες μου σαν σοφός αρχιτέκτονας.<br /><br />Με πέτρα ζωντανή θα γράψω το τραγούδι μου<br />σε αψίδες, γέφυρες, δολομίτες, κολώνες,<br />απέναντι απ' τη μοναξιά του ορίζοντα,<br />σαν ένα χάρτης που ανοίγεται μπροστά στα μάτια<br />των ταξιδιωτών που δεν επιστρέφουν ποτέ.<br /><br /><div style="text-align: justify;">*θεοδόλιχος: όργανο που χρησιμοποιείται για μετρήσεις γωνιών στην αστρονομία και στην τοπογραφία.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Η ΠΟΙΗΣΗ</span><br /><br />Η ποίηση διασχίζει μόνη τη γη,<br />υποστηρίζει με τη φωνή της<br />τον κόσμο που πονά<br />και δεν ζητά τίποτα<br />ούτε καν λόγια.<br /><br />Έρχεται από μακριά και χωρίς ώρα,<br />ποτέ δεν ειδοποιεί·<br />έχει το κλειδί της πόρτας.<br />Μπαίνοντας σταματά πάντα να μας κοιτάξει.<br />Μετά ανοίγει το χέρι της και μας δίνει<br />ένα λουλούδι ή ένα βότσαλο, κάτι μυστικό,<br />αλλά τόσο έντονο που η καρδιά πάλλεται<br />πολύ γρήγορα. Και ξυπνάμε.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Eugenio Montejo</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:78%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span></span><br /><br />Ο σημαντικότατος Βενεζολάνος ποιητής και δοκιμιογράφος Eugenio Montejo, γεννήθηκε στο Caracas το 1938 και υπήρξε ένας από τους διανοούμενους Βενεζολάνους με την μεγαλύτερη ακτινοβολία, διεθνώς. Ο Eugenio Montejo χάθηκε πρόωρα στα 70 του, τον Ιούνιο που πέρασε από την γνωστή ασθένεια, που τον βασάνισε αρκετό καιρό. Η Βενεζουέλα θρήνησε τον αγαπημένο της ποιητή, αλλά το ίδιο συνέβη και σ' όλον τον κόσμο όπου η ποίησή του αγαπήθηκε πολύ. Ο ίδιος έλεγε: <span style="color: rgb(204, 0, 0);">«Ο θάνατος είναι πάντα εκεί, χωρίς απόσταση... στην ίδια απόσταση σ' ολόκληρη τη ζωή.» </span>Ελάχιστους μήνες πριν πεθάνει, τον Φλεβάρη δηλαδή, παραχώρησε μια συνέντευξη στην εφημερίδα EL PAIS, στον δημοσιογράφο JAVIER RODRIGUEZ MARCOS, η οποία έκανε το γύρο του κόσμου και την οποία θεωρώ πολύ σημαντική και ενδεικτική του μεγαλείου του ποιητή, ο οποίος συμμετέχει με την ποίησή του και τη στάση ζωής του, στα βάσανα της πατρίδας του και του κόσμου. Έκρινα σκόπιμο ότι αξίζει να υπάρχει και στα ελληνικά, ως φάρος φωτεινός, που μέσα από την ποίησή του και τα λόγια του, θα ακτινοβολεί για πάντα. Κι όπως του λένε στη γλώσσα του:<br />Q.E.P.D. Que en paz descanse! Ας αναπαυθεί εν ειρήνη!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">"Ο Chavez παραβιάζει την σημασία των λέξεων."</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">"Η γη περιστράφηκε για να μας φέρει πιο κοντά,</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">γύρισε γύρω απ' τον εαυτό της και γύρω από μας, </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">για να πλησιάσουμε τελικά μαζί σ' αυτό το όνειρο." </span><br /><br />Στην ταινία <span style="color: rgb(204, 0, 0);">«21 γραμμάρια»</span>, ο <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Sean Penn </span>απάγγειλε αυτά τα λόγια στην Naomi Watts σ' ένα κομψό εστιατόριο. Ο Penn χρησιμοποιεί τα λόγια του ποιητή που όπως είπε, είναι ο «αγαπημένος του ποιητής». Αυτός ο ποιητής λοιπόν, είναι ο Eugenio Montejo, από την Βενεζουέλα που δυστυχώς χάσαμε πρόσφατα, στα 69 χρόνια του, από καρκίνο. Ο ποιητής λίγο πριν πεθάνει δημοσίευσε το βιβλίο <span style="color: rgb(204, 0, 0);">El cuaderno de Blas Coll</span>(Αυτό το βιβλίο δημιουργήθηκε από αποσπάσματα σημειωμένα σ' ένα καφέ παλιό τετράδιο από τον Blas Coll, έναν τυπογράφο που έφτασε στο «Κακό Λιμάνι», περιοχή που βρίσκεται στον «Κόλπο της Θλίψης»).<br /><br />Ο Montejo θυμάται ότι η πρώτη είδηση που είχε για την ταινία ήταν από τον Guillermo Arriaga και τον Alejandro Gonzalez Inarritu, που έδωσαν στην ποίησή του μια δημοτικότητα σπάνια για το είδος: "Πήρα ένα e-mail στο οποίο ένας νεαρός μου είπε ότι επρόκειτο να χρησιμοποιήσουν μερικούς στίχους μου. Σκέφτηκα ότι θα είναι τίποτα πανεπιστημιακοί. Λίγο αργότερα, μου είπαν ότι σε μια ταινία του Hollywood αναφέρονταν σ' έναν ποιητή της Βενεζουέλας. Ο νεαρός που μου είχε γράψει το μήνυμα αυτό ήταν ο Arriaga, ο οποίος στη συνέχεια μου είπε ότι για τον Penn ήταν απίστευτα δύσκολο να προφέρει Eugenio(Εουχένιο). Ο ήχος του jota(χότα) είναι ένα βασανιστήριο για τους Αγγλοσάξονες. Στο Λονδίνο, μια καθηγήτρια, μου είπε: «Καλύτερα να σε αποκαλώ Jeremy."<br /><br />Η μνήμη του δημιουργού από το Καράκας φεύγει από το σινεμά και σκοντάφτει στο το ψωμί που είναι στο τραπέζι. Ο πατέρας του ήταν φούρναρης και είχε καταφύγιο εκεί. <span style="color: rgb(204, 0, 0);">"Με εντυπωσίαζε," λέει, "υπήρχε αλεύρι παντού, η τελετουργία μέχρι να μπει το ψωμί στον κόκκινο-ζωηρό φούρνο, το αίσθημα ευθύνης προς αυτούς τους ανθρώπους, που εργάζονται όλη τη νύχτα. Αυτό υπήρξε το λογοτεχνικό εργαστήρι μου". </span>Το λέει ενώ παρατηρεί με προσοχή το μενού που σερβίρει η Φοιτητική Εστία σε πιάτα σχεδιασμένα από τη Laura Garcia Lorca. «Εδώ το φαγητό ανακαλεί μνήμη», είπε ο Montejo. «Είναι σίγουρο ότι αυτός ο μπακαλιάρος θα άρεσε στον Χουάν Ραμόν».<br /><br />Μεταξύ πλάκας και πιάτου, ο ποιητής θυμάται επίσης την ανακάλυψη που σημάδεψε την παιδική του ηλικία, το αλφάβητο: <span style="color: rgb(204, 0, 0);">«Με συνάρπαζε ότι το σύμπαν χωρούσε σε 28 χαρακτήρες» . </span>Και θυμάται πάντα την αντίδραση ενός κουρέα στη γειτονιά του, τα χρόνια που ήταν διπλωμάτης στη Λισαβόνα, όταν αποκάλεσε έναν πολιτικό αναλφάβητο, <span style="color: rgb(204, 0, 0);">"Μη μιλάτε άσχημα για τους αναλφάβητους. Αυτοί επινόησαν τη γραφή."</span><br /><br />Τα φαγητό καταλήγει σ' ένα καθαρισμένο πορτοκάλι, και η συζήτηση, στην πολιτική. Στην πραγματικότητα ο συγγραφέας της κλασικής λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής σαν αντίο στον 20ο αιώνα θα προτιμούσε να συνεχίσουμε να μιλάμε για ποίηση, αλλά δεν ξεγλίστρησε όταν ρωτήθηκε για την κυβέρνηση της χώρας του: <span style="color: rgb(204, 0, 0);">"Υπάρχει ένας χρυσός κανόνας της διπλωματίας: δεν μιλάς για εσωτερικά θέματα της χώρας σου, όταν βρίσκεσαι έξω απ' αυτήν. Εάν μου επιτρέπεται είναι επειδή ήταν η ίδια η κυβέρνηση, η οποία, κατά την περίφημη σύνοδο κορυφής στη Χιλή, αποκάλεσε φασίστες τους φοιτητές. Ο Chavez παραβιάζει όλους τους κανόνες, αρχής γενομένης από την σημασία των λέξεων. Όταν οι φοιτητές πορεύτηκαν ειρηνικά στην Εθνοσυνέλευση τους περίμεναν ένοπλοι μοτοσικλετιστές. Δεν είναι ίδιοι με τους Ιταλούς φασίστες;" Για τον Eugenio Montejo η «ατέλειωτη ικανοποίηση» δεν είναι στο συνταγματικό δημοψήφισμα, αν και προδικάζει ένα μέλλον γεμάτο εντάσεις, αλλά στο ότι "τώρα για τον πρόεδρο έχει επιβεβαιωθεί, κόντρα στην επιθυμία του, ημερομηνία αναχώρησης."</span><br /><br />Η τραπεζαρία αδειάζει και ο ποιητής υπενθυμίζει τη <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">μεσαιωνική συμβουλή: "Βάλτο με όσο λιγότερες λέξεις γίνεται." Και υποσημειώνει: "Αυτή είναι η ποίηση, έτσι;". Ναι, και η δημοσιογραφία.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">JAVIER RODRIGUEZ MARCOS</span><br /><span style="font-weight: bold;">EL PAIS - Ultima - 14-02-2008</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-528717081302767253?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-4060387658355597222009-03-21T02:13:00.002+02:002009-03-21T02:29:55.103+02:00<div style="text-align: center;"><embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=-4920949789760421055&amp;hl=el&amp;fs=true" style="width: 400px; height: 326px;" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" type="application/x-shockwave-flash"></embed><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">3 Μαΐου</span><br /><br /> Τον αγαπώ… Τον αγαπώ καμμιά αμφιβολία πεια. Ό,τι νοιώθω σιμά του κι’ ό,τι δοκιμάζω μακρυά του το γνωρίζω για πρώτη φορά. Δεν μιλώ εν τούτοις υποφέρω και υποφέρει και κείνος αλλά έτσι πρέπει να γίνη. Πρέπει να υποφέρω να πονέσω να κλάψω για να εξιλεωθώ. Δέχτηκα κείνη τη βραδυά τη μυστική εξομολόγησί του με τόση αδιαφορία φαινομενική, θυμάμαι, που του συνέστησα γαλήνη!… Τώρα υποφέρω τρομερά… με νοιώθει άραγε;<br /> Σήμερα στο Ζάππειο ήμουν με το Χριστόφορο - καλό μου παιδί! - και τον είδαμε να περνάη μπρος μας. Τον φώναξα στο τραπέζι μας. Έπαιζε η μουσική και η καρδιά μου έτρεμε σαν του πουλιού. Τα μάτια του. Το χαιρετισμό του! μ’ αγαπάει. Τον αγαπώ.<br /> Για τον Πίπη; δεν μιλώ πεια γι’ αυτόν. Είνε σιμά μου, μου φέρεται σαν πατέρας, με την προτεταμένη κοιλιά του, με τα σχεδόν γκρίζα μαλλιά του - οποία παραμόρφωσις!- μου είνε συμπαθής τόσο όσο να ξεχνώ ότι άλλοτε μακρυά του μόνη όπως ήμουν τον είχα αγαπήσει - τι αυταπάτη! -<br /> Απελπισμένε μου ποιητή θα σε αγαπήσω αράγε όσο θέλω να σ’ αγαπήσω, όσο σου πρέπει;<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">4 Μαΐου Μεσάνυχτα</span><br /><br /> Γύρισα απ’ τον περίπατο μόλις τώρα… τελείωσαν πεια όλα και οι δειλίες και οι φοβεροί πόνοι. Μ’ αγαπάει τον αγαπώ… Τι νυχτιά κοντά στο κύμα που έσπαε απαλά μπρος στα πόδια μας… το πυροφάνι… τ’ αστέρια… τα μάτια του πόσο πηδούν όλα αυτά μέσα στο νου μου… Χτυπάει γοργά η καρδιά μου σαν ωρολόγι, θάλεγε κανείς πως προφέρει τ’ όνομά του Τά-κη…<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">9 Μαΐου δείλι</span><br /><br /> Θα φύγω… θα πάω μακρυά του με την ελπίδα πως θα βρω λίγη γαλήνη στον τόπο που προσφιλείς υπάρξεις θα με συντροφεύουν. Δεν βαστώ πλέον τον πόνο που μου δίνει η παρουσία του… θα δοκιμάσω τον πόνο του χωρισμού μας για καμπόσες μέρες. Τάκη… Τάκη αγαπημένε μου! κάτι μου ψέλνει μέσα μου πως δεν θα κάνω μακρυά σου… Πονώ, υποφέρω κοντά σου κι’ όταν δεν θα νοιώθω πλέον το ικε[τε]υτικό κείνο βλέμμα σου που με ποτίζει το θάνατο, όταν δεν θ’ ακούω πλέον τα γλυκά σου λόγια που σταλάζουν ένα-ένα απ’ τα χείλη σου… όταν δεν θα προσμένω όπως πάντα να φανής σαν φως μεσ’ στο σκοτάδι που με ζώνει… πως θ’ αντεξω; Κι’ όμως πρέπει να φύγω, φοβούμαι κάθε στιγμή που διαβαίνει… Τι φοβούμαι; δεν ξέρω. Το θάρρος μου μ’ εγκατέλειψε πεια… η ψυχή μου τρέμει… το αίμα μου φεύγει - μου φαίνεται - σταγόνα-σταγόνα από το σώμα μου… Είμαι τρελλή; Τι ψέλνει όλη η φύσι έξω; Τι τραγούδι λένε τα πουλιά; δεν το αναγνωρίζω… Το κάθε τι που κυττάζω μου φαίνεται πως μικραίνει μικραίνει και τέλος χάνεται από τα μάτια μου…<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">12 Μαΐου Μεσάνυχτα</span><br /><br /> Δυστυχισμένη για πάντα! γιατί να το μάθω; γιατί να μη ζω καλλίτερα μέσα στο γλυκό όνειρο της αγάπης του που τόσο ανύποπτα δεχόμουν; Τάκη Τάκη! Πονεμένος όπως ήσουν, ανίκανος να βαστάξεις μόνος το βάρος του πόνου, ζήτησες κάποιον να σε βοηθήση και βρήκες μένα. Το δέχτηκα σαν ένα μπουκέτο άνθη κι’ αν δεν παραπονεθώ σε σένα πως να παραπονεθώ στη μοίρα μου; Τι λοιπόν; Εγώ είμαι το καταφύγιο της κάθε πονεμένης ψυχής… είμαι η βουβή σπηλιά που αποκρίνεται με την ηχώ στους στεναγμούς του κουρασμένου διαβάτη… αδερφή του ελέους με την κουρασμένη καρδιά; ε Τάκη;<br /> Όταν σκέπτομαι μέσ’ στα νευρικά φιλιά που μου δίνεις πως κάποια άλλη που την έσπρωξε η μοίρα κοντά σου πριν από μένα σε δίδαξε να φιλής έτσι… και στα σφιχταγκαλιάσματά σου τ’ απελπισμένα μου φαίνεται πως ακούω τη φωνή της καρδιάς σου να μου φωνάζη - φτωχό πλάσμα! - όταν φανερά ξάστερα βλέπω μέσα στα μάτια σου τον ταξειδιάρη λογισμό σου να φεύγη σαν πουλί μακρυά μου και να μου αφήνη μόνο τα χέρια σου πλεγμένα στα δικά μου… όταν στ’ αγκάλιασμά μας κείνο που κάνει αδύνατη την ιδέα του χωρισμού… νοιώθω με μια ανατριχίλα θανάτου τη σκιά της άλλης να υψώνεται μεταξύ μας και να μας χωρίζη πως θέλεις να μην πονώ αφού αγαπώ τόσο;…<br /> Τάκη μου λετρεμένε! άσε στην αγκαλιά μου το βάρος του πόνου σου, είμαι δυνατή… σ’ αγαπώ και θα το βαστάξω… τη θυσία που μου ζητάς να εξιλεώσω στα μάτια σου τη Γυναίκα σου την προσφέρω… Ρίχνω τη ζωή μου στα πόδια σου και συχώρεσέ με αν άνθρωπος καθώς είμαι πονώ… πονώ πολύ μπροστά σου.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">15 Μαΐου Κυριακή βράδυ</span><br /><br /> Λιγώτερο πονώ από χθες βράδυ που τον άκουσα να μιλή ειρωνικά για τις υποψίες μου πως αγαπάει ακόμα την πρώτη. είπε μάλιστα μια φράσι τόσο ταπεινωτική για κείνη που μ’ έκανε να ανατριχιάσω. Σκέφτηκα: πρέπει ασφαλώς να μη την αγαπά πεια για να μιλή έτσι για κείνην άλλως θα είνε ένας πολύ κακός.<br /> Αλλά χίλιες άλλες σκέψεις με κυκλώνουν. Οι πονεμένοι στίχοι του μαρτυρούν τον μεγάλο πόνο που έχυσε στην ψυχή του Εκείνη. Το ότι την αγάπησε πολύ είνε αναμφισβήτητο. Το ότι την αγαπάει ακόμα χωρίς να το θέλει πολύ πιθανόν. Μου είχε ειπή ότι προ 3 χρόνων είχε διακόψει σχέσεις μαζί της κι’ όμως ήρθε προ ολίγων ημερών στο Γραφείο του, την είδα να κάθεται σιμά του. (Ξέρω ακόμα ότι επρόκειτο να πάη σπίτι της που ήταν άρρωστο το παιδί της. Μου είπε μάλιστα ο ίδιος - υποπτεύομαι πολύ την αλήθεια του - πως οι δικοί του (φίλοι της αγάπης του και εν γνώσει του σκανδάλου αυτού) τον έστελναν να πάη σπίτι της να ιδή το παιδί της). Μου είπε ακόμα πως της επανέλαβε τελειωτικά πλέον και πολύ απότομα πως δεν την αγαπάει.<br /> Εννοώ πως όλα αυτά είνε ψέμματα που τα λέει για να με πείση πως μ’ αγαπάει, δεν του έκανα όμως καμμιά νύξι για να μη τον λυπήσω.<br /> Ξέρω πως η επίδρασι που έχει απάνω του αυτή η γυναίκα έφθασε μέχρι του σημείου να τον απορροφήση, να του αφαιρέση κάθε ζωή… να τον καταστρέψη. Την αγαπάει από παιδάκι μέχρι τώρα που λευκές τρίχες εστόλισαν το νεανικό του κεφάλι, πως λοιπόν θέλω να την ξεχάση για λίγες μέρες σχεδόν που μπήκα εγώ στη ζωή του; Είμαι ένα δροσιστικό στον πόνο του και τίποτε πλέον, έτσι μου λένε τα λόγια του… τα μάτια του… οι στίχοι του. Κάθε δάκρυ μου που πλημμυρίζει τη ραγισμένη καρδιά μου είνε ένα χάδι στο ρυτιδωμένο από τον πόνο πρόσωπό του - στο κουρασμένο του μέτωπο, τι άλλο σημάδι θέλω; μου είπε πως με λυπάται γιατί τον αγαπώ… ότι είμαι γι’ αυτόν μια παρηγοριά…<br /> Δεν τον μισώ για όλο αυτό το ψέμα που μου χαρίζει, δεν θα τον μισήσω ποτέ! Για τις αμαρτίες μιας ιδιότροπης γυναίκας πρέπει να υπάρξη ένα θύμα και είμαι γω.<br />…………………………………………………………………………………………....<br /> Μια Κυριακή ολόκληρη που δεν τον είδα. Μου είπε ότι αναγκάστηκε να πάη ή μάλλον να συνοδεύση την αδελφή του σε κάποια εκδρομή στην Πεντέλη.<br /> Η σκέψι μου δεν έφυγε ούτε στιγμή από σιμά του. Τον ακολουθούσε στο δρόμο του, στις ομιλίες του με τη συντροφιά, στο φαγητό του… στα γέλοια του…<br /> Κι’ ευχαριστημένη στη σκέψι αυτή, γελαστή στρέφω τα μάτια στο παράθυρο ν’ αντικρύσω τον αποσπερίτη, το αγαπημένο αστέρι που διώχνει τις σκοτεινιές της ψυχής μου σαν κρυφή ελπίδα - Με θυμάται; -<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">16 Μαΐου 2 μετά το μεσονύχτι</span><br /><br /> Είχε μεσολαβήσει μια μέρα που δεν ιδωθήκαμε κι’ έτσι σήμερα με τι λαχτάρα βρέθηκε ο ένας κοντά στον άλλον! τι θέρμη που έχουν τ’ ατέλειωτα φιλιά του. αρχίζω να πιστεύω πως μ’ αγαπάει. Χθες δεν επήγαν στην εκδρομή και το απόγευμα στις 6 ήλθε σπίτι μου. Εχτύπησε το κουδούνι αλλ’ όλοι έλειπαν, εγώ εκοιμώμουν, δεν κατώρθωσα να το ακούσω. Ελυπήθηκα πολύ γιατί ένοιωσε τη λύπη που ένοιωσα κι’ εγώ όλη την ημέρα μακρυά του! Έχω μόλις γυρίσει απ’ τον περίπατό μας. Το καινούργιο φεγγάρι παραμόνευε με ζηλιάρα περιέργεια τα φιλιά μας.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">17 Μαΐου Μεσάνυχτα</span><br /><br /> Εγώ είμαι το θύμα! Τι να γίνη; Ζητούσα μέσα στο σκοτάδι το φως που δίνει η αγάπη, ζητούσα ν’ αγαπήσω. Γιατί ν’ αγαπήσω έναν ευτυχή που τόσα άλλα πράγματα είνε σε θέσι να του δώσουν την ευτυχία; Η αγάπη μου για γιατρικό στα χείλη σου Τάκη! Είμαι η δροσερή βρυσούλα που μάταια ζητάει να σε ποτίση τη λησμόνια. Και σε βλέπω ν’ αγωνιάς στην αγκαλιά μου ενώ τα χέρια μου άτονα, αδύναμα υψώνονται σε παράκλησι - απόδωσέ τον μου! -<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">18 Μαΐου Μεσάνυχτα</span><br /><br /> Ήρθε τ’ απόγευμα στο γραφείο ο αδελφή του να τον πάρη και την έδιωξε αφού λίγες στιγμές πριν είχα διώξει και γω το Χριστόφορο. Το καϋμένο το κορίτσι! ένα γλυκό πλάσμα σαν άγγελος στερήθηκε την συντροφιά του αδελφούλη της τόσο πολύ. Έφυγε μονάχο του με το γέλοιο στα χείλη. Πόσες χιλιάδες φορές θα προτιμούσα να τον στερηθώ εγώ σήμερα για χάρι της! Αλλά πάλι κείνη τον έχει πάντα μαζί της ενώ εγώ προσμένω ώρα την ώρα την ημέρα να σβήση για να βρεθώ λίγες στιγμές μαζί του που περνούν δίχως να το νοιώσω! Επήγαμε μαζί σ’ ένα καφφενεδάκι εξοχικό στα Πατήσια. Ένα κονσέρτο αρκετά καλά κατηρτισμένο έρριχνε στην ψυχή μας ένα πέπλο μελαγχολίας. Το παράπονο του ερώμενου της Τόσκας που εχυνόταν από το γλυκό βιολί έκανε τα μάτια του να πλημμυρίσουνε δάκρυα και τα χείλη του να μου ψιθυρίσουν με πόνο - πόσο σ’ αγαπώ! - Λατρεμένε μου Τάκη! και να μη σε πιστεύω ύστερα… ανίκανη να νοιώσω το θησαυρό που κλείνεις στη μεγάλη ψυχή σου. Γιατί όμως το τραγούδι κείνο “πεθαίνω απελπισμένος” θέλεις να θυμηθή ο καθένας μας όταν ο ένας πεθάνει πριν από τον άλλον; Γιατί εγώ αν πεθάνω στην αγκαλιά σου μέσα, στα χάδια της αγάπης σου να θυμηθώ τη στροφή αυτή ή εσύ πεθάνης μέσα στις ενδείξεις της άπειρης αγάπης μου να ειπής - πεθαίνω απελπισμένος: -<br /> Πόσο σ’ αγαπώ!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">19 Μαΐου</span><br /><br /> Δεν έχω καμμιά πεποίθησι στην αγάπη του όπως καθένας που αγαπάει πολύ. Σήμερα πριν ετοιμασθούμε για τον περίπατό μας επαρουσιάστηκε στο γραφείο μου. Μου φάνη πως είχε μια ψυχρότητα ακατανίκητη κι’ η καρδιά μου χτυπούσε με τρόμο. Εβγήκαμε - μου είπε ότι είχε κάποιο γράμμα κι’ επειδή ήταν επείγον ήθελε να πάμε στο ταχυδρομείο να το ρίξη. Δε μου έμενε καμμιά αμφιβολία πλέον ότι το γράμμα αυτό προοριζόταν για την άλλη. Επήγαμε και πράγματι το γράμμα ερίχτηκε στο “en ville”. Έπνιξα όλο μου τον πόνο και στον περίπατο εφάνηκα αρκετά εύθυμη, εν τούτοις μερικές στιγμές με πρόδιδαν και μου είπε - Τι είνε εκείνο που σε κάνει να πονείς τόσο πολύ; είνε ίσως κάτι που δεν πρέπει να ξέρω εγώ; - Τον εβεβαίωσα ότι κανένα πλέον μυστικό δεν είχα. ό,τι εκρυβόταν μέσα μου του το είχα ομολογήσει. Επήγαμε κοντά στο κύμα. το φεγγαράκι έπαιζε με τα κύματα που έφταναν στα πόδια μας ξεψυχισμένα… Τι ευτυχισμένες στιγμές σαν ξεχνώ και πως ξεχνώ σαν βρίσκομαι σιμά του πως η καρδιά του είναι τόσο λίγο δική μου…<br /> Εζήτησα να αγαπήσω κι’ αγάπησα τι άλλο θέλω πλέον; όλα όσα κάνω είναι αγιασμένα από την αγάπη μου, δεν είμαι καθόλου το αδύνατο πλάσμα που ζητάει στήριγμα στην αγάπη σου, είμαι η ψυχή που υπομένει ανίκητη ένα μαρτύριο.<br /><br /></div><br /><a style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);" href="http://polidouri.cjb.net/">Λάκης Φουρουκλάς: Μια σελίδα για τη Μαρία Πολυδούρη λοιπόν!</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-406038765835559722?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-30952373233616428132009-03-19T20:14:00.007+02:002009-03-22T09:22:38.882+02:00<div style="text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li> <h3 style="color: rgb(255, 0, 0);"><a href="http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2009/03/16/1686.html">Εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (Θεσσαλονίκη)</a></h3> <p>Με ένα δίπτυχο εκδηλώσεων συμμετέχει φέτος το "Εντευκτήριο" στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, την Παρασκευή 20 Μαρτίου: η πρώτη είναι αφιερωμένη στον Γιάννη Ριτσο για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, ενώ η δεύτερη αφορά την ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ.</p> </li><li> <h3 style="color: rgb(255, 0, 0);"><a href="http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2009/03/16/1687.html">Εκδήλωση: "Ελάτε μ' ένα ποίημα" (Θεσσαλονίκη)</a></h3> <p>Η εκδήλωση "Ελάτε μ' ένα ποίημα" θα πραγματοποιηθεί, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, το Σάββατο 21 Μαρτίου 2009 (ώρα 9 μμ), στο bar16 (Κανάρη 1 και Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Τερψιθέα της Σταυρούπολης, τηλ. 2310655436). </p> </li><li> <h3 style="color: rgb(255, 0, 0);"><a href="http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2009/03/18/1690.html">Εκδήλωση - αφιέρωμα στη "Δημοτική Ποίηση" (Λιβαδειά)</a></h3> <p>Η Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς και το 2ο Λύκειο Λιβαδειάς, σε συνεργασία με το Δημοτικό Ωδείο Λιβαδειάς. διοργανώνουν εκδήλωση–αφιέρωμα στη "Δημοτική Ποίηση", με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, το Σάββατο 21 Μαρτίου 2009 στις 8 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εστίας Μητέρας (Λιβαδειά). Την επιμέλεια της εκδήλωσης έχει η 1η Ομάδα Ανάγνωσης της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς.</p> </li><li> <h3 style="color: rgb(255, 0, 0);"><a href="http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2009/03/18/1692.html">Εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (Ξάνθη)</a></h3> <p>Η Φιλοπρόοδος Ένωση Ξάνθης διοργανώνει εκδηλώσεις στο Ράδιο Ξάνθη, στους δρόμους της πόλης και στο σπίτι πολιτισμού. Στο πλαίσιο αυτών, η ποιήτρια Ελίνα Μαρμαρίδου θα διαβάσει ποιήματά της, ενώ θα τη συνοδεύουν μουσικά ο Σπύρος Γκιγκόντης και η Ελένη Πετρίδου (Σάββατο 21 Μαρτίου, ώρα 19.00, στο σπίτι πολιτισμού).</p> </li><li> <h3 style="color: rgb(255, 0, 0);"><a href="http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2009/03/19/1695.html">Εκδηλώσεις για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο (Λάρισα, Λιβαδειά)</a></h3> <p>Με αφορμή τον Εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης και την ανακήρυξη του έτους 2009 από το Υπουργείο Πολιτισμού ως "έτος Γιάννη Ρίτσου", καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του, διοργανώνονται εκδηλώσεις για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο.<br /><br />Περισσότερα στοιχεία στα blog του βιβλιοπωλείου:<br /><a style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);" href="http://sigxroniekfrasi.blogspot.com/">ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ</a> και <a style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.enlevadeia.blogspot.com/">ΕΝ ΛΙΒΑΔΕΙΑ</a><br /><br /></p> </li><li> <h3 style="color: rgb(255, 0, 0);"><a href="http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2009/03/19/1696.html">Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στον ΙΑΝΟ </a></h3> <p>Το βιβλιοπωλείο Ιανός γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με δύο εκδηλώσεις σε Αθήνα (22 Μαρτίου) και Θεσσαλονίκη (20 Μαρτίου) και προσκαλεί ανθρώπους των τεχνών και του πολιτισμού να διαβάσουν το αγαπημένο τους ποίημα. </p></li></ul><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ΠΗΓΗ:</span> <a href="http://www.greek-language.gr/">Η Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-3095237323361642813?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-26612520402843392802009-03-15T21:56:00.007+02:002009-03-16T00:49:50.542+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Sb1zankeovI/AAAAAAAAFzE/K4sKc9b6Jzs/s1600-h/%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3..jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/Sb1zankeovI/AAAAAAAAFzE/K4sKc9b6Jzs/s400/%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3..jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313530036502831858" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:78%;" >Κώστας Γεωργουσόπουλος, φωτό από ΤΑ ΝΕΑ</span><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Η τελετή απονομής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2008 πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Παρνασσός» -από όπου είχε ξεκινήσει πριν πενήντα χρόνια ο θεσμός- παρουσία του υπουργού πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά.<br /><br />* Το μεγάλο <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">βραβείο λογοτεχνίας</span>, απονεμήθηκε ομόφωνα στον <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Κώστα Γεωργουσόπουλο </span>για το σύνολο του έργου του (ποιητής, κριτικός θεάτρου, δοκιμιογράφος, μεταφραστής), ενώ το <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">βραβείο περιοδικού</span> δόθηκε εξ ημισείας στα περιοδικά <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">«Νέα Εστία»</span> και <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">«Λέξη»</span>.<br /><br />Ειδικότερα, ο υπουργός αναφέρθηκε στην περίπτωση της ειδικής τιμητικής διάκρισης, φέτος, σε συγγραφέα, «του οποίου το έργο κρίθηκε από όλους άξιο για βράβευση, αλλά κάποια τυπικά κωλύματα γραφειοκρατίας δεν επέτρεπαν στην Επιτροπή να τον βραβεύσει.<br /><br />«Στόχος μου είναι να μη βρεθούμε ποτέ ξανά στην ανάγκη να δώσουμε "ειδικό βραβείο", αλλά οι διαδικασίες βράβευσης να μας επιτρέπουν στο εξής να βραβεύουμε κανονικά όσους το αξίζουν», τόνισε ο κ. Σαμαράς.<br /><br />Ο συγγραφέας στον οποίο αναφέρθηκε ο υπουργός, είναι ο <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Δημήτρης Μανθόπουλος,</span> συγγραφέας παιδικής ποίησης. Για το συγκεκριμένο συγγραφέα, ο πρόεδρος της Επιτροπής Παιδικού Βιβλίου, Μ. Μερακλής, εκτίμησε <span style="font-weight: bold;">«είναι ο καλύτερος, εν ζωή, εκπρόσωπος της ελληνικής ποίησης» </span>και πως <span style="font-weight: bold;">«υπήρξε περίπτωση το βιβλίο του να βραβευτεί παμψηφεί, αλλά ο εκδότης του βιβλίου δεν κατέθεσε, ως όφειλε, αντίτυπο στην Εθνική Βιβλιοθήκη».</span><br />Κατά τα λοιπά, απονεμήθηκαν:<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Βραβείο ποίησης</span> στην <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Δήμητρα Χριστοδούλου</span> για το έργο της <span style="color: rgb(255, 255, 255);">«Λιμός» (εκδ. Νεφέλη)</span><br /><br />*<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> Βραβείο διηγήματος </span>στην <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Ευγενία Φακίνου</span> για τις «Φιλοδοξίες κήπου» (εκδ. Καστανιώτης)<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Bραβείο μυθιστορήματος</span> στο<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> Γιώργο Λεονάρδο</span> για το έργο του «Ο τελευταίος Παλαιολόγος» (εκδ. Λιβάνη)<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Bραβείο δοκιμίου-κριτικής</span> στο <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Βαγγέλη Αθανασόπουλο</span> για «Το ποιητικό τοπίο του 19ου και 20ου αιώνα» (εκδ. Καστανιώτης)<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Bραβείο χρονικού μαρτυρίας </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);">στο</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> Βασίλη Τζανακάρη</span> για τη «Δακρυσμένη Μικρασία 1919-1922:Τα χρόνια που συντάραξαν την Ελλάδα» (εκδ. Μεταίχμιο)<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Bραβείο μετάφρασης</span> για έργο ελληνικής λογοτεχνίας <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">σε ξένη γλώσσα</span> στο <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Ντέιβιντ Κόνολι </span>για τη μετάφραση της ποιητικής ανθολόγησης από το ποιητικό έργο του Ν. Εγγονόπουλου με τίτλο «Ωραίος σαν Έλληνας», (εκδόσεις Υ).<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Βραβείο μετάφρασης </span>για έργο ξένης λογοτεχνίας <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">στην ελληνική γλώσσα</span> στη <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Μαρία Παπαδήμα</span> για «Το βιβλίο της ανησυχίας» του Μπερνάρντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα), από τις εκδόσεις Εξάντας.<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Βραβείο παιδικού λογοτεχνικού βιβλίου</span> στην <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Λίτσα Ψαράφτη</span> για το βιβλίο της «Η σπηλιά της γοργόνας» (εκδόσεις Πατάκη) και στο Βασίλη Παπαθεοδώρου για το βιβλίο του «Χνώτα στο τζάμι» (εκδόσεις Κέδρος).<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Βραβείο εικονογράφησης παιδικού βιβλίου</span> στη <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Μαρία Μπαχά</span><span style="font-weight: bold;"> </span>για το βιβλίο του Χρήστου Μπουλώτη «Όταν η πασχαλίτσα συνάντησε Ελέφαντα» (εκδόσεις Λιβάνη) και στη <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Ζωή Κιτοπούλου</span> για το βιβλίο της Αυγής Παπάκου «Μια φορά και εναν καιρό».<br /><br />* <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Βραβείο βιβλίου γνώσεων για παιδιά</span> στη <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Σοφία Γιαλουράκη</span> για «Τα πορτραίτα του Φαγιόν και η μυστηριώδης μις Τζούλια» (εκδ. Ερευνητές) και στην <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Νένα Κοκινάκη</span> για το βιβλίο «Πηλελόπη Δέλτα - η ζωή της σαν παραμύθι» (εκδ. Άγκυρα).<br /><br /><br />Η επιτροπή<br /><br />Την Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας αποτελούν:<br /><br />1) Παναγιώτης Μαστροδημήτρης, Πρόεδρος, Ομότιμος Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών, Συγγραφέας.<br /><br />2) Δημήτριος Λαμπρέλης, Αντιπρόεδρος, Καθηγητής Φιλοσοφίας του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Συγγραφέας.<br /><br />3) Γεώργιος Ανδρειωμένος, Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.<br /><br />4) Γεράσιμος Ζώρας, Καθηγητής του Τμήματος Ιταλικής και Ισπανικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με αντικείμενο τη Συγκριτική Λογοτεχνία.<br /><br />5) Κώστας Μπουρναζάκης, Συγγραφέας.<br /><br />6) Κωνσταντίνος Ασημακόπουλος, Λογοτέχνης και Θεατρικός Συγγραφέας.<br /><br />7) Κώστας Σοφιανός, Κριτικός Λογοτεχνίας, Ποιητής.<br /><br />8) Χαρίκλεια Δημακοπούλου, Κριτικός Βιβλίου, Δημοσιογράφος, Διδάκτωρ Νομικής.<br /><br />9) Λώρη Κέζα, Κριτικός Βιβλίου.<br /><br />ΑΠΕ - ΜΠΕ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-2661252040284339280?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-30637486988470960992009-03-07T22:00:00.000+02:002009-03-07T10:04:18.534+02:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">πισώπλατο</span><br /><br />Όταν γέρνει ο ήλιος στην πλάτη της μέρας<br />οι βράχοι του σκοταδιού σημαδεύουν των ανθρώπων τα κούτελα<br />καταφέρνοντας γόνιμα τραύματα. Είναι η σκιά του χρόνου<br />που έρπεται στην ασήμαντη προβολή του κόσμου<br />στο χώμα. Είναι το χώμα<br />που αναγνωρίζει το ελάχιστο χρέος που έχει απέναντι<br />σ' εκείνους τους τυφλούς λογάδες που ανασκουμπώνουν τα τρύπια τους χέρια<br />για να πλάσουν αυτά που βλέπουν. Αυτά που βλέπουν είναι τα<br />σύννεφα, τα ταμπουρωμένα στις πλάτες τους που αμολούν λογισμούς φευγαλέους<br />στις ράχες της θάλασσας. Αυτής που 'χω κι εγώ κι όλοι. Είναι λογισμοί που σώοι<br />κι ανασφαλείς ξεγλιστρούν απ' το παράθυρο μιας πληγής<br />σε φευγιό παπορίσιο. Είναι το παπόρι αυτό που δεν το 'δα<br />ούτε 'γω ούτε κανείς κι είναι<br />οι βόγκοι των ποιητών που μου μοιάζουν με το σφύριγμά του.<br /><br />*****<br /><br />Ελάτε να κάψουμε μια χούφτα ποιήματα<br />μια καπνιά απόγνωσης θα παρέμβει στις αλλεπάλληλες εισπνοές<br />της υποκρισίας μας Ας ψαχτούμε λίγο καλύτερα<br />εγώ βρήκα πρόχειρα στην τσέπη μου δυο<br />κουρελιασμένα επιφωνήματα που είχα φυσήξει πάνω τους<br />τη μισή οργή μου<br />η άλλη μισή πνίγηκε στα ρουθούνια μου<br />στη ματαιωμένη μου εκπνοή της ειλικρίνειας.<br />Δε λέω, θα είμαστε κάπως πιο πειστικά δακρυσμένοι<br />από την κάπνα, μα<br />και κάπως πιο πειστικά κοντινοί σ' αυτό που θα θέλαμε<br />να είμαστε.<br /><br />Εδώ που τα λέμε,<br />αν δεν είχε μείνει τίποτα στα ρουθούνια μας, δύσκολα<br />θα έπαιρναν τα ποιήματα φωτιά.<br /><br />******<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ταξιδευτής</span><br /><br />Τον ταξιδιώτη που 'σκαβε για χρόνια το κορμί μου<br />θα τον καθίσω στο σκαμνί στο τζάκι μου μπροστά<br />ζεστό καρβέλι και κρασί να μοιραστεί μαζί μου<br />κι οι χάρτες του να ποτιστούν με ζέστη και καπνιά.<br /><br />Στερνή φορά του θα μας πει για τόπους που αλαργέψαν<br />για κύματα που έπνιξαν πατρίδα και στεριά<br />για την καυτή ανάσα του που αραπίνες κλέψαν<br />και πώς αυτές του έδωσαν στα σκέλια του χαρά.<br /><br />Της όψης του τις βρώμικες πληγές για να ξεπλύνει<br />το λαβομάνο του 'φερα με λησμονιάς νερό<br />μα είναι οι νύχτες που 'ρχονται τα μάτια του όταν κλείνει<br />που πιο βαθιά σκαλίζουνε στου ονείρου το χορό.<br /><br />Στρωσίδια δε μου γύρεψε μήτε λευκά σεντόνια<br />μοναχά που ζητάει μου μιας κόρης το φιλί<br />της ίδιας που αγαπήσαμε κι οι δυο μαζί για χρόνια<br />το πιο μακρύ ταξίδι του στα μάτια της να βρει.<br /><br />Ο ταξιδιώτης που 'λαχε να τρέφει τα όνειρά μου<br />με τόπους τάχα αλαργινούς - σημάδια σε χαρτί,<br />στ' αποψινό το μπάρκο του θρονιάστηκε σιμά μου<br />γιατί με βρήκε πιο τρανό, απ' αυτόν, ταξιδευτή...<br /><br />*****<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ανήμερα</span><br /><br />Ανήμερα της σιωπής<br />πρώτα συλλαμβάνω το τραγούδι του λυκαυγούς<br />Το μοιρολόι το εσπερινό της απόγειας αύρας έπειτα<br />Αυτό είναι η νύχτα.<br />Η γυμνή μέρα είναι που κλαίει τη ματωμένη της εφηβεία<br />Έρχονται τα παγωμένα κύματα από τ' ανοιχτά<br />γλύφουν της τα πόδια<br />απλώνουν το χέρι, αγγίζουν της το γόνα<br />ικεσία ιδιοτελής για την θερμή στυφή ανάσα της<br />την ανθρώπινα κρίματα μεταφέρουσα ανήμερα του σκότους.<br /><br />Ανήμερα της σιωπής<br />προσποιούμαι πως παρακούω και υπακούω<br />παρανοϊκές εντολές κουρδισμένου σηματοδότη. Μα δεν ακούει κανείς;<br />Αυτό είναι ο ήχος.<br />Το γυμνό τρένο είναι που κροταλίζει τα δόντια του<br />στις σίγουρες ράγες ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Μα δεν ακούει κανείς;<br />Αιματοβαμμένο δειλινό ο μηχανοδηγός<br />δεν βλέπω καλά<br />για κασκέτο το φεγγάρι στραβοφορεμένο στη χάση<br />ή μαραμένος ιβίσκος με την δικαίωση να χάσκει στον ύπερο.<br />Αυτό είναι το δίκιο.<br />Το βλέμμα είναι του ποιητή σπόρος που πιάνει<br />ανήμερα της ποίησης.<br /><br />*****<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ερωτήσεις στο πρόχειρο τετράδιο</span><br /><br />ποιου θεού παρακλάδι κεντρώνει την ποίηση που<br />φύεται μέσα μου<br /><br />ποιου καρπού η γλυκάδα πριμοδοτεί με εκκρίσεις των σιελογόνων αδένων<br />τα ένρινα σύμφωνα της αντίρρησης<br /><br />ποιος ανεπαίσθητος βρογχικός συριγμός μπορεί να διαδηλώσει<br />για το κλεμμένο οξυγόνο<br /><br />πόσες υποταγμένες ανατριχίλες αφήνουν σημάδια στο δέρμα<br />και πόσες στη φόδρα του σακακιού<br /><br />σε πόσα μαξιλάρια μπορεί να χωρέσει η αλήθεια των ύπνων<br />μου<br /><br />ποια πληγή ματώνει τα ζουμερά του έρωτα πορτοκάλια<br /><br />ποιος θα βάλει ερωτηματικά<br /><br /><a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);" href="http://alafroiskiwtos.blogspot.com/">Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος: </a><br /><div style="text-align: justify;">Ο δικός μας αλαφροΐσκιωτος! Των ιστολογίων. Τον παρακολουθώ εδώ και δυο χρόνια και πραγματικά τον θαυμάζω και τον καμαρώνω πάντα. Ένας ποιητής τόσο νέος στην ηλικία και με τόσο ταλέντο που νιώθεις δέος. Τελικά ο ποιητής γεννιέται. Ή τό 'χεις ή δεν τό 'χεις. Το ντουέντε που τόσοι ψάχνουν και που τόσο περισσεύει σε κάποιους νέους, όπως ο Δημοσθένης, ευτυχώς για μας και για την ποίηση!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-3063748698847096099?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-54736038069329294682009-03-07T20:54:00.003+02:002009-03-22T09:16:56.937+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SbIYP8tPu8I/AAAAAAAAFvE/rLt8hoc9Rr8/s1600-h/Luis+Alberto+de+Cuenca,+fotograf%C3%ADa+de+Jos%C3%A9+Antonio+Rojo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 340px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SbIYP8tPu8I/AAAAAAAAFvE/rLt8hoc9Rr8/s400/Luis+Alberto+de+Cuenca,+fotograf%C3%ADa+de+Jos%C3%A9+Antonio+Rojo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310333572896242626" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">H Mούσα σου</span><br /><br />Πρώτον να την πείσεις ότι της είσαι συμπαθής,<br />και ότι περνάει καλά, όταν βγαίνει μαζί σου.<br />Κατόπιν φέρ' την στο σπίτι, σερβίρισέ της ένα διπλό ποτό<br />και, την κατάλληλη στιγμή, δάγκωσέ την στο λαιμό.<br />Μερικές φορές θα θέλει να περάσετε στην κρεβατοκάμαρα,<br />άλλες θα επικαλεστεί αδιαθεσία<br />και άλλες θα σου διηγηθεί τη ζωή της από αφοσίωση.<br />Δείξ' της σε κάθε περίπτωση τη δόση τρυφερότητας<br />που σου ζητούν τα μάτια της. Να είναι πάντα γενναιόδωρος.<br />Φρόντισε να την διατηρήσεις σαν να είναι το πλευρό σου.<br />Χωρίς αυτήν, χωρίς τη μούσα σου, δεν είσαι τίποτα, ποιητή.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Luis Alberto de Cuenca</span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold;">Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span><br />Por fuertes y fronteras, 1996<br />Οχυρά και σύνορα, 1996</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SbIYI5u0YZI/AAAAAAAAFu8/NboXzfwle34/s1600-h/Luis+Alberto+de+Cuenca.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 265px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SbIYI5u0YZI/AAAAAAAAFu8/NboXzfwle34/s400/Luis+Alberto+de+Cuenca.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310333451838448018" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Luis Alberto de Cuenca Prado</span> (Madrid, España, 29 de diciembre de 1950), διδάκτωρ κλασικής φιλολογίας και καθηγητής έρευνας στο CSIC (CSIC, Consejo Superior de Investigaciones Científicas, Ανώτατο Συμβούλιο Ερευνών κι Επιστημών), ποιητής, μεταφραστής και δοκιμιογράφος.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-5473603806932929468?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-62311289980749005422009-02-24T23:19:00.002+02:002009-03-22T09:17:34.431+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SaRTXS-co5I/AAAAAAAAFq0/3JzojoAc2bM/s1600-h/sounio1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SaRTXS-co5I/AAAAAAAAFq0/3JzojoAc2bM/s400/sounio1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306457920645145490" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:78%;">Φωτό: <a href="http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=15188.15">plabrop,dpgr.gr </a><br /></span></div><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Aκρωτήριο Σούνιο</span><br /><br />Με το πέρασμα των χρόνων,<br />τί θα αισθανθώ διαβάζοντας αυτά τα ερωτικά<br />ποιήματα που σου γράφω τώρα;<br />Αναρωτιέμαι, επειδή είναι γυμνή<br />η ιστορία της ζωής μου μπροστά μου,<br />αυτό το ξημέρωμα της οικειότητας,<br />όπου το φως είναι άμεσο και κόκκινο<br />κι εγώ είμαι αυτός που είμαι<br />και τα λόγια<br />διατηρούν τη ζεστασιά του κορμιού που τα λέει.<br /><br />Θα είναι μνήμη και σάρκα του παρόντος μου<br />ή μόνο ταπείνωση, πληγή ανέπαφη.<br />Αλλά με το πέρασμα του χρόνου,<br />όταν ο πόνος και η ευτυχία εξαντλούνται μαζί μας,<br />θα ήθελα αυτοί οι ηττημένοι στίχοι<br />να είχαν το αίσθημα<br />και την ηρεμία που έχουν τα κλασικά ερείπια.<br />Όπως η λέξη πάντα, κρυμμένη στο χορτάρι,<br />ανυψώνεται με το κορμί μισοτσακισμένο,<br />όπως ο έρωτας, σαν ένα διάζωμα φθαρμένο,<br />διατηρεί την αξιοπρέπεια απέναντι στο γαλάζιο τ' ουρανού<br />κι όπως στο κρύο μάρμαρο ενός αρχαίου πάθους<br />ρομαντικοί ταξιδιώτες επιβεβαιώνουν<br />τον φόρο τιμής στο όνομά του,<br />έτσι στην κατανόηση της τύχης, της τόσο εύθραυστης του να ζεις,<br />τα μάτια πετυχαίνουν να διασταυρωθούν<br />στην ατέλειωτη μοναξιά του χρόνου.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Luis García Montero</span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-weight: bold;">Mετ. Μαριάννα Τζανάκη</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SaR0iE5ndFI/AAAAAAAAFrE/7CQC4vOA_ns/s1600-h/monterol.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SaR0iE5ndFI/AAAAAAAAFrE/7CQC4vOA_ns/s400/monterol.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306494389729064018" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><b>Luis García Montero</b> (<a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Granada_%28Espa%C3%B1a%29" title="Granada (España)" class="mw-redirect">Granada</a>, <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/4_de_diciembre" title="4 de diciembre">4 de diciembre</a> de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/1958" title="1958">1958</a>). Poeta, <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Profesor" title="Profesor">profesor</a> de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Literatura_Espa%C3%B1ola" title="Literatura Española" class="mw-redirect">Literatura Española</a> en la <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Universidad_de_Granada" title="Universidad de Granada">Universidad de Granada</a>.<br /></div><p style="text-align: justify;">Descendiente de una familia granadina muy presente en la vida local, Luis García Montero nació en esta ciudad en 1958 como hijo de Luis García López y Elisa Montero Peña, y cursó estudios en el colegio de los Escolapios. En su adolescencia se aficionó a la hípica y conoció a <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Blas_de_Otero" title="Blas de Otero">Blas de Otero</a>.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">En la <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Universidad_de_Granada" title="Universidad de Granada">Universidad de Granada</a> estudió Filosofía y Letras, donde tuvo por profesor a <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Juan_Carlos_Rodr%C3%ADguez_G%C3%B3mez" title="Juan Carlos Rodríguez Gómez">Juan Carlos Rodríguez Gómez</a>, teórico de la literatura social, hasta licenciarse en 1980 y doctorarse más tarde (1985) con una tesis sobre <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Rafael_Alberti" title="Rafael Alberti">Rafael Alberti</a>, <i>La norma y los estilos en la poesía de Rafael Alberti</i>. Sostuvo con el <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Generaci%C3%B3n_del_27" title="Generación del 27">poeta del 27</a> una gran amistad y preparó la edición de su <i>Poesía Completa</i>.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">Comenzó a trabajar como profesor asociado en la <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Universidad_de_Granada" title="Universidad de Granada">Universidad de Granada</a> en 1981. Recibió el <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Premio_Adon%C3%A1is" title="Premio Adonáis" class="mw-redirect">Premio Adonáis</a> en 1982 por <i>El jardín extranjero</i>. Realizó su memoria de licenciatura en 1984 sobre <i>El teatro medieval. Polémica de una inexistencia</i>.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">Se vinculó al grupo poético de <i>La otra sentimentalidad</i>, corriente que en la <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Poes%C3%ADa_espa%C3%B1ola_contempor%C3%A1nea" title="Poesía española contemporánea">poesía española contemporánea</a> toma el nombre de su primer libro en conjunto, publicado en 1983, y en la que también participaron los poetas <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Javier_Egea" title="Javier Egea">Javier Egea</a> y <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/%C3%81lvaro_Salvador" title="Álvaro Salvador" class="mw-redirect">Álvaro Salvador</a>; la <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Po%C3%A9tica" title="Poética">poética</a> del grupo queda reflejada sobre todo en ese breve libro y en menor medida en el opúsculo <i>Manifiesto albertista</i> (1982) de Luis García Montero y Javier Egea. Su trayectoria personal se fue ampliando en lo que se fue conociendo más tarde como <a href="http://es.wikipedia.org/w/index.php?title=Poes%C3%ADa_de_la_experiencia&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Poesía de la experiencia (aún no redactado)">Poesía de la experiencia</a>, y se caracteriza por la tendencia general a diluir el yo más personal en la experiencia colectiva alejándose de la individualidad estilística y temática de los autores <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Nov%C3%ADsimos" title="Novísimos">novísimos</a> anteriores; García Montero y su grupo sin embargo trataron de relacionarse con la tradición poética anterior acogiéndose a los postulados de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Luis_Cernuda" title="Luis Cernuda">Luis Cernuda</a> y <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Jaime_Gil_de_Biedma" title="Jaime Gil de Biedma">Jaime Gil de Biedma</a> y trataron de unir la estética de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Antonio_Machado" title="Antonio Machado">Antonio Machado</a> y las posiciones de la <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Generaci%C3%B3n_del_50" title="Generación del 50">generación del 50</a>, sin olvidar el <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Surrealismo" title="Surrealismo">surrealismo</a> ni las mejores imágenes de los poetas del <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Barroco" title="Barroco">barroco</a> español o de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Juan_Ram%C3%B3n_Jim%C3%A9nez" title="Juan Ramón Jiménez">Juan Ramón Jiménez</a>.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">La característica más resaltada de Luis García Montero es el narrativismo histórico-biográfico de sus poemas, de una estructura casi teatral o novelística con un personaje o protagonista que cuenta o vive su historia a través de la memoria, del recuerdo o del deseo. Como principal exponente de esta corriente en su trayectoria literaria se identifican conciencia poética, responsabilidad social y meditación moral.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">Su poesía se caracteriza por un lenguaje coloquial y por la reflexión a partir de acontecimientos o situaciones cotidianas, sin llegar a los límites del “realismo sucio” de, por ejemplo, <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Roger_Wolfe" title="Roger Wolfe">Roger Wolfe</a>.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">Ha editado las <i>Rimas</i> de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Gustavo_Adolfo_B%C3%A9cquer" title="Gustavo Adolfo Bécquer">Gustavo Adolfo Bécquer</a>, entre otros trabajos teóricos. También ha cultivado el ensayo y es columnista de opinión. Entre los galardones poéticos que ha obtenido destacan el <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Premio_Federico_Garc%C3%ADa_Lorca" title="Premio Federico García Lorca">Premio Federico García Lorca</a>, el <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Premio_Loewe" title="Premio Loewe">Premio Loewe</a>, el <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Premio_Adon%C3%A1is" title="Premio Adonáis" class="mw-redirect">Premio Adonáis</a> de poesía y el <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Premio_Nacional_de_Poes%C3%ADa" title="Premio Nacional de Poesía">Premio Nacional de Poesía</a> con el que fue galardonado en 1995, y el <a href="http://es.wikipedia.org/w/index.php?title=Premio_Nacional_de_la_Cr%C3%ADtica&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Premio Nacional de la Crítica (aún no redactado)">Premio Nacional de la Crítica</a> en el 2003. Desde 1994 comparte su vida con la escritora <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Almudena_Grandes" title="Almudena Grandes">Almudena Grandes</a>. El viernes 8 de junio de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/2007" title="2007">2007</a> apadrinó a la IX Promoción de Licenciados en Humanidades de la Facultad de Humanidades de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Albacete" title="Albacete">Albacete</a> en la <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Universidad_de_Castilla-La_Mancha" title="Universidad de Castilla-La Mancha">Universidad de Castilla-La Mancha</a>.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-6231128998074900542?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-35355888190927071762009-02-07T02:07:00.002+02:002009-02-08T02:37:20.444+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SY4I2mo4VVI/AAAAAAAAFmc/wJBkNoWEmWw/s1600-h/dantegrossettipersephjpg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 194px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SY4I2mo4VVI/AAAAAAAAFmc/wJBkNoWEmWw/s400/dantegrossettipersephjpg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300183545639621970" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Το σονέτο</span><br /><br />Το σονέτο είναι το μνημείο μιας στιγμής ,<br />Μνημείο από την αιωνιότητα της ψυχής<br />Για μια νεκρή αθάνατη ώρα. Πρόσεξε πρόκειται για<br />Εξαγνιστική μυσταγωγία ή φοβερό οιωνό,<br />Της επίπονης πλήρωσής του ταπεινό.<br />Λάξεψέ το σε φίλντισι ή σε έβενο,<br />Σαν τη Μέρα ή τη Νύχτα να βασιλέψει. Και άσε το Χριστό να δει<br />Την περίφημη περικεφαλαία του στολισμένη μαργαριτάρια και ανατολή.<br /><br />Το σονέτο είναι ένα νόμισμα. Η μια πλευρά του φανερώνει<br />Την ψυχή, η άλλη, σε ποια Εξουσία πρέπει να πληρωθεί.<br />Σαν υποτέλεια στις σεβαστές επικλήσεις<br />Της ζωής, ή σαν Χάρισμα στης Αγάπης την υψηλή ακολουθία<br />Υπηρετεί· ή, στη μέση σκοτεινού κυματοθραύστη υπόκωφη ανάσα,<br />Στου Αμαξά την παλάμη, πληρώνει φόρο στο Θάνατο.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Dante Gabriel Rossetti</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Μετ. Ζωή Ν. Νικολοπούλου</span><br /><br /><span style="font-size:78%;">Αφιερωμένο στον φίλο που μου έστειλε σήμερα τους υπέροχους πίνακες του Rossetti και του Dicksee και τον ευχαριστώ πολύ!</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SY4pC9myuvI/AAAAAAAAFm0/Yu79bGnMlaQ/s1600-h/The+Blessed+Damozel.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 317px; height: 399px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SY4pC9myuvI/AAAAAAAAFm0/Yu79bGnMlaQ/s400/The+Blessed+Damozel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300218942335400690" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(255, 0, 0);">Από την καλαίσθητη έκδοση του Ηριδανού<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SY4LwBDB95I/AAAAAAAAFmk/N7pSkdLUBWE/s1600-h/Rossetti+Dante+Gabriel.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 360px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SY4LwBDB95I/AAAAAAAAFmk/N7pSkdLUBWE/s400/Rossetti+Dante+Gabriel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300186731004426130" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><p><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ο </span><b style="color: rgb(255, 0, 0);">Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι</b><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> (</span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://el.wikipedia.org/wiki/12_%CE%9C%CE%B1%CE%90%CE%BF%CF%85" title="12 Μαΐου">12 Μαΐου</a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">, </span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1828" title="1828">1828</a><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> – </span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://el.wikipedia.org/wiki/10_%CE%91%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85" title="10 Απριλίου">10 Απριλίου</a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">, </span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://el.wikipedia.org/wiki/1882" title="1882">1882</a><span style="color: rgb(255, 0, 0);">)</span> ήταν <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B3%CE%B3%CE%BB%CE%AF%CE%B1" title="Αγγλία">Άγγλος</a> <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82" title="Ποιητής">ποιητής</a>, <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CF%89%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BA%CE%AE" title="Ζωγραφική">ζωγράφος</a> και μεταφραστής.</p> <p>Γιος του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1" title="Ιταλία">Ιταλού</a> μετανάστη ποιητή <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%93%CE%BA%CE%AC%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B5%CE%BB_%CE%A1%CE%BF%CF%83%CE%AD%CF%84%CE%B9&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Γκάμπριελ Ροσέτι (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Γκάμπριελ Ροσέτι</a>, ο Ντάντε γεννήθηκε στο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CE%AF%CE%BD%CE%BF" title="Λονδίνο">Λονδίνο</a>. Η οικογένειά του και οι φίλοι του τον φώναζαν <i>Γκάμπριελ</i>, αλλά στα δημοσιευμένα έργα του έβαζε πρώτο το όνομα Ντάντε, λόγω των λογοτεχνικών συσχετισμών με τον Ιταλό ποιητή <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B9" title="Δάντης Αλιγκιέρι" class="mw-redirect">Δάντη</a>. Ήταν αδερφός της ποιήτριας <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1_%CE%A1%CE%BF%CF%83%CE%AD%CF%84%CE%B9" title="Κριστίνα Ροσέτι">Κριστίνα Ροσέτι</a> και του κριτικού Ουίλιαμ Μάικλ Ροσέτι, και ιδρυτής της Προ-Ραφαηλιτικής Αδερφότητας, μαζί με τους <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A4%CE%B6%CE%BF%CE%BD_%CE%88%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%84_%CE%9C%CE%B9%CE%BB%CE%AD&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Τζον Έβερετ Μιλέ (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Τζον Έβερετ Μιλέ</a> και <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9F%CF%85%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BC_%CE%A7%CF%8C%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CE%BD_%CE%A7%CE%B1%CE%BD%CF%84&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ</a>.</p> <p>Από πολύ μικρή ηλικία, έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία. Όπως όλα τα αδέρφια του, ήθελε να γίνει ποιητής. Ωστόσο, πιο πολύ φιλοδοξούσε να γίνει ζωγράφος, και έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση στην Ιταλική <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B5%CF%83%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD%CE%B1%CF%82" title="Μεσαίωνας">Μεσαιωνική</a> τέχνη. Μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A6%CE%BF%CF%81%CE%BD%CF%84_%CE%9C%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BE_%CE%9C%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%BD&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Φορντ Μάντοξ Μπράουν (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Φορντ Μάντοξ Μπράουν</a>, με τον οποίο διατήρησε στενή φιλία σε όλη του τη ζωή.</p> <p>Μετά την έκθεση του πίνακα του Χόλμαν Χαντ <i>The Eve of St. Agnes</i>, ο Ροσέτι επιζήτησε την φιλία του Χαντ. Ο πίνακας ήταν η απεικόνιση ενός ποιήματος του τότε όχι και τόσο γνωστού ποιητή <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A4%CE%B6%CE%BF%CE%BD_%CE%9A%CE%B9%CF%84%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Τζον Κιτς (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Τζον Κιτς</a>. Το ποίημα του ίδιου του Ροσέτι με τίτλο "The Blessed Damozel" αποτελούσε μίμηση του Κιτς, και έτσι ο Ροσέτι πίστεψε πως ο Χαντ ίσως συμμεριζόταν τα καλλιτεχνικά και λογοτεχνικά του ιδανικά. Μαζί διαμόρφωσαν τη φιλοσοφία της Προ-Ραφαηλιτικής Αδερφότητας. Ο Ροσέτι ενδιαφερόταν πάντα περισσότερο για τα μεσαιωνικά παρά για τα σύγχρονα στοιχεία του κινήματος αυτού. Είχε δημοσιεύσει μεταφράσεις του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B9" title="Δάντης Αλιγκιέρι" class="mw-redirect">Δάντη</a> και άλλων Ιταλών ποιητών του Μεσαίωνα, και προσπαθούσε να ενσωματώνει και στην τέχνη του το στυλ και τα χαρακτηριστικά των Ιταλών ζωγράφων.</p> <p>Ωστόσο, οι πρώτοι πίνακες του Ροσέτι χαρακτηρίζονται από το ρεαλισμό του Προ-Ραφαηλιτικού κινήματος (όπως οι πίνακες "Girlhood of Mary, Virgin" και "Ecce Ancilla Domini" ). Αργότερα, άρχισε να προτιμά περισσότερο συμβολικές και μυθολογικές εικόνες, παρά ρεαλιστικές. Αυτό ισχύει και για την μεταγενέστερη ποίησή του.</p> <p>Αν και είχε την υποστήριξη του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CE%BF%CE%BD_%CE%A1%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B9%CE%BD" title="Τζον Ράσκιν">Τζον Ράσκιν</a>, η κριτική προς τους πίνακές του τον έκανε να αποσυρθεί από τις δημόσιες εκθέσεις, και να στραφεί προς την πώληση των έργων του σε ιδιώτες. Τα έργα του της δεκαετίας 1850 ήταν εμπνευσμένα από ποιήματα του Δάντη Αλιγκιέρι, όπως το <i>La Vita Nuova</i> (το οποίο ο Ροσέτι είχε μεταφράσει στα αγγλικά) και από το βιβλίο του <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A4%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%82_%CE%9C%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%81%CE%B9&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Τόμας Μάλορι (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Τόμας Μάλορι</a> <i>Morte d'Arthur</i>. Το όραμά του σχετικά με τους μύθους του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82_%CE%BA%CF%8D%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%82" title="Αρθουριανός κύκλος">Αρθουριανού κύκλου</a> και το μεσαιωνικό σχέδιο ενέπνευσε και τους φίλους του εκείνης της εποχής, <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9F%CF%85%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BC_%CE%9C%CF%8C%CF%81%CE%B9%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Ουίλιαμ Μόρις (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Ουίλιαμ Μόρις</a> και <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%88%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%81%CE%BD%CF%84_%CE%9C%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%BD_%CE%A4%CE%B6%CF%8C%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Έντουαρντ Μπερν Τζόουνς (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Έντουαρντ Μπερν Τζόουνς</a>.</p> <p>Αυτές οι εξελίξεις προκλήθηκαν από γεγονότα της προσωπικής του ζωής, και συγκεκριμένα από τον θάνατο της συζύγου του <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%95%CE%BB%CE%AF%CE%B6%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B8_%CE%A3%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Ελίζαμπεθ Σίνταλ (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Ελίζαμπεθ Σίνταλ</a>, η οποία είχε πάρει υπερβολική δόση <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9B%CE%AC%CE%B2%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%BF&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Λάβδανο (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">λαβδάνου</a>, όταν το παιδί της γεννήθηκε νεκρό. Ο Ροσέτι υπέφερε από κατάθλιψη, και έθαψε το μεγαλύτερο μέρος των αδημοσίευτων ποιημάτων του στον τάφο της στο Κοιμητήριο Highgate. Εξιδανίκευσε την εικόνα της ως Βεατρίκη του Δάντη σε αρκετούς πίνακες όπως στη "Ευτυχισμένη Βεατρίκη" ("Beata Beatrix").</p> <p>Αυτοί οι πίνακες επρόκειτο να αποτελέσουν μεγάλη επιρροή στην διαμόρφωση του κινήματος του Ευρωπαϊκού <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82" title="Συμβολισμός">συμβολισμού</a>. Η απεικόνιση των γυναικών ήταν σχεδόν μανιωδώς στυλιζαρισμένη. Είχε την τάση να απεικονίζει την νέα ερωμένη του Φάνι Κόρνφορθ ως την επιτομή του ερωτισμού, ενώ μία άλλη ερωμένη του, την Τζέιν Μπέρντεν, σύζυγο του συνεργάτη του Ουίλιαμ Μόρις, ως αιθέρια θεά.</p> <p>Το <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/1871" title="1871">1871</a>, μετά από παρότρυνση των φίλων του, ο Ροσέτι ανέσυρε τα ποιήματά του από τον τάφο της γυναίκας του και τα δημοσίευσε. Η δημοσίευσή τους δημιούργησε αντιπαραθέσεις, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι χαρακτηρίζονταν από υπερβολικό ερωτισμό και αισθησιασμό.</p> <p>Προς το τέλος τη ζωής του, ο Ροσέτι είχε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του εθισμού του στα <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC" title="Ναρκωτικά">ναρκωτικά</a> και την δική του πνευματική αστάθεια, που χειροτέρευε από την αντίδρασή του στην σκληρή κριτική προς τα ποιήματά του που είχε ανασύρει από τον τάφο της γυναίκας του. Πέρασε τα τελευταία του χρόνια απομονωμένος. Πέθανε στο Κεντ της Αγγλίας.</p>Ήταν 9 Απριλίου 1882, Κυριακή του Πάσχα, και θάφτηκε στο Μπέρτσινγκτον-Ον-Ση, μακριά από τον τάφο της Ελίζαμπεθ, όπως είχε ζητήσει.<br /><br />Πηγή βιογραφίας: <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B5_%CE%93%CE%BA%CE%AC%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B5%CE%BB_%CE%A1%CE%BF%CF%83%CE%AD%CF%84%CE%B9">Βικιπαίδεια</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-3535588819092707176?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-52310153202534494982009-02-06T02:23:00.002+02:002009-02-06T19:40:26.285+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYuBNNTLN7I/AAAAAAAAFmM/_0jncJYn8Is/s1600-h/IsabelFoto+Ilustraci%C3%B3n+interna+del+libro+Poetas+Guatemaltecos+del+Siglo+XX.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYuBNNTLN7I/AAAAAAAAFmM/_0jncJYn8Is/s400/IsabelFoto+Ilustraci%C3%B3n+interna+del+libro+Poetas+Guatemaltecos+del+Siglo+XX.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299471450439890866" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Τα διάφορα πρόσωπα της Isabel de los Αngeles Ruano</span><br /><span style="font-size:78%;">Φωτό από το βιβλίο: Ποιητές από την Γουατεμάλα του 20ου αιώνα<br /></span></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Tρία ευέλικτα ποιήματα </span> (I)<br /><br />Το σπίτι δεν έχει ούτε τοίχους,<br />ούτε πόρτες<br />αλλά είναι το σπίτι μου,<br />όπως το άλογό μου χωρίς οπλές,<br />το άλογό μου χωρίς σέλα,<br />όπως τα τραχιά όνειρά μου<br />όπως αυτή η σκληρή λέξη<br />όπως αυτό το τραχύ λαρύγγι<br />το λαρύγγι μου.<br /><br />Ιππεύω την αυγή<br />και κόβω τα τριαντάφυλλα της άνοιξης.<br />Τα ρόδα μου δεν έχουν πέταλα<br />μόνο αγκάθια<br />αλλά είναι τα ρόδα μου.<br />Η λέξη μου είναι ακατέργαστη<br />και τραχιά<br />Εγώ δεν έχω φιλοφρονήσεις για κανέναν,<br />αλλά κόβω τριαντάφυλλα,<br /><br />ιππεύω τα όνειρά μου και τ' άλογό μου,<br />ζω στο σπίτι μου<br />και μιλώ με τη λέξη μου.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Isabel de los Ángeles Ruano</span><br /><span style="font-size:78%;">Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span><br /><br /><br />Μία από τις πιο εντυπωσιακές ποιήτριες που έχω συναντήσει, είναι μία ποιήτρια από την Γουατεμάλα, η <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Isabel de los Αngeles Ruano</span>.<br />Γεννήθηκε στην Πόλη της Γουατεμάλας το 1945, αλλά μέρος της παιδικής της ηλικίας το πέρασε στο Μεξικό. Σύμφωνα με τη βιογραφία της στη σελίδα της <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://www.literaturaguatemalteca.org/ruano.html">Página de Literatura Guatemalteca</a>, η Isabel de los Angeles Ruano το 1964 έλαβε το πτυχίο της ως δασκάλα της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1966, σε ηλικία 21 χρόνων, ταξίδεψε και πάλι στο Μεξικό όπου δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο ποιημάτων με τίτλο Καρυάτιδες, με πρόλογο του Ισπανού ποιητή, León Felipe, ο οποίος της είπε: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">‘Είσαι ένα παιδί, ένας άγγελος, μια ποιήτρια. Έχεις ένα πεπρωμένο. Κι έχεις έρθει να πεις κάτι’</span>. Επέστρεψε στην Γουατεμάλα το 1967 και άρχισε να δουλεύει στα ΜΜΕ ως δημοσιογράφος. Στο τέλος της δεκαετίας του ογδόντα άρχισε να υποφέρει από ψυχικές διαταραχές και αφιερώθηκε στο να γυρνάει στο κέντρο της πρωτεύουσας ως πλανόδιος πωλητής σαπουνιών, αποσμητικών και λοσιόν μαζί με τους στίχους της, ντυμένη άντρας και χρησιμοποιώντας μια ολόκληρη σειρά αντρικών ονομάτων. Σήμερα εξακολουθεί να κάνει το ίδιο, ντυμένη άντρας πάντα και εκτός πραγματικότητας.<br />Το 2001 το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού της απένειμε το Εθνικό Βραβείο της Λογοτεχνίας, Miguel Angel Asturias. Κατά την απονομή, ο Ειδικός Σύμβουλος Λογοτεχνίας του Υπουργείου Πολιτισμού, είπε, ότι <span style="color: rgb(255, 0, 0);">μόνο σ' αυτήν υπάρχει μια ηρωική, απροσμέτρητη συνοχή ζωής και έργου. </span><br />Ο Πανεπιστημιακός Marco Antonio "El Bolo" Flores, στο βιβλίο του «Κριτική των ποιητών της Γουατεμάλα του εικοστού αιώνα», λέει κατά λέξη: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">«Πιστεύω ότι η Ruano είναι μία από τις πιο σημαντικές ποιήτριες του εικοστού αιώνα, και ίσως μία από τις πιο αυθεντικές και ανατρεπτικές φωνές. Για 'κείνη, <span style="font-weight: bold;">η ποίηση αποτελεί τον πυρήνα της ύπαρξής , είναι «το κέντρο στο τιμόνι του αίματος», είναι η ουσία, η υψηλότερη έκφραση της ψυχής, είναι ένα προνόμιο, ένα βήμα που μας φέρνει πιο κοντά σε μια ομοιότητα με το θείο</span>».</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-5231015320253449498?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-80698308409947950272009-02-04T20:35:00.001+02:002009-02-04T20:36:32.918+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYnO8J-HnNI/AAAAAAAAFmE/RNcGROTn5tI/s1600-h/Monserrat+Abell%C3%B3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 230px; height: 327px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYnO8J-HnNI/AAAAAAAAFmE/RNcGROTn5tI/s400/Monserrat+Abell%C3%B3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298993969442036946" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Σ'ΕΝΑ ΚΟΣΚΙΝΟ</span><br /><br />Σ' ένα κόσκινο<br />ρίχνω λέξεις.<br />Τις πιο όμορφες<br />ποτέ δε θα τις έχω.<br />Για πάντα χαμένες<br />μέσα στα λεπτά δίχτυα<br />της ζωής.<br /><br />Μακριά σαν μια κλωστή, η βελόνα<br />με βελονιά τραχιά, αβέβαιη.<br />Ράβω νεκρές ελπίδες<br />σε παράξενους σάκους, λερωμένους,<br />σε σχήματα επιμήκη.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Montserrat Abelló</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Vida diaria, 1963. Traducción de Neus Aguado.</span><br /><span style="font-size:78%;">Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Montserrat Abelló (Tarragona, 1918). Poeta y traductora. Además de su obra poética, como Vida diària (1963), Foc a les mans (1990), o Dins l'esfera del temps (1998), premio Crítica Serra d'Or, cabe destacar sus traducciones de poetas anglosajonas, sobre todo de Sylvia Plath. También traduce al inglés textos de Salvador Espriu i Mercè Rodoreda, entre otros, que contribuyen decisivamente en la difusión de la literatura catalana en el extranjero.<br /><br />La poesía de Monserrat Abelló se caracteriza por el verso corto, las imágenes sugerentes, el tono incisivo y un cuidado ritmo interno. El amor, la soledad, el paso del tiempo y la misma creación poética son sus temas más habituales.<br /><br />En el año 2002 reune su obra poética en un único volumen, Al cor de les paraules, galardonado con el premio Cavall Verd de poesía del 2003, el premio Quima Jaume de reconocimiento a la creación poética del 2003, y el premio Lletra d'Or del mismo año. Comprometida con los movimientos feministas des de la década de 1970, es autora de algunas antologías de poesía hecha por mujeres, entre las que destaca Cares a la finestra: vint dones poetes de parla anglesa del segle XX (1993). En 2007 recibe el premio Cavall Verd-Rafael Jaume por las traducciones de Sylvia Plath, y en 2008 el premio Jaume Fuster de los escritores catalanes y el Premi d'Honor de les Lletres Catalanes.<br /><br />Es socia de honor de la Associació d'Escriptors en Llengua Catalana.<br /><br /><br />EN UNA CRIBA…<br /><br />En una criba<br />lanzo palabras.<br />Las más bellas<br />nunca podré tenerlas.<br />Por siempre perdidas<br />entre las finas mallas<br />de la vida.<br /><br />Larga como un hilo, la aguja<br />de puntada áspera, insegura.<br />Coso esperanzas muertas<br />en sacos extraños, manchados,<br />de formas alargadas.<br /><br />Vida diaria, 1963. Traducción de Neus Aguado.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-8069830840994795027?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-35651546941188229552009-02-03T01:03:00.001+02:002009-02-03T01:17:16.026+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYdmQgoYurI/AAAAAAAAFls/xZ3QT2BQB-Y/s1600-h/pizal.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 280px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYdmQgoYurI/AAAAAAAAFls/xZ3QT2BQB-Y/s400/pizal.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298315920447945394" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Στον Antonio Porchia<br /><br />II<br /><br />Μπουένος Άιρες 20 Απριλίου 1963<br /><br />Αγαπητέ φίλε Antonio Porchia:<br /><br />Πώς μπορούμε να μιλήσουμε για το ανομολόγητο; Μόνο μέσα από τις Φωνές. Μόνο αυτές έχουν καταφέρει να κάνουν πλήρη αυτή τη γλώσσα, μόνο αυτές μπόρεσαν να γεμίσουν με αίμα τις λέξεις και να τις μετατρέψουν στη Λέξη, τη μόνη έγκυρη. Αν δεν συλλογιζόμουν το μεγάλο μου σεβασμό σε σας, ίσως να μην έστελνα αυτές τις γραμμές. Μια άποψη είναι να μιλήσουμε για τις Φωνές σ' ένα ανώνυμο ακροατήριο και μια άλλη στον δημιουργό τους. Δεν είναι δυνατόν -τουλάχιστον στην περίπτωσή μου- να τις εξηγήσω ή να τις σχολιάσω· το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι όσο τις διάβαζα, αυτές -που περιέχουν όλες τις απαντήσεις- μου δημιούργησαν μια σιωπηλή ηχώ που δεχόμουν γλυκά. Μια ηχώ σαν προερχόμενη προ αμνημονεύτων ετών, που σαν ν' αναφερόταν στις δικές μας ρίζες, στα βάθη της ζωής. Μου συνέβη μια από 'κείνες τις διαδικασίες αναπόλησης, που μπορούν να φέρουν μόνο οι μεγάλες και ευτυχείς συναντήσεις. Και το οφείλω σε σας. Οι Φωνές σας είναι ότι πιο καθαρό και υπέροχο υπάρχει στον κόσμο. Και είστε εσείς που τις δημιουργήσατε. Σας ευχαριστώ.<br /><br />Δική σας<br />Alejandra Pizarnik<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">Μετ. Μαριάννα Τζανάκη</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYd6gU3avyI/AAAAAAAAFl0/hWYgZkqsMSM/s1600-h/Porchiajpg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 209px; height: 234px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYd6gU3avyI/AAAAAAAAFl0/hWYgZkqsMSM/s400/Porchiajpg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298338182400229154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:78%;">Antonio Porchia, φωτογραφία από το “Crisis” Περιοδικό No 37 – έτος 1976</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-3565154694118822955?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-41599841037374724462009-02-02T01:54:00.007+02:002009-02-17T23:51:56.392+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYY07BxqGTI/AAAAAAAAFlk/UwrMJoEFxjc/s1600-h/biedma.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 361px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYY07BxqGTI/AAAAAAAAFlk/UwrMJoEFxjc/s400/biedma.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297980200341608754" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Μετά το θάνατο του Jaime Gil de Biedma</span><br /><br />Στον κήπο, διαβάζοντας,<br />η σκιά του σπιτιού μου σκοτεινιάζει τις σελίδες<br />και το αιφνίδιο κρύο του τέλους του Αυγούστου<br />με κάνει να σε σκέφτομαι.<br /><br />Ο κήπος και το κοντινό σπίτι<br />όπου τιτίβιζαν τα πουλιά στ' αναρριχώμενα,<br />μια αυγουστιάτικη νύχτα, όταν πήγαινε να σκοτεινιάσει<br />και κρατιόταν ακόμα το βιβλίο στο χέρι,<br />ήταν, θυμάμαι, σημάδι δικό σου του θανάτου.<br />Μακάρι στην κόλαση των τελευταίων σου ημερών<br />να σου έδινα αυτή την ψευδαίσθηση<br />λίγη γλυκύτητα, παρόλο που δεν το πιστεύω.<br /><br />Ειρηνικά στο τέλος μαζί μου,<br />μπορώ πια να σε θυμάμαι,<br />όχι στις τρομερές ώρες, αλλά εδώ<br />το καλοκαίρι του περασμένου χρόνου,<br />όταν ασφυκτικά<br />-τόσοι μήνες διαγραμμμένοι-<br />επιστρέφουν οι ευτυχισμένες εικόνες<br />προδομένες από την εικόνα του θανάτου...<br />Αύγουστος στον κήπο, καταμεσήμερο.<br /><br />Ποτήρια από λευκό κρασί<br />αφημένα στο γρασίδι, κοντά στην πισίνα,<br />ζέστη κάτω απ' τα δέντρα. Και φωνές<br />που φωνάζουν ονόματα.<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">---------------------------</span>Άνχελ,<br />Χουάν, Μαρία Ρόσα, Μαρθελίνο, Χοακίνα<br />-Χοακίνα με στηθάκια μήλου.<br />Εσύ επέστρεφες γελώντας απ' το τηλέφωνο<br />αναγγέλοντας περισσότερο κόσμο που ερχόταν:<br />σε θυμάμαι να τρέχεις,<br />τη σβηστή έκρηξη του κορμιού σου στο νερό.<br /><br />Και τις νύχτες επίσης της απόλυτης ελευθερίας<br />στο ευρύχωρο σπίτι, όλο για μας,<br />ίδιο με εγκαταλελειμμένο μοναστήρι,<br />και η νοσταλγία για τις μυστικές πόρτες,<br />εκείνο το τρέξιμο προς τα δωμάτια,<br />το ψάξιμο στις ντουλάπες<br />και η διασκεδαστική εναλλαγή<br />από το γύμνωμα στη μεταμφίεση, ξεσκονίζοντας<br />ρόμπες, ψηλές μπότες και σλιπάκια,<br />παρορμητικές σκηνές,<br />παλιά ερωτικά όνειρα της εφηβείας μας,<br />αγόρι μοναχικό.<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">------------------</span>Θυμάσαι την Καρμίνα,<br />τη χοντρή Καρμίνα ν' ανεβαίνει τη σκάλα<br />με τον φουσκωτό κώλο<br />και να κουβαλάει στο χέρι ένα κηροπήγιο;<br />Ήταν ένα καλοκαίρι ευτυχισμένο.<br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">-----------------------------</span>...Το τελευταίο καλοκαίρι </span><br /><span style="font-style: italic;">της νιότης μας, </span>είπες στον Χουάν<br />στην Μπαρτσελόνα σε νοσταλγική<br />αναδρομή,<br />και είχες δίκιο. Ύστερα ήρθε ο Χειμώνας,<br />η κόλαση των μηνών<br />και οι μήνες της αγωνίας<br />και η νύχτα του τέλους με χάπια κι αλκοόλ<br />κι ο εμετός στο μαξιλάρι.<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">--------------------------</span>Εγώ διασώθηκα γράφοντας<br />μετά το θάνατο του Jaime Gil de Biedma.<br /><br />Από τους δύο, ήσουν εσύ που καλύτερα έγραφες.<br />Τώρα ξέρω μέχρι ποιού σημείου ήταν δικά σου<br />ο πόθος του οράματος και ο σαρκασμός,<br />η σιωπηλή ρομαντικότητα που πάλλεται στα ποιήματά μου<br />αυτά που εγώ προτιμώ, για παράδειγμα στην Πανδημική...<br />Κάποιες φορές αναρωτιέμαι<br />πώς θα ήταν χωρίς εσένα η ποίησή μου.<br /><br />Αν και μάλλον ήμουν εγώ αυτός που σε δίδαξε.<br />Που σε δίδαξε να έρχεσαι στα όνειρά μου,<br />από δειλία, διαφθείροντάς τα.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Jaime Gil de Biedma</span><br /><span style="font-size:78%;">Μετ. <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μαριάννα Τζανάκη</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SZsxNc5k1FI/AAAAAAAAFo0/9jcx-9KX7II/s1600-h/Jaime_Gil_Biedma.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 310px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SZsxNc5k1FI/AAAAAAAAFo0/9jcx-9KX7II/s400/Jaime_Gil_Biedma.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303887093324633170" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Jaime Gil de Biedma y Alba (Barcelona, 13 de noviembre de 1929 - † Barcelona, 8 de enero de 1990). </span>Ισπανός ποιητής, από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της γενιάς του '50. Γιος μεγάλης αριστοκρατικής οικογένειας, άρχισε να σπουδάζει Δίκαιο στην Βαρκελώνη όπου γεννήθηκε και συνέχισε στη Σαλαμάνκα απ' όπου και αποφοίτησε. Η ποίησή του συνδέεται με αυτήν του Vallejo, του Antonio Machado και με τον ντελικάτο ερωτισμό του Cernuda. Αν και το έργο του δεν είναι πολύ μεγάλο, έχει ασκήσει μεγάλη επιρροή στις τελευταίες γενιές.<br /><br />"De todas las historias de la Historia la más triste sin duda es la de España porque termina mal".<br /><br />"Από όλες τις ιστορίες της Ιστορίας, η πιο θλιβερή είναι αναμφίβολα αυτή της Ισπανίας, δεδομένου ότι τελειώνει άσχημα."<br /><br />«Πολύ φτωχός άνθρωπος πρέπει να είναι κάποιος αν δεν αφήσει στο έργο του -σχεδόν χωρίς να το υπολογίσει- κάτι από τη μοναδική και εσωτερική ανάγκη του να ζήσει. Εν τέλει, ένα βιβλίο ποιημάτων δεν πρέπει να είναι τίποτ' άλλο από την ιστορία ενός ανθρώπου που είναι ο δημιουργός του, αλλά ανυψωμένη σε ένα επίπεδο σημασίας στο οποίο η ζωή του καθενός είναι πια η ζωή όλων των ανθρώπων, ή τουλάχιστον -να έχουν ληφθεί υπ' όψιν τα αναπόφευκτα όρια της κάθε προσωπικής εμπειρίας -κάποιων ανάμεσα σ' αυτούς».<br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">JAIME GIL DE BIEDMA</span><br /><span style="font-size:78%;">Μετ.<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Μαριάννα Τζανάκη</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-4159984103737472446?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-22795312446021937512009-02-01T01:47:00.000+02:002009-02-01T02:06:23.936+02:00<div style="text-align: center;"><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/on_0rt6unrg&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/on_0rt6unrg&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object><br /></div><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Μπαλάντα για τους ανδαλουσιανούς ποιητές του σήμερα</span><br /><br />Τί τραγουδούν οι ανδαλουσιανοί ποιητές του τώρα;<br />Τί κοιτούν οι ανδαλουσιανοί ποιητές του τώρα;<br />Τί νιώθουν οι ανδαλουσιανοί ποιητές του τώρα;<br /><br />Τραγουδούν με φωνή άντρα, αλλά πού είναι οι άντρες;<br />Με μάτια άντρα κοιτούν, αλλά πού είναι οι άντρες;<br />Με στήθος άντρα νιώθουν, αλλά πού είναι οι άντρες;<br /><br />Τραγουδούν, κι όταν τραγουδούν φαίνεται πως είναι μόνοι.<br />Κοιτούν, κι όπως κοιτούν φαίνεται πως είναι μόνοι.<br />Νιώθουν, κι όταν νιώθουν φαίνεται πως είναι μόνοι.<br /><br />Είναι που πια η Ανδαλουσία απόμεινε χωρίς ψυχή;<br />Είναι ίσως που στ' ανδαλουσιανά βουνά δεν υπάρχει ψυχή;<br />Που στις θάλασσες και στους ανδαλουσιανούς κάμπους δεν υπάρχει ψυχή;<br /><br />Δεν θα υπάρχει πια κανείς ν' απαντήσει στη φωνή του ποιητή;<br />Ποιός κοιτάζει την ανοιχτή καρδιά του ποιητή;<br />Τόσα πράγματα πέθαναν, ώστε δεν υπάρχει παρά ο ποιητής;<br /><br />Τραγουδήστε δυνατά. Θ' ακούσετε πως ακούνε άλλα αυτιά.<br />Κοιτάξτε ψηλά. Θα δείτε πως κοιτούν άλλα μάτια.<br />Καρδιοχτυπήστε δυνατά. Θα γνωρίσετε πως πάλλεται έν' άλλο αίμα.<br /><br />Δεν είναι πια βαθιά ο ποιητής στο σκοτεινό του υπόγειο,<br />κλειδωμένος. Το τραγούδι του ανέρχεται πιο βαθύ<br />όταν, ανοιχτό στον αέρα, είναι πια όλων των ανδρών.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Rafael Alberti</span><br />Μετ: <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:78%;" >Μαριάννα Τζανάκη<br /></span><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Y9_zT-Eo7S0&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Y9_zT-Eo7S0&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-2279531244602193751?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-82059614381305068192009-01-29T19:55:00.002+02:002009-01-29T20:30:51.235+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYGmesRlqiI/AAAAAAAAFlE/yCIx6eOBTUg/s1600-h/iliopoulosspur11.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 331px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYGmesRlqiI/AAAAAAAAFlE/yCIx6eOBTUg/s400/iliopoulosspur11.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296697682975631906" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Ήρωας λακτίζει διαφήμιση</span><br /><br />Η διαφήμιση εσωρούχων στη στάση του τρόλεϋ<br />ήταν βάναυση.<br />Μόνος αυτός , με κίνηση χορευτική<br />με μια του σώματος ποιητική φίνα κι απρόσμενη έκθλιψη<br />την έπληξε.<br /><br />Δυνατό χτύπημα<br />μες στην αυθάδικη καρδιά της Nέας Τάξης<br />των εικόνων.<br /><br />Ματαίως.<br />Βλέπεις, δεν μέτρησε καλά <br />την έτσι απροσδόκητα απάνθρωπη του υλικού αντοχή<br />ο νέος αυτός, συνθετικών σημάτων μαχητής..<br />Αλλ’ απεχώρησε αγέρωχος<br />ο Σαολίν<br />κι αγνόησε τους ντροπαλούς και χαμηλόφωνους επαίνους<br />και τ’ αραιά χειροκροτήματα<br />ολίγων νοημόνων.<br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Σπύρος Ηλιόπουλος</span><br /><span style="font-size:78%;">Αδημοσίευτο</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Περί τελείας καλλονής</span><br /><br />Ω συννεφόχρωμα, ωχρά μου βλέφαρα κι ονειροθαμπωμένα μάτια,<br />οι ποιηταί που κοπιάζουν σε όλη των τη ζωή<br />να πλάσουνε μια τέλεια καλλονή στον στίχο,<br />από μιας γυναίκας τ' ονειροπόλο βλέμμα ταπεινώνονται<br />κι από την ράθυμη μελαγχολία των άστρων.<br />Γι αυτό θα υποκλιθεί η καρδιά μου, καθώς η δρόσος<br />ύπνο θα σταλάζει, ώσπου ο Θεός να κάψει τον Καιρό,<br />μπροστά στα ράθυμα τ' αστέρια και μπροστά σας.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">William Butler Yeats</span><span style="font-weight: bold;">, Ο άνεμος στις καλαμιές(1899)<br />Μετάφραση</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">: Σπύρος Ηλιόπουλος</span><br /><span style="font-size:78%;">W.B. Yeats, 70 ερωτικά, εκδόσεις Εστία</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Ο ποιητής στην αγαπημένη του</span><br /><br />Με ταπεινά χέρια σου φέρνω<br />τα βιβλία των αναρίθμητων ονείρων μου<br />-λευκή γυναίκα που το πάθος έχει φθείρει<br />σαν την παλίρροια που τρώει την γκρίζαν άμμο-<br />και με καρδιά παλαιότερη απ' το κέρας<br />το ξέχειλο απ' τη λευκή τη φλόγα του Καιρού·<br />λευκή γυναίκα των αναρίθμητων ονείρων,<br />σου φέρνω τους περιπαθείς μου στίχους.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">William Butler Yeats</span><span style="font-weight: bold;">, Ο άνεμος στις καλαμιές(1899)<br />Μετάφραση</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">: Σπύρος Ηλιόπουλος</span><br /><span style="font-size:78%;">W.B. Yeats, 70 ερωτικά, εκδόσεις Εστία</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Οι φιλόλογοι</span><br /><br />Φαλάκρες σεβαστές που λησμονούν τις αμαρτίες τους,<br />γέρικα και σεβάσμια, σοφά κεφάλια,<br />διορθώνουν, κι εξηγούν, και σχολιάζουν στίχους<br />που κάποιοι νεαροί, στο στρώμα ξάπρυπνοι<br />ταιριάξανε μες στην απόγνωση του έρωτά τους<br />για να χαϊδέψουνε της ομορφιάς το άμαθο αυτί.<br /><br />Σέρνονται όλοι εκεί· όλοι βήχουν μελάνι·<br />με τα στραβά παπούτσια τους λιώνουνε το χαλί·<br />όλοι νομίζουν ό,τι και οι άλλοι·<br />όλοι τους είναι με γνωστούς γνωστών γνωστοί.<br />Μα, Θεέ μου, τί θα έλεγε το έρμο τους κεφάλι<br />ο Κάτουλλος αν είχε τη γεροντική περπατησιά τους;<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">William Butler Yeats, </span><span style="font-weight: bold;">Οι αγριόκυκνοι στο Κουλ(1919)</span><br /><span style="font-weight: bold;">Μετάφραση</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">: Σπύρος Ηλιόπουλος</span><br /><span style="font-size:78%;">W.B. Yeats, 70 ερωτικά, εκδόσεις Εστία</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYGh-DXstYI/AAAAAAAAFk8/6MZnygX0XUk/s1600-h/iliopoulosspuros.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 252px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SYGh-DXstYI/AAAAAAAAFk8/6MZnygX0XUk/s400/iliopoulosspuros.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296692724193080706" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ο Σπύρος Ηλιόπουλος γεννήθηκε το 1951 στο Αίγιο. Ακολούθησε διάφορες σπουδές (ιατρική, ψυχολογία κ.α.). Στο τέλος όμως αποφοίτησε από το Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Παν/μίου Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακά και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Warwick. Τώρα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου διδάσκει κυρίως αγγλική και ιρλανδική ποίηση. Έχει επίσης διδάξει λογοτεχνία, πολιτισμό, και μετάφραση στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και έχει εργασθεί ως μεταφραστής, φιλολογικός επιμελητής και ανταποκριτής.. Οι δημοσιεύσεις του περιλαμβάνουν βιβλία για τον W. B. Yeats, τον William Blake, τον E. A. Poe και τον Rudyard Kipling , δοκίμια, ανακοινώσεις, βιβλιογραφίες και βιβλιοκρισίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ποιήματα, καθώς και μεταφράσεις από το έργο των William Blake, W. B. Yeats, D. H. Lawrence, Ted Hughes, Cesare Brandi κ.α.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-8205961438130506819?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-46638607962949968132009-01-20T23:31:00.008+02:002009-01-21T00:27:53.123+02:00<div style="text-align: center;"><embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=3571625039105345906&amp;hl=el&amp;fs=true" style="width: 400px; height: 326px;" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" type="application/x-shockwave-flash"></embed></div><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Η αγάπη του Ποιητή</span><br /><br />Μ' απάντησες στο δρόμο σου, Ποιητή.<br />Ήμουν το πρωτολούλουδο του Απρίλη.<br />Η δίψα της αγάπης που ζητεί<br />σου φλόγιζε τη σκέψη και τα χείλη.<br /><br />Ήμουν το πρωτολούλουδο. Κλειστή<br />τότε η πηγή των στοχασμών μου, εμίλει<br />μόνο η καρδιά μου αθώα και λατρευτή,<br />όταν το πρώτο βλέμμα μου είχες στείλει.<br /><br />Με τον καιρό, τον πόθο σου σ' εμέ<br />να φανερώσεις σίμωσες. Ωιμέ,<br />είμασταν μια γενιάς παιδιά. Η καρδιά μας<br /><br />Αγάπαε με το πάθος που ζητά<br />να πάρει, το αισθανθήκαμε φριχτά<br />και πήραμεν αλλούθε τη ματιά μας.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Μαρία Πολυδούρη</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">Σενάριο: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Τάσος Ψαρράς</span><br />Σκηνοθεσία: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Τάσος Ψαρράς</span><br />Πρωταγωνιστούν: <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Μαρία Κίτσου</span>, Μενέλαος Χαζαράκης, Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Εκάβη Ντούμα, Νικολέτα Κοτσαηλίδου, Μαίρη Ιγγλέση, Στεφανία Γουλιώτη, Γιώργος Αρμένης, Γιώργος Μωρογιάννης, Βασίλης Καραμπούλας, Μάνος Βακούσης, Ουρανία Μπασλή, Ηλίας Λογοθέτης<br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5Xk9pSlcCCg&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/5Xk9pSlcCCg&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object></div><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον</span><br /><br />Τι θέλω πια να δέχομαι την προστασία της Μούσας;<br />Να σφίγγω την καρδιά μου να δεχτεί<br />τις νέες αγάπες, πίστες και χαρές της,<br />τάχα πως είναι μοίρα μου κ' είναι και διαλεχτή!<br /><br />Πάει ο καιρός που αχτιδωτό το αστέρι της ματιάς μου<br />έφεγγε και των θείων και των γηίνων.<br />Ω των παθών δεν κράτησα εγώ την ανόσια Λύρα,<br />εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον.<br /><br />Και τραγουδούσα τον καημό της άσπιλης ψυχής μου<br />μεσ' στων δακρύων την ευχαριστία<br />κι όλη η χαρά του τραγουδιού μου ήταν, πως τη φωνή μου<br />θα τη δεχόταν μια βραδιά μπρος στη φτωχή του εστία.<br /><br />Κι ως διάβαζα στα μάτια του κάποτε τη χαρά του,<br />ποιά δόξα ακριβή να πω;<br />Στο χωρισμό μας τού'φερναν σα χελιδόνια οι στίχοι<br />μήνυμα, πως από μακριά διπλά τον αγαπώ.<br /><br />Τώρα καμιά, καμιάν ηχώ δεν άφησε η φωνή μου<br />σπαραχτική όταν γέμισε μιας νύχτας το σκοτάδι.<br />Όμως όλοι φοβήθηκαν και γω πιστεύω ακόμα<br />αληθινά πως τη βαριά χτύπησα πόρτα του Άδη.<br /><br />Λοιπόν γιατί να δέχομαι το κάλεσμα της Μούσας;<br />Σαρκάζει η πίστη μέσα μου των θείων και των γηίνων.<br />Μια ανόσια Λύρα των παθών σε μένα δεν ταιριάζει.<br />Εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Από τα... ανεπίδοτα</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Μόνο γιατί μ' αγάπησες</span><br /><br />Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ' αγάπησες<br />στα περασμένα χρόνια.<br />Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα<br />και σε βροχή, σε χιόνια,<br />δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.<br />Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου<br />μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,<br />μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο<br />κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,<br />μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.<br />Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν<br />με την ψυχή στο βλέμμα,<br />περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο<br />της ύπαρξής μου στέμμα,<br />μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.<br />Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα<br />γι' αυτό η ζωή μου εδόθη<br />στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη<br />μένα η ζωή πληρώθη.<br />Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.<br />Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες<br />έζησα, να πληθαίνω<br />τα ονείρατά σου, ωραίε, που βασίλεψες<br />κι έτσι γλυκά πεθαίνω<br />μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Μαρία Πολυδούρη</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">(Οι τρίλιες που σβήνουν, 1928)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-4663860796294996813?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-67001373274576905222009-01-18T21:02:00.009+02:002009-01-18T22:26:55.433+02:00<object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jMuDwlZUsU8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jMuDwlZUsU8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΑΝΑΗ 1 13/2/1913 - 18/1/2009 Ζωή μου πάντα, ήταν τα γράμματα.</span><br /><br /><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jyCtHpobE-k&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jyCtHpobE-k&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΑΝΑΗ 2 13/2/1913 - 18/1/2009 Τα χρόνια της κατοχής και η φυλακή</span><br /><br /><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6-F-mydCgQ4&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/6-F-mydCgQ4&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΑΝΑΗ 3 13/2/1913 - 18/1/2009 στη Χιλιανή χούντα</span><br /><span style="font-weight: bold;">Ακούστε τη συγκλονιστική μαρτυρία της Δανάης για το αηδόνι τον Victor Jara!!!</span><br /><br /><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/V9S1AT6rFQs&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/V9S1AT6rFQs&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΑΝΑΗ 4 13/2/1913 - 18/1/2009 ο φίλος μου ο Φρέντυ Γερμανός</span><br /><br /><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LbVUo4cImE4&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LbVUo4cImE4&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΑΝΑΗ 5 13/2/1913 - 18/1/2009 το κράτος μου απονέμει μετάλλια</span><br /><br /><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DBN7MBUVhoM&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/DBN7MBUVhoM&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΔΑΝΑΗ 6 13/2/1913 - 18/1/2009 (τελευταίο)</span><br /><br />Δαυίδ Ναχμίας εκπομπή ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ 2002<br /><br /><div style="text-align: justify;">Η Δανάη Στρατηγοπούλου, τραγουδίστρια, μουσικός, συγγραφέας, καθηγήτρια της ελληνικής λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Σαντιάγκο της Χιλής καθώς και φωνητικής μουσικής σε πολλά ωδεία. Γεννήθηκε μεν στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου του 1913 (κατά άλλους 1911) αλλά τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε στη Γαλλία (Παρίσι και Μασσαλία). Το 1935 πρωτοεμφανίζεται ως δημοσιογράφος ενώ ένα χρόνο μετά το 1936 ασχολείται πλέον επαγγελματικά με το καλλιτεχνικό της πάθος που ήταν το τραγούδι. Τη τέχνη του τραγουδιού διδάχθηκε από την εξαίρετη τότε καλλιτέχνιδα Μάγγη Καρατζά. Έτσι αργότερα συμμετέχει στη Μάντρα του Αττίκ με ίδιο καλλιτεχνικό όνομα Δανάη όπου και διέπρεψε ως η καλλίτερη ερμηνεύτρια των αξιόλογων συνθέσεων του Αττίκ και Χαιρόπουλου, αποδίδοντας επίσης με εξαιρετική επιτυχία ελληνικά δημοτικά τραγούδια καθώς και ιδιότυπες ισπανικές μελωδίες.<br /><br />Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η Δανάη κατέφυγε στα Τρίκαλα όπου και διέμενε η αδελφή της. Το 1946 βρίσκεται καθηγήτρια φωνητικής μουσικής στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών και στη Δραματική Σχολή Ευγ. Χατζίσκου. Στην περίοδο της Χούντας διετέλεσε καθηγήτρια "τιμής ένεκεν" στην έδρα Ελληνικής Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγκο και κατά την περίοδο 1972-1973 τακτική έμμισθη καθηγήτρια στο αυτό Πανεπιστήμιο.<br />Είναι μέλος της Εταιρίας Στιχουργών και Μουσικοσυνθετών Ελλάδος, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Επιτροπής Αλληλεγγύης με την Χιλή, του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών κ.ά. Επίσης η Δανάη έχει δώσει σειρά διαλέξεων σε Πανεπιστήμια της Χιλής καθώς και πολλά ρεσιτάλ με ελληνικά τραγούδια. Έχει τιμηθεί με πολλές καλλιτεχνικές διακρίσεις, επαίνους, δύο βραβεία για τους στίχους της καθώς και ειδικό βραβείο της Προεδρίας της Χιλής επί Αλλιέντε στο Φεστιβάλ του Χιλιανού ελαφρού τραγουδιού το 1972. Η Δανάη ομιλεί επίσης γαλλικά, ισπανικά και αγγλικά και είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Διατηρεί δε άριστες σχέσεις με την Χιλιανή Πρεσβεία των Αθηνών.<br /><br />Στο πλούσιο συγγραφικό της έργο ξεχωριστή θέση κατέχουν οι μεταφράσεις της, στίχων του Παύλου Νερούδα. Έχει εκδώσει πολλά βιβλία καθώς και τον δίσκο «Τα ποιο όμορφα τραγούδια του Αττίκ». Επίσης διατηρεί το ψευδώνυμο «Αργυρώ Καλιγά».<br />Υπεύθυνη εκπομπής: Δήμητρα Γκουντούνα. Καλλιτεχνικός σύμβουλος Αλέξης Κώστας. Τραγούδησε η Νένα Βενετσάνου Nena Venetsanou Έπαιξαν οι μουσικοί: μπάσο: Χάρης Μέρμιγκας Mermigas Mermingas. Βιολί: Λέιντα Ταχιράτζ Leida Tahiraj. Τσέλλο: Ρία Αναστασίου Ria Anastasiou. Κρουστά: Αλέξης Κώστας Alexis Kostas. Κιθάρα: Νίκος Μανιταράς Nikos Manitaras. πιάνο: Δαυίδ Ναχμίας. Μαντολίνο: Μιχάλης Σωτηράκης Mihalis Sotirakis<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ευχαριστώ από καρδιάς τον φίλο </span><a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);" class="hLink fn n contributor" onmousedown="urchinTracker('/Events/VideoWatch/ChannelNameLink');" href="http://www.blogger.com/user/GreekRetro">GreekRetro</a><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">,</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">που ανέβασε τα βιντεάκια της εξαιρετικής συνέντευξης της Δανάης, στο YouTube! Καθώς και όσους ανεβάζουν τα σπάνια τραγούδια που χαιρόμαστε. Ας είναι καλά...</span></div><br /><br /><object width="225" height="144"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OB0EIyPUxB4&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/OB0EIyPUxB4&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="225" height="144"></embed></object><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ</span><br /><br />Ζητάτε να σας πω τον πρώτο μου σκοπό<br />Τα περασμένα μου γινάτια<br />Ζητάτε είδα μάτια, με σκίζετε κομμάτια<br /><br />Σε μια παλιά πληγή που ακόμα αιμορραγεί<br />Μη μου γυρνάτε το μαχαίρι<br />Αφού ο καθένας ξέρει τι πόνο θα μου φέρει<br /><br />Είναι πολύ σκληρό να σου ζητάν να τραγουδήσεις<br />Ένα παλιό σκοπό που προσπαθείς να λησμονήσεις<br />Στο γλέντι σας αυτό δεν θα 'τανε σωστό<br />Αντίς γι' άλλο πιοτό να πιω εγώ φαρμάκι<br />Μ' ένα τέτοιο τραγουδάκι<br /><br />Γελάτε ειρωνικά και λέτε μυστικά<br />Ίσως με κάποια καταφρόνια<br />Μια και πέρασαν χρόνια εσύ τι κλαις αιώνια<br /><br />Γιατί βαρυγκωμείς δεν είδαμε κι εμείς<br />Μιαν ομορφιά μέσα στη ζήση<br />Δεν πήραμ' απ' τη φύση καρδιά για ν' αγαπήσει<br /><br />Αμ δεν ειν' οι καρδιές στον κόσμο το ίδιο καμωμένες<br />Ούτε κι οι ομορφιές στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες<br />Κι εδώ στη συντροφιά σε κάθε μου ρουφιά<br />Ξεχνώ μιαν ομορφιά που γιόμιζε μεράκι<br />Το παλιό μου τραγουδάκι<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br />Δανάη<br />Κλέων Τριανταφύλλου (Αττίκ) .. στο πιάνο ο Μίμης Πλέσσας</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-6700137327457690522?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-74062810684548238922008-12-07T03:22:00.008+02:002009-02-01T02:08:28.775+02:00<p align="center"><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/msme0n22T_w&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/msme0n22T_w&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></p><p align="center"><br /><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Joan Margarit, Premio Nacional de Poesia 2008, con su poema<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STsoIiOQN2I/AAAAAAAAFTs/oiqMcniFUAA/s1600-h/casademisericordia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276855515485321058" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 318px; cursor: pointer; height: 400px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STsoIiOQN2I/AAAAAAAAFTs/oiqMcniFUAA/s400/casademisericordia.jpg" border="0" /></a><br /><br />"Casa de Misericordia"<br /></span><br /></strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong>Casa de Misericordia<br />Οίκος της Ευσπλαχνίας<br /></strong></span><br />Ο πατέρας τουφεκισμένος.<br />Ή, όπως είπε ο δικαστής, εκτελεσμένος.<br />Η μητέρα, τώρα η δυστυχία, η πείνα,<br />Η αίτηση που κάποιος της γράφει στη γραφομηχανή:<br />Χαιρετίζω τον Νικητή, του Δευτέρου Θριαμβικού Χρόνου,<br />Αιτούμαι στην Εξοχότητά σας να μπορέσω ν'αφήσω τους γιους μου<br />στον Οίκο της Ευσπλαχνίας.<br /><br />Το κρύο του πρωινού βρίσκεται στην αίτηση.<br />Τα θεραπευτήρια και τα ορφανοτροφεία ήταν σκληρά,<br />αλλά πιο σκληρή ήταν η κακοκαιρία.<br />Η πραγματική ελεημοσύνη τρομάζει.<br />Όπως και η ποίηση: ένα καλό ποίημα,<br />για να είναι πιο όμορφο, θα είναι σκληρό.<br />Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο. Η Ποίηση είναι σήμερα<br />ο τελευταίος οίκος της ευσπλαχνίας. </p><p align="center"><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Joan Margarit<br />Μετ: Μαριάννα Τζανάκη<br /></span></strong><br /><br /></p><p align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STsocfLnkKI/AAAAAAAAFT0/XIuIvLF1ikk/s1600-h/Xavier+Miserachs,+autor+de+la+foto+de+la+portada+del+libro+de+Margarit.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276855858266345634" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 400px; cursor: pointer; height: 278px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STsocfLnkKI/AAAAAAAAFT0/XIuIvLF1ikk/s400/Xavier+Miserachs,+autor+de+la+foto+de+la+portada+del+libro+de+Margarit.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Φωτό: Xavier Miserachs, ο δημιουργός και της φωτό του εξωφύλλου "Casa de Misericordia"</span></strong></p><p align="center"><br /><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Casa de Misericordia<br /></span></strong><br />El padre fusilado.<br />O, como dice el juez, ejecutado.<br />La madre, ahora, la miseria, el hambre,<br />la instancia que le escribe alguien a máquina:<br />Saludo al Vencedor, Segundo Año Triunfal,<br />Solicito a Vuecencia poder dejar mis hijos<br />en esta Casa de Misericordia.<br /><br />El frío del mañana está en la instancia.<br />Hospicios y orfanatos fueron duros,<br />pero más dura era la intemperie.<br />La verdadera caridad da miedo.<br />Igual que la poesía: un buen poema,<br />por más bello que sea, será cruel.<br />No hay nada más. La poesía es hoy<br />la última casa de misericordia.<br /><br /><br /><br /></p><p align="center"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YpDpkMQ_ESw&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/YpDpkMQ_ESw&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></p><p align="center"><br /><strong>Capsula sobre el poeta y arquitecto Joan Margarit.<br /></strong><br /><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Mην πετάς τις ερωτικές επιστολές<br /></span></strong><br />Αυτές δεν θα σ' εγκαταλείψουν ποτέ.<br />Ο χρόνος θα περάσει, θα σβήσει η επιθυμία<br />- Αυτό το βέλος της σκιάς -<br />και τα αισθησιακά πρόσωπα, όμορφα και έξυπνα,<br />θα κρυφτούν μέσα σου, στο βάθος του καθρέφτη.<br />Θα πέφτουν τα χρόνια. Θα σε κουράσουν τα βιβλία.<br />Θα κατεβείς ακόμα περισσότερο<br />και ακόμα, θα χάσεις την ποίηση.<br />Ο θόρυβος της πόλης στα τζάμια,<br />θα καταλήξει να είναι η μοναδική σου μουσική,<br />και οι ερωτικές επιστολές που θα έχεις φυλάξει<br />θα είναι η τελευταία σου λογοτεχνία.<br /><br /><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Joan Margarit<br />Μετ: Μαριάννα Τζανάκη<br /></span></strong></p><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><p align="center"><br /><br /></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STsnpET2nEI/AAAAAAAAFTk/U1iUz5FS5vQ/s1600-h/margarit.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276854974879800386" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 288px; cursor: pointer; height: 322px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STsnpET2nEI/AAAAAAAAFTk/U1iUz5FS5vQ/s400/margarit.jpg" border="0" /> </a><p align="center"><br /><br />NO LLENCIS LES CARTES D'AMOR<br /><br /></p></span></strong>Elles no t'abandonaran.<br />Passarà el temps, s'esborrarà el desig<br />-aquesta fletxa d'ombra-<br />i els rostres sensuals, intel•ligents, bellíssims,<br />s'ocultaran en un mirall dins teu.<br />Cauran els anys i avorriràs els llibres.<br />Davallaràs encara,<br />i perdràs, fins i tot, la poesia.<br />El soroll fred de la ciutat als vidres<br />anirà esdevenint l'única música,<br />i les cartes d'amor que hauràs guardat<br />la teva última literatura. <p></p><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STqlL6HwGBI/AAAAAAAAFTE/iWJflIfuzWU/s1600-h/Ribalta+Xavier.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276711537416869906" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 318px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STqlL6HwGBI/AAAAAAAAFTE/iWJflIfuzWU/s400/Ribalta+Xavier.jpg" border="0" /> </a></p><p align="center"><br /><br /><a href="http://www.selloautor.com/servlet/gestor?pagina=catalogo_artista_disco_pistas&amp;pcoddisco=10514&amp;pnombreartista=Xavier%20Ribalta&amp;planguage=SPA&amp;nartistas=&amp;pag=1&amp;pcodartista=27840226&amp;pos=6&amp;titulo_disco=Xavier%20Ribalta%20canta%20Joan%20Margarit%20-%2018%20can%E7ons%20d%27amor%2C%20soledat%2C%20llibertat%20i%20melancolia&amp;porden=1&amp;pcampo=1&amp;pos_pista="><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Xavier Ribalta canta Joan Margarit</span></strong></a><br /></p><p align="justify"><br /><br />Ο Καταλανός ποιητής Joan Margarit (Sanauja, Lleida, 1938), ο οποίος φέτος τον Οκτώβριο 2008, κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Ποίησης για το βιβλίο του Casa de Misericordia, επεσήμανε ότι η ποίηση είναι "το καταφύγιο όπου καταφεύγουμε, αργά ή γρήγορα. Έξω από την ποίηση, τη μουσική ή τη φιλοσοφία, δεν υπάρχει τίποτα", υποστηρίζει.<br /><br />"Αυτή η ποιητική συλλογή, «Casa de Misericordia», μου έφερε πολλά καλά πράγματα, και έχει λάβει πολλά βραβεία, το Εθνικό Βραβείο Κριτικών, το Βραβείο Rosalia de Castro και αυτό της Ποίησης της Καταλονίας, αλλά για μένα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα άλλα μου βιβλία, μόνο που έχει επηρεαστεί από την τύχη, από σύμπτωση δηλαδή, είτε επειδή κουβαλάω πολλά χρόνια σε αυτή τη ζωή, και αυτό είναι εκρηκτικό", δήλωσε ο πρόσφατα βραβευμένος ποιητής. Ο Margarit, του οποίου η εκπαίδευση και το έργο του αρχιτέκτονα, έχει αφήσει ένα αποτύπωμα στην ένταση της ποίησης, υφασμένο με βάση τη λακωνικότητα και τη σοβαρότητα, με τη χρήση των σωστών λέξεων να εκφράσει το καλύτερο, είπε ότι "Casa de Misericordia" γεννήθηκε μετά από μια επίσκεψη σε μια έκθεση για τα σπίτια του ελέους ή της υποδοχής.<br /><br />"Εκείνη τη στιγμή με κυνήγησε μια εικόνα και ένα ερώτημα: πώς αυτές οι χήρες των οποίων οι σύζυγοι είχαν πυροβοληθεί στον φρανκισμό, έπρεπε να επαιτούν από τους ίδιους τους εκτελεστές τους, μια θέση για τα παιδιά τους στα σπίτια του Ελέους κι αυτό γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή, διότι έξω δεν υπήρχε τίποτα", υποστηρίζει ο δημιουργός της Joana.<br /><br />Για τον Margarit, σήμερα εκτός από την ποίηση, ο άνθρωπος βρίσκεται σε δυστυχία, και αυτό είναι κάτι που οι άνθρωποι γνωρίζουν. Δεν διαβάζουν μάταια ποίηση, αγοράζουν βιβλία και αυτό είναι μια τόνωση για μια καλή υγεία. Η ποίηση που γίνεται στα καστιλιάνικα, στα καταλανικά, στα γαλικιανά και στη βασκική γλώσσα είναι πολύ καλή, πάνω από την ποίηση που γράφεται στα γαλλικά ή τα ιταλικά, "λέει ο ποιητής, προσθέτοντας ότι και η ποίηση της Λατινικής Αμερικής "είναι χαμηλότερη από ό,τι είναι γραμμένο σε καστιλιάνικα." Απομυθοποιητής όλων των ποιητικών ρευμάτων - "υπάρχει μόνο καλή ή κακή ποίηση, γιατί η ποίηση δεν μπορεί να είναι μέτρια", προσθέτει. Ο Margarit λέει επίσης ότι "ο ποιητής είναι το ον το πιο ρεαλιστικό, το πιο πραγματικό, γιατί πίνει από την πραγματικότητα. Αυτή που δεν είναι ρεαλιστική είναι η οικονομία", λέει.<br /><br /><strong><span style="color: rgb(255, 0, 0);">20.000 ευρώ το βραβείο</span></strong><br /><br />Το βραβείο που απονεμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού, φέτος είναι προικισμένο με 20.000 ευρώ, απονέμεται δε στην καλύτερη εργασία ποίησης που έχει δημοσιευθεί το 2007 στην ισπανική ή ορισμένες από τις άλλες συν-επίσημες γλώσσες που ομιλούνται στην Ισπανία. Η κριτική επιτροπή, στην οποία προήδρευσε ο Γενικός Διευθυντής του βιβλίου, Rogelio Blanco, και ήταν μέλη οι Luis Garcia Montero, Clara Janés, Pere Gimferrer, Olvido Garcia Valdes, νικητής της περασμένης έκδοσης, και ο Jose Manuel Caballero Bonald.<br /><br />Ο Margarit, ο οποίος ορίζεται ως ένας δίγλωσσος ποιητής στα καστιλιάνικα και τα καταλανικά, είναι αρχιτέκτονας και καθηγητής στο τμήμα Υπολογισμού των Κατασκευών της Ανωτάτης Τεχνικής Σχολής Αρχιτεκτόνων της Βαρκελώνης και έχει ήδη συνταξιοδοτηθεί. Το πρώτο του βιβλίο ποίησης στα καστιλιάνικα, που δημοσιεύθηκε το 1963, επανεκδίδεται το 1965 και μετά από μια μακρά διακοπή δέκα ετών έγραψε το «Crónica». Από το 1980, αρχίζει με το «L'ombra de l'altre mar», το ποιητικό του έργο στα καταλανικά, στο ποίο εμφανίζονται τίτλοι όπως: «Vell malentés», «El passat i la joia» ή, το πιο πρόσφατο, «Calcul d'estructures», που είναι συγκέντρωση της ανθολογίας «Trist el qui mai no ha perdut per amor una casa».<br /><br />Έχουν δημοσιευθεί στα καταλανικά και στα καστιλιάνικα, εκτός από το Crónica, Luz de lluvia, Edad roja, Aguafuertes, Estaciò de França, Los motivos del lobo, Joana -αφιερωμένο στην κόρη του που την έχασε στα τριάντα της χρόνια, και το El primer frío.</p><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STsmEq8au_I/AAAAAAAAFTc/DB_uWy8gfQA/s1600-h/margaritj.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276853250083699698" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 400px; cursor: pointer; height: 297px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STsmEq8au_I/AAAAAAAAFTc/DB_uWy8gfQA/s400/margaritj.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-7406281068454823892?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-38404877205290137112008-11-28T22:55:00.003+02:002008-11-28T23:13:09.557+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STBe03F8AfI/AAAAAAAAFOo/dVoHFfoiYoU/s1600-h/Pavlopoulos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273819425885913586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 127px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/STBe03F8AfI/AAAAAAAAFOo/dVoHFfoiYoU/s400/Pavlopoulos.jpg" border="0" /></a><strong><br /></strong><div></div><div><strong>Ονειρεύτηκα πως έγραψα κάποτε ποιήματα<br />τίποτε όμως δεν θυμόμουν<br />εκτός από ένα στίχο μονάχα:<br />Ονειρεύτηκα πως έγραψα κάποτε ποιήματα</strong><br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">*****<br /></span></strong><br /><strong>Όλοι χωράμε<br />οι ζωντανοί κι οι νεκροί<br />σ' ένα ποίημα<br /></strong><br />Καλό ταξίδι ποιητή!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-3840487720529013711?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-66126049753574659482008-11-16T19:56:00.001+02:002008-11-16T20:22:52.128+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SSBkDQAcSJI/AAAAAAAAFJ4/4x2dgN_QYXM/s1600-h/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269321571022686354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 341px; CURSOR: hand; HEIGHT: 245px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SSBkDQAcSJI/AAAAAAAAFJ4/4x2dgN_QYXM/s400/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BA%CE%BF%CF%82+%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82.gif" border="0" /></a><br /><br /><br /><p align="center"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iahIMjhOWps&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/iahIMjhOWps&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></p><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SSBhx_f5tZI/AAAAAAAAFJo/WxxpLKYLWVc/s1600-h/panagalex.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269319075510203794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 290px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SSBhx_f5tZI/AAAAAAAAFJo/WxxpLKYLWVc/s400/panagalex.jpg" border="0" /> <p align="justify"></a></p><br />(...) Γνωρίζω ποιες είναι οι ποινές που προβλέπονται από τον νόμο, και γνωρίζω και ότι αυτές οι ποινές που προβλέπονται από τον νόμο θα επιβληθούν, αλλά δεν υποχωρώ, διότι, κύριοι δικαστές, γνωρίζω ότι το ωραιότερο κύκνειο άσμα ενός πραγματικού αγωνιστή είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα μιας τυραννίας και αυτή τη θέση την αποδέχομαι.<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">ΘΕΛΩ<br /></span></strong><br />Θέλω να προσευχηθώ<br />με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω<br /><br />Θέλω να τιμωρήσω<br />με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω<br /><br />Θέλω να προσφέρω<br />με την ίδια δύναμη πού ’θελα στο ξεκινήμα<br /><br />Θέλω να νικήσω<br />αφού δεν μπορώ να νικηθώ<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Στον Νικηφόρο Μανδηλαρά</span></strong><br /><br />Μαθαίνοντας τον θάνατό σου δεν μπόρεσα να κλάψω.<br />Στριφογύριζα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.<br /><br />Θυμόμουνα την τελευταία μας συνάντηση.<br />Δεν θα τολμήσουν, έλεγες.<br />Δεν έχουν άλλο δρόμο, σ' απαντούσα.<br /><br />Αυτός ο δρόμος θά 'ναι ο τάφος τους,<br />φώναζες με πίστη.<br />Ναι, Νικηφόρε, θά 'ναι ο τάφος τους.<br /><br />Αυτή την υπόσχεση σου δίνουμε αντί για μνημόσυνο.<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Υπόσχεση</span></strong><br /><br />Τα δάκρυα που στα μάτια μας<br />θα δείτε ν' αναβρύζουν<br />ποτέ μην τα πιστέψετε<br />απελπισιάς σημάδια.<br />Υπόσχεση είναι μοναχά<br />γι' Αγώνα υπόσχεση<br /><br />Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, Φεβρουάριος 1972<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SSBiTm354HI/AAAAAAAAFJw/AVpTKrr1xCQ/s1600-h/Panagoulismn.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269319653015543922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 387px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SSBiTm354HI/AAAAAAAAFJw/AVpTKrr1xCQ/s400/Panagoulismn.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Στην Ελλάδα σήμερα<br /></span></strong><br />Σβησμένη φλόγα, που πάντα καίει<br />Σκέπασμα τάφου χωρίς νεκρούς.<br />Μάτια κλαμένα που σε κοιτάνε<br />σκέψεις κρυμμένες σε προσκαλούν.<br /><br />Πίστη κι ελπίδα χαροπαλεύουν<br />πνεύμα κι αλήθεια στις φυλακές.<br />Άγιες προσπάθειες ναυαγισμένες<br />φωνές ανθρώπων σε προσκαλούν.<br /><br />Σπόρος οργής πέφτει στο χώμα<br />μήνυμα πάλης τρέφει φτερά<br />σπίθα φεγγίζει μεσ' στο σκοτάδι<br />νέοι αγώνες σε προσκαλούν.<br /><p></p><p align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">Πάλης ξεκίνημα</span></strong><br /><br />Πάλης ξεκίνημα<br />νέοι αγώνες<br />οδηγοί της ελπίδας<br />οι πρώτοι νεκροί.<br /><br />Όχι άλλα δάκρυα<br />κλείσαν οι τάφοι<br />λευτεριάς λίπασμα<br />οι πρώτοι νεκροί.<br /><br />Λουλούδι φωτιάς<br />βγαίνει στους τάφους<br />μήνυμα στέλνουν<br />οι πρώτοι νεκροί.<br /><br />Απάντηση θα πάρουν<br />ενότητα κι αγώνα<br />για νά 'βρουν ανάπαυση<br />οι πρώτοι νεκροί.<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Η Διεύθυνσή μου<br /></span></strong><br /><span style="font-size:180%;">Ένα σπιρτόξυλο για πένα<br />αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι<br />το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί<br />Μα τι να γράψω;<br />Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω<br /><span style="color:#ff0000;">Παράξενο και πήζει το μελάνι<br />Μέσ’ από φυλακή σας γράφω<br />στην Ελλάδα</span><br /></span><br /><strong>Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά από ξυλοδαρμό</strong></p><br /><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SSBhmlQIhdI/AAAAAAAAFJg/ItRyd1O1UEo/s1600-h/Pan.Alekos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269318879486182866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 161px; CURSOR: hand; HEIGHT: 353px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SSBhmlQIhdI/AAAAAAAAFJg/ItRyd1O1UEo/s400/Pan.Alekos.jpg" border="0" /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7223490259979426121-6612604975357465948?l=uperaspisitispoiisis.blogspot.com' alt='' /></div>μαριάνναhttp://www.blogger.com/profile/18330202197625212891noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7223490259979426121.post-75106442311215615052008-11-01T14:47:00.005+02:002008-11-01T15:06:53.193+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SQxQTMKITtI/AAAAAAAAD4s/3bg1EZaOKPA/s1600-h/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85+%CE%A4%CF%83%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%BA.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263670355100716754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 160px; CURSOR: hand; HEIGHT: 217px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SQxQTMKITtI/AAAAAAAAD4s/3bg1EZaOKPA/s400/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85+%CE%A4%CF%83%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%BA.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#ff0000;">ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ<br /></span></strong><br />Όπως το κεντητό έξωμο φουστάνι<br />σε προκαλεί να φανταστείς<br />με αυτά που δείχνει εκείνο που δεν φαίνεται,<br /><br />έτσι και το καλό ποίημα σε κάνει<br />ανύποπτος να υποψιαστείς<br />με αυτά που λέει κι εκείνο που δεν λέγεται.<br /><br />Στον έκπαγλο τον κόρφο που ονειρεύτηκες<br />το κεφάλι σα να έγειρες μεμιάς<br />κι όλες γύρω οι φωνές να μοιάζουν ψεύτικες,<br /><br />καθώς ακούς τους χτύπους της καρδιάς.<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Κάρολος Τσίζεκ</span></strong><br /><br />Τα ποιήματα της συλλογής "Στίχοι έρωτα και αγάπης" του Καρόλου Τσίζεκ πρωτοδημοσιεύθηκαν στα περιοδικά: "Το Παραμιλητό" 15/1993, Πειραιάς, "Ανιχνεύσεις" 13/1996, Θεσσαλονίκη, "Εντευκτήριο" 54/2001, Θεσσαλονίκη, "Μπιλιέτο" 1/2001, Παιανία, "Πλανόδιον" 36/2003, Αθήνα, "Νέα Εστία" 1760/2003, Αθήνα, "Εντευκτήριο" 65/2004, Θεσσαλονίκη, εκτός από το ποίημα "Καταχνιές" που δημοσιεύεται εδώ για πρώτη φορά.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_6GlQUXV0joA/SQxTSnqMFsI/AAAAAAAAD40/j2FyyEG4l6k/s1600-h/tsizek.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263673643837953730" style="DISPLAY: b